Βελουχιώτης

Η ανταρσία του Άρη Βελουχιώτη μετά τη Βάρκιζα

300x300

(Από τον «Ερμή»)

«Λες ότι ο ΕΛΑΣ δεν είχε πια περιθώριο να συνεχίσει. Ο Άρης όμως δεν είχε αυτή τη γνώμη»

«Πράγματι»

«Μήπως ήξερε καλύτερα;»

«Κοίταξε, τα προβλήματα του ανεφοδιασμού και του επισιτισμού, σε συνδυασμό με τη συντριπτική υπεροχή των αντιπάλων, ήταν ανυπέρβλητα. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ είχαν χάσει πια την πολιτική τους νομιμοποίηση μετά το Δεκέμβρη και είχαν δημιουργήσει σχέσεις απέχθειας και μίσους με ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Η μεγάλη μάζα του λαού δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία για το ποιός ήταν ο τελικός νικητής. Συμπεριλαμβανομένου του κόσμου του ΕΑΜ. Ακόμα και τα μέλη του ΚΚΕ, στην πλειοψηφία τους δεν ανακατεύτηκαν ξανά σε εμφύλιες συγκρούσεις, εκτός αν συνέβη παρά τη θέλησή τους. Αυτή ήταν η κατάσταση, συνεπώς ο Άρης δεν ήξερε καλύτερα. Άσε που η δική του υπογραφή, μαζί με του Σαράφη, ήταν κάτω από το διάταγμα αποστράτευσης, δηλαδή του αφοπλισμού του ΕΛΑΣ»

«Κομματική νομιμοφροσύνη;»

«Ναι. Αμέσως μετά όμως εκδήλωσε την αντίθεσή του στη Βάρκιζα όχι με λόγια αλλά με έργα. Πολύ σκληρά έργα. Και για το ΚΚΕ»

«Τι εννοείς;»

«Δημιούργησε το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης. ΜΕΑ, που είναι αναγραμματισμός του ΕΑΜ. Και ίδρυσε αμέσως τον Νέον ΕΛΑΣ»

«Όταν λες αμέσως;»

«Στις 12 Φλεβάρη υπογράφτηκε η Βάρκιζα. Στις 15 το διάταγμα αφοπλισμού του ΕΛΑΣ. Στις 24 ήταν έτοιμο το κείμενο με τις προγραμματικές θέσεις του ΜΕΑ. Ουσιαστικά ήταν οι πολιτικές θέσεις που ο Βελουχιώτης θα ήθελε να υιοθετήσει το ΚΚΕ μετά τα Δεκεμβριανά. Κάτι που συνέβη ένα χρόνο μετά, στις αρχές του 1946, καθώς το ΚΚΕ υιοθέτησε πλήρως όσα υποστήριζε ο Βελουχιώτης ένα χρόνο πριν»

«Θα ήθελα να το διαβάσω αυτό το κείμενο!»

«Έχει χαθεί και αμφιβάλλω αν θα βρεθεί ποτέ.  Δεν ξέρω αν είχε καν δακτυλογραφηθεί. Το αντέγραφαν και κυκλοφορούσε χέρι με χέρι. Άρα ελάχιστοι το διάβασαν. Το είχα διαβάσει κι εγώ και το θυμάμαι πολύ καλά»

Ο Ερμής έμεινε για λίγο σιωπηλός, προσπαθώντας να οργανώσει τη μνήμη του.

«Αυτό που διαπερνά σαν κόκκινη γραμμή το κείμενο είναι το μίσος για τους Άγγλους.  Ο Βελουχιώτης επιχειρεί να μεταδώσει αυτό το μίσος επιστρατεύοντας αμφίβολα ιστορικά επιχειρήματα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η Αγγλία είναι ο κακός δαίμονας της Ελλάδας από τα 1815 ως τον Δεκέμβρη του 1944. Δεν διστάζει να ταυτιστεί πλήρως με τη θέση Παλατιού – Μεταξά για το 1916, ενώ επιρρίπτει στους Άγγλους τις ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ακόμα χειρότερα, η παρουσία των Άγγλων εμφανίζεται ως ένα διαφορετικό πρόσωπο του φασισμού και οι Άγγλοι ως διαφορετικοί αλλά εξίσου σκληροί και αδίστακτοι κατακτητές. Ταυτόχρονα απαιτεί να φύγουν οι Άγγλοι από την Ελλάδα. Υποστηρίζει όμως πως αν οι Άγγλοι φύγουν, με κάποιον τρόπο, θα εξακολουθήσουμε να είμαστε καλοί σύμμαχοι εναντίον του φασισμού. Μη ξεχνάς ότι ο πόλεμος στη Ευρώπη συνεχιζόταν»

«Δεν ακούγονταν περίεργα όλ’ αυτά;»

«Όχι. Ο Βελουχιώτης αποτύπωσε με ακρίβεια μια από τις βασικές, αλλά ανομολόγητες, αιτίες του κατοχικού Εμφυλίου. Ένα μεγάλο κομμάτι των στελεχών του ΚΚΕ είχαν πάντοτε κατά νου ότι υπάρχει ένας προσωρινός εχθρός, οι Γερμανοί και ένας πανάρχαιος και μόνιμος, οι Άγγλοι. Ο Τζήμας άφησε τη μαρτυρία ότι ο Άρης μιλούσε σ’ αυτό το πνεύμα στα χωριά, στις αρχές του 1943. Ήταν ένα βαθύ μίσος, σχεδόν μεταφυσικό, και ελάχιστα πολιτικό.  Το οποίο είχε ως ρεαλιστική αφορμή την εμμονή των Άγγλων για επιστροφή του βασιλιά. Η οποία ταυτιζόταν, υποθετικά αλλά όχι παράλογα, με μια νέα δικτατορία, συνεπώς με νέες διώξεις των κομμουνιστών. Στο μεταξύ είχαν μεσολαβήσει η ανταρσία του ΕΑΜ που διέλυσε τον Ελληνικό Στρατό της Μέσης Ανατολής, χωρίς να υπάρχει κανένας λογικός στόχος. Και η ένοπλη αντιπαράθεση με όλες ανεξαιρέτως τις αντιστασιακές οργανώσεις στην Ελλάδα, οι οποίες συνεργαζόντουσαν με τους Άγγλους και την ελληνική κυβέρνηση του Καϊρου. Σ΄ αυτή την αντιπαράθεση ο Βελουχιώτης είχε πρωτοστατήσει. Να έχεις όμως υπόψη σου ότι η ταύτιση των Άγγλων με τους Γερμανούς κατακτητές δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή ούτε καν από τον κόσμο του ΕΑΜ. Γιατί οι Γερμανοί έπαιρναν τα πάντα από τον τόπο, ενώ οι Άγγλοι έφερναν επισιτιστική και άλλη βοήθεια, που ήταν απαραίτητες για την επιβίωση της κατεστραμμένης χώρας»

«Τι άλλο έγραφε στη διακήρυξη;»

«Πριν σου πω τι έγραφε, θα επισημάνω μια παράλειψη. Δεν γινόταν λόγος για το εσωτερικό μέτωπο κατά του ΕΑΜ που είχε ήδη σχηματιστεί και εμπεδωθεί κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.  Οι Άγγλοι αντιμετωπιζόντουσαν όχι ως εχθροί και μάλιστα φασίστες, αλλά ως σύμμαχοι και σωτήρες από πολύ μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και από όλα τα πολιτικά κόμματα πλην ΚΚΕ. Συμπεριλαμβανομένων και δυνάμεων που συμμετείχαν στο ΕΑΜ. Το αντιΚΚΕ μέτωπο είχε στη διάθεσή του, πέραν της Αγγλικής δύναμης, έναν μικρό αλλά πραγματικά επαγγελματικό στρατό με ισχυρή δύναμη πυρός. Και δεκάδες χιλιάδες φανατισμένους ενόπλους στην Εθνοφυλακή. Αυτές οι δυνάμεις, σε αντίθεση με τον ΕΛΑΣ μετά το Δεκέμβρη, είχαν εξασφαλισμένη την τροφοδοσία και τον εξοπλισμό τους και, το κυριότερο, εγγυόντουσαν τη συνέχιση και διεύρυνση της επισιτιστικής και της άλλης βοήθειας στο γενικό πληθυσμό. Όχι μόνο της Αθήνας αλλά και της επαρχίας. Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, την οποία δεν περιγράφει και δεν αναλύει, ο Βελουχιώτης προβάλει τις νεφελώδεις θέσεις του ΜΕΑ περί νέων κατακτητών και εθνικής ανεξαρτησίας»

Ο Ερμής άναψε ένα τσιγάρο και συνέχισε.

«Καταγγέλλεται ρητά η συμφωνία της Βάρκιζας. Ο Βελουχιώτης προσπαθεί να αντιπαλέψει τη συμφωνία της Βάρκιζας με τρόπο μη ρεαλιστικό, εξ’ αρχής χωρίς πιθανότητα επιτυχίας. Ταυτόχρονα  προβλέπει και περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τις επιπτώσεις της συμφωνίας. Προβλέπει την τρομοκρατία των παρακρατικών συμμοριών. Την  ονομάζει καθεστώς βίας.  Τη δημιουργία αμμιγώς αντι-εαμικού στρατού, τις αθρόες διώξεις των λαϊκών αγωνιστών και τη συνέχιση του εμφυλίου πολέμου. Την ονομάζει μάλιστα διαιώνιση του εμφυλίου. Επισημαίνει με ιδιαίτερη ευστοχία ότι η τήρηση της Συμφωνίας εκ μέρους του εαμικού κινήματος όχι μόνο δεν θα συμβάλλει την ομαλότητα των εξελίξεων αλλά θα είναι ο δρόμος για την απόλυτη ήττα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται»

«Η ανάλυσή του λοιπόν ήταν ρεαλιστική, λες όμως ότι το δια ταύτα, δηλαδή η συνέχιση της ένοπλης αντιπαράθεσης δεν ήταν»

«Ναι. Σου εξήγησα πριν γιατί ο ΕΛΑΣ  ήταν αδύνατον να κυριαρχήσει πριν το Δεκέμβρη. Αν αυτά ίσχυαν μια φορά πριν το Δεκέμβρη ίσχυαν εκατό μετά το Γενάρη. Ο ΕΛΑΣ ήταν πρακτικά αδύνατον να συντηρηθεί ως ένοπλη δύναμη. Συνεπώς ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, η πεμπτουσία της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ήταν η μοναδική διέξοδος, ώστε να ξαναμπεί το ΚΚΕ με κάποιον τρόπο στο πολιτικό παιγνίδι και να ανακτήσει κατά το δυνατόν τις δυνάμεις του. Κάτι που συνέβη εν μέρει, χωρίς να αποτραπεί τελικά ο γενικευμένος Εμφύλιος. Ας επιστρέψουμε στη διακήρυξη του ΜΕΑ. Μετά την καταγγελία της Βάρκιζας τίθεται το ερώτημα τι πρέπει να γίνει και δίνονται οι απαντήσεις.  Η άμεση δημιουργία του ΜΕΑ και του Νέου ΕΛΑΣ. Προσδιορίζονται  οι πολιτικοί στόχοι. Πρώτο να φύγουν οι Άγγλοι και δεύτερο να σχηματιστεί αντιπροσωπευτική κυβέρνηση. Οι ακόλουθοι στόχοι αφορούν τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ. Να μη διωχθούν. Μετά, γίνεται λόγος για τις αντίπαλες από την κατοχή οργανώσεις, οι οποίες τώρα απειλούν να καταλάβουν το κράτος και τον υπό δημιουργία στρατό. Κατονομάζεται ο Γεώργιος Παπανδρέου μεταξύ των μεγάλων δοσιλόγων που πρέπει να δικαστούν αμέσως από έκτακτα λαϊκά δικαστήρια. Ζητούνται άμεσες εκλογές και δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Πέραν αυτών απαιτείται οικονομική επιχορήγηση από τους συμμάχους για την ανοικοδόμηση της χώρας και δάνειο για τη εισαγωγή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Ζητείται επίσης να διατηρηθούν οι θεσμοί της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης, ως τις εκλογές, οπότε η Συντακτική Συνέλευση θα καθορίσει την οριστική τους τύχη. Περισσότερο όμως κυκλοφόρησε, πάντα χειρόγραφο και χέρι με χέρι, ένα πιο συνοπτικό κείμενο, η διακήρυξη του ΜΕΑ. Πριν τελειώσει ο Φλεβάρης κι αυτό. Θέλεις να μάθεις τι έλεγε;»

«Ναι»

«Δεν ήταν κομμουνιστικό κείμενο ούτε κατά διάνοιαν. Αν άλλαζαν ελάχιστες λέξεις στο βασικό του υπόστρωμα, θα μπορούσε να είναι ατόφιος ο κορμός μιας παραδοσιακής  ομιλίας ενός επιθεωρητή μέσης εκπαίδευσης με επίκεντρο το έθνος, την αδιάσπαστη ελληνική ιστορία, την μεγάλη προσφορά των Ελλήνων στην ανθρωπότητα, τους αρματωλούς και κλέφτες του 1821, τέτοια. Οι βασικοί άμεσοι πολιτικοί στόχοι που προβάλλονταν ήταν δημοκρατία, ελευθερία, δημοψήφισμα, εκλογές. Γινόταν μια απλή αναφορά στη Λαϊκή Δικαιοσύνη και την Αυτοδιοίκηση της Κατοχής. Ακολουθούσε μια βίαιη επίθεση κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία εμμέσως πλην σαφώς χαρακτηριζόταν προδοτική και δειλή. Ωστόσο, μ’ αυτή την ηγεσία ο Βελουχιώτης εξακολούθησε να έχει επαφές, συζητήσεις και συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν. Και από τα δύο μέρη. Δεν αναφερόταν ρητά αλλά υπονοούνταν  σαφώς ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ο νέος ηγέτης, που θα οδηγούσε στην εκπλήρωση των προδομένων στόχων του ΕΑΜ. Γύρω από τον οποίο αναμενόταν μια μεγάλη συσπείρωση των μελών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ αλλά και του ΚΚΕ»

«Ένα συγκροτημένο πρόγραμμα»

«Μάλλον ένα συγκροτημένο ευχολόγιο. Οι πρώτες ορκωμοσίες για το Νέο ΕΛΑΣ έγιναν στις 24 Φλεβάρη και συνεχίστηκαν ως τις πρώτες μέρες του Ιούνη, λίγο πριν την αυτοκτονία του αρχηγού»

«Ήταν μια τραγωδία…»

«Πράγματι. Ήταν ο ορισμός της τραγωδίας, γιατί ο ήρωας μπαίνει ανύποπτος και με καλές προθέσεις στον κύκλο της καταστροφής και του θανάτου του. Αν και ο Βελουχιώτης δεν ήταν ανύποπτος, είχε προβλέψει από καιρό το τέλος του και μάλιστα με τον τρόπο που συνέβη. Στη δική του τραγωδία δεν υπήρξε από μηχανής θεός να δώσει μια άλλη λύση, όπως ήθελε ο Ευριπίδης, μετατρέποντας την τραγωδία σε απλό δράμα»

Τον κοίταξα παραξενεμένος, αλλά αυτός συνέχισε για τον Βελουχιώτη.

«Στο Νέο ΕΛΑΣ συμμετείχαν σχετικά λίγοι. Ίσως λιγότεροι από διακόσιοι. Οι αριστεροί θαύμαζαν τον Βελουχιώτη αλλά έκαναν αυτό που έλεγε το κόμμα. Όχι πάντα, φυσικά. Γιατί όταν το ΚΚΕ αποφάσισε να υιοθετήσει τη γραμμή Βελουχιώτη εγκαταλείποντας τη δική του πολιτική της εξομάλυνσης, το ακολούθησαν μόνο οι διωκόμενοι και τα θύματα των παρακρατικών συμμοριών που δεν είχαν άλλη διέξοδο. Και όσοι είχαν διαφύγει στο Μπούλκες.  Ενώ το σύνολο σχεδόν των μελών του κόμματος στις μεγάλες πόλεις αλλά και την πεδινή ύπαιθρο γύρισε διακριτικά την πλάτη στα συνεχή καλέσματα της ηγεσίας και προσπάθησε ήσυχα να επιβιώσει, ακόμα και να προκόψει στις νέες συνθήκες. Αυτά όμως έγιναν μετά. Στον όρκο που έδιναν στον Νέο ΕΛΑΣ καταγγέλλονταν οι Άγγλοι,  η Βάρκιζα και η ηγεσία του ΚΚΕ για δεξιά και αριστερά λάθη. Το αριστερά σε εισαγωγικά. Και ορίζονταν ως σκοποί του ΜΕΑ και του Νέου ΕΛΑΣ η απομάκρυνση και του τελευταίου Άγγλου στρατιώτη από την Ελλάδα και η δημοκρατική λύση των προβλημάτων της χώρας. Έτσι ξεκίνησε ο Βελουχιώτης και οι λίγοι που τον ακολούθησαν στον Γολγοθά του, ως τα μέσα Ιουνίου»

«Δεν κατάφερε να επηρεάσει την ηγεσία…»

«Συνέχισε πάντως να προσπαθεί. Η τελευταία συγκροτημένη προσπάθεια που έκανε να αλλάξει την πολιτική του ΚΚΕ ήταν το γράμμα που έστειλε στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, με ημερομηνία 24 Μαρτίου 1945.  Τους έλεγε, με μόλις καλυμμένη ειρωνεία, ότι τώρα θα έχουν κι αυτοί πειστεί ότι οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτήν την κακή συμφωνία της Βάρκιζας. Ότι οι παραβάσεις της συμφωνίας είναι καθημερινές και σοβαρές. Ότι τώρα πια κι αυτοί μπορούσαν να δουν τις προθέσεις της αντίδρασης και των Άγγλων, που είναι να οργανώσουν και να διεξαγάγουν τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα και με πλεονεκτικές συνθήκες γι’ αυτούς. Κατόπιν έκανε μιαν ανάλυση της διεθνούς κατάστασης και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι σοβιετικοί δεν πρόκειται να βοηθήσουν, αφού η ηγεσία είχε χαντακώσει με τα λάθη της από το 1943 το κίνημα και δεν τους άφηνε κανένα περιθώριο για κάτι τέτοιο. Μετά διατυπώνει ορισμένες πραγματικά οξυδερκείς διαπιστώσεις και προβλέψεις. Λέει ότι μετά τη μάχη της Αθήνας και τη Βάρκιζα το ΕΑΜ πήρε την κάτω βόλτα και προβλέπει ότι θα διασπαστεί. Ότι το ΚΚΕ έχασε την αίγλη και τη δύναμή του στο ΕΑΜ, στο λαό, ακόμα και στους στενούς οπαδούς και τα μέλη του. Προβλέπει ότι η διαρροή μελών που έχει ήδη αρχίσει θα δυναμώσει πολύ. Ότι κανένας στο λαό, στο ΕΑΜ, στους οπαδούς και στα μέλη του ΚΚΕ δεν πιστεύει σ’ αυτά που λέει το κόμμα, ότι στη Βάρκιζα έγινε μια καλή συμφωνία. Ότι υπάρχει απογοήτευση, ανησυχία και φόβος στα χωριά.  Γράφει πως οι χωριάτες λένε ότι οι εθνοφύλακες άρχισαν κιόλας τις έρευνες, τους ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων και συνελεύσεων. Ότι η αντίδραση στα χωριά σήκωσε κεφάλι και απειλούν τους εαμικούς ότι θα τους σφάξουν όλους. Ότι δεν υπάρχει τρόπος προστασίας, αφού δεν δέχονται τους ΕΑΜίτες στον εθνικό στρατό, με ψεύτικες δικαιολογίες. Τους υπενθυμίζει ότι όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας εναντίον τους αν ο ίδιος δεν αποφάσιζε να μην κάνει αντάρτικο αλλά να βγει έξω και να παρουσιάσει τις απόψεις του στα άλλα κομμουνιστικά κόμματα, μη τυχόν λυθεί το ζήτημα κομματικά. Τους κατηγορεί ότι έχουν απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και τον παλμό της και τους καλεί να συνέλθουν έστω και τώρα γιατί αργότερα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Τους προειδοποιεί για το ρόλο της Εθνοφυλακής, που η ηγεσία υποστηρίζει. Προβλέπει ότι σύντομα θα ανακαλύψουν τα κρυμμένα όπλα και τους προτρέπει να βγάλουν έστω μιαν αντάρτικη ομάδα σε κάθε επαρχία, όσο γίνεται πιο γρήγορα, γιατί η αργοπορία είναι έγκλημα»

«Δεν τον άκουσαν όμως…»

«Το χειρότερο είναι ότι τον άκουσαν και εφάρμοσαν κατά γράμμα όσα τους πρότεινε, με καθυστέρηση ενός χρόνου! Κι έτσι επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι προβλέψεις του περί αποτυχίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν ανέτρεπαν αμέσως τη Βάρκιζα. Γιατί όλα αυτά που έλεγε ο Άρης ήταν επίσης απελπιστικά αργοπορημένα. Και χωρίς πραγματική προοπτική, ήδη από τον καιρό που ο ίδιος πρωταγωνιστούσε στον κατοχικό εμφύλιο. Ήταν μια πραγματική τραγωδία»

«Όχι όπως του Ευριπίδη…»

Το αστείο αποφόρτισε την ατμόσφαιρα και γελάσαμε. Ο Ερμής συνέχισε.

«Σου έχω πει ότι η πολιτική στάση Βελουχιώτη από την εποχή που έγινε αποδεκτή η Συμφωνία του Λιβάνου ως το τέλος της Κατοχής  ήταν μια σειρά αλλεπάλληλων αντιφάσεων. Το ίδιο και μετά. Ο Άρης αντιτάχτηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας, αλλά υπέγραψε ο ίδιος τον σημαντικότερο όρο της, την αποστράτευση και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Και, αμέσως μετά, άρχισε την πολιτική και την ένοπλη υπονόμευση της Συμφωνίας. Γεγονός που  οδήγησε το ΚΚΕ στην αποκήρυξή του και τον ίδιο στο άδοξο τέλος της Μεσούντας. Ενώ ουσιαστικά είχε εγκαταλείψει την ιδέα του Νέου ΕΛΑΣ και προσπαθούσε να βρει μια κομματική λύση με τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα και ιδίως με το σοβιετικό, φεύγοντας από την Ελλάδα. Αλλά κι αυτό το σχέδιο το εγκατέλειψε, ενώ είχε ήδη περάσει στην Αλβανία, με πρόσχημα ότι δεν είχε στα χέρια του το φύλλο πορείας που του είχε υποσχεθεί το ΚΚΕ. Το οποίο εξαρχής τον κορόιδευε. Έτσι γύρισε πίσω, εναποθέτοντας την τελευταία του ελπίδα στον Ζαχαριάδη. Με λίγα λόγια, ο Άρης άλλα σκεφτόταν και πίστευε και άλλα έκανε. Και όταν έκανε αυτά που πίστευε  δεν μπορούσε να μείνει σταθερός στην υλοποίηση της πολιτικής του γραμμής, την οποία ναρκοθετούσε ο ίδιος με μια χαρακτηριστική έλλειψη σταθερότητας.  Καταρχήν αλλά όχι μέχρι τέλους ανεξήγητη, ωστόσο σε κάθε περίπτωση αυτοκαταστροφική. Αυτός όμως ήταν ο Άρης, ως ηγέτης της ένοπλης επανάστασης για τη λαοκρατία. Άριστος σε ορισμένους τομείς, εντελώς ανεπαρκής σε άλλους. Το δράμα του, το οποίο δεν συμπίπτει με το δράμα του τόπου, ήταν ότι ο κομματικός πειθαναγκασμός των άλλων και ο δικός του, δεν του επέτρεψε να σχηματίσει μια ομάδα έμπιστων και ικανών συνεργατών, οι οποίοι θα τον βοηθούσαν να εκμεταλλευτεί τα χαρίσματά του και να περιορίσει τις συνέπειες που είχαν οι αδυναμίες του. Επί της ουσίας ο Άρης δεν διαφωνούσε με τον Ζαχαριάδη, που ουσιαστικά επικύρωσε την  καταδίκη του από τους Σιάντο και Ιωαννίδη σε θάνατο. Η διαφωνία τους ήταν για το momentum. O Ζαχαριάδης έκανε στο τέλος του ’46,  χωρίς ούτε καν θεωρητική πιθανότητα επιτυχίας ακριβώς αυτό που ήθελε να κάνει ο Άρης στις αρχές του ’45»

Advertisements

2 thoughts on “Η ανταρσία του Άρη Βελουχιώτη μετά τη Βάρκιζα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s