Σύγχρονη διαχείριση

Απελευθέρωση. Πίσω από τη χαρούμενη βιτρίνα

12Okt.1944_ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΛΑΖΟΥ

12 Οκτωβρίου 1944. Ύστερα από 1.265 μέρες ναζιστικής Κατοχής, η Αθήνα είναι ελεύθερη. Οι οπισθοφυλακές των Γερμανών κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη και παίρνουν την άγουσα προς τον Βορρά. Πλήθη λαού ξεχύνονται στους δρόμους και στις πλατείες. Αυθόρμητες συγκεντρώσεις, γελαστά πρόσωπα, ενθουσιασμός και περηφάνια, καμπάνες και χωνιά δίνουν τον τόνο της ημέρας.

Πίσω, όμως, από τη χαρούμενη βιτρίνα ελλοχεύουν φόβοι και ανησυχίες. Ποιος και πώς θα κυβερνήσει; Τα ερωτήματα είναι από μόνα τους ανατρεπτικά. Γιατί μέσα στην Κατοχή -και λόγω αυτής- νέες δυνάμεις έχουν έρθει στο προσκήνιο και ζητούν μερίδιο της εξουσίας (και, γιατί όχι, όλη). Αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες, νέοι, γυναίκες, αγρότες, μικροαστοί, υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, διεκδικούν να εφαρμόσουν το δικό τους πολιτικό πρόγραμμα «που έχει όνομα λαοκρατία και όχι βασιλιά». Μια πρόγευση έδωσαν με την «κυβέρνηση του βουνού», τη λαϊκή αυτοδιοίκηση και δικαιοσύνη. Δίπλα τους -σπλάχνο τους και αιμοδοτημένος από τον λαό-, ένοπλος και εμπειροπόλεμος ο αντάρτικος στρατός του ΕΛΑΣ.

Απέναντί τους μια πολύμορφη στρατιά που έχει αφήσει πίσω της τις προπολεμικές της διαιρέσεις και έχει ενοποιηθεί για να αντιμετωπίσει τον επίδοξο, «θρασύτατο» διεκδικητή, το ΕΑΜ. Δεν διαθέτει δικά της όπλα, ούτε ιδιαίτερες αντιστασιακές δάφνες. Μπορεί να μην έχει και πολλούς οπαδούς, αλλά λίγη σημασία έχει. Πίσω της βρίσκονται οι Βρετανοί, με τον στρατό και τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Και μαζί οι χρυσές εφεδρείες, οι γερμανοντυμένοι, πλην πρόθυμοι να αλλάξουν στρατόπεδο, ταγματασφαλίτες. Και όλοι αυτοί που είδαν «την κρίση σαν ευκαιρία» και πλούτισαν στην Κατοχή. Τώρα τρέμουν μη χάσουν τα μαυραγορίτικα κεκτημένα τους. Και πάνω από όλους ο βασιλιάς – προστατευόμενος του Τσώρτσιλ, εγγυητής των βρετανικών συμφερόντων. Όλοι αυτοί σχεδιάζουν την επιστροφή τους. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που εγκατέλειψαν τη χώρα, σαν να μην είχε συμβεί η κοσμογονία της Αντίστασης. Γιατί θεωρούν πως η εξουσία τούς ανήκει. «Κληρονομικώ δικαίω».

Πίσω στο αρχικό ερώτημα: Ποιος και πώς; Τυπικά, το ζήτημα έμοιαζε να έχει λυθεί. Μήνες πριν. Όταν το ΕΑΜ/ΚΚΕ και οι αντιπρόσωποί του πήγαν στον Λίβανο, όταν, ύστερα από τη «βουβή πάλη» μέσα στο κόμμα, προσχώρησαν στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας όταν συνυπέγραψε την Καζέρτα. Κάποιος θα μπορούσε δικαίως να υποστηρίξει πως είχε λήξει χρόνια πριν με την «επαγγελία μιας αδύνατης επανάστασης» ή στην αρχή της Κατοχής, όταν το ΚΚΕ, στο πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα, έθετε ως πρόταγμα την εθνική απελευθέρωση και μετά τον σοσιαλισμό.

Έμενε να τηρηθούν οι επώδυνες δεσμεύσεις. Σε ένα κλίμα δυσπιστίας και υπό την υπαρκτή απειλή ενός φιλοβασιλικού πραξικοπήματος της Άκρας Δεξιάς. Τρεις μέρες μετά την απελευθέρωση, συνεργάτες των κατακτητών, που παρέμεναν οπλισμένοι σε ξενοδοχεία του κέντρου της Αθήνας, χτύπησαν ΕΑΜική διαδήλωση και σκότωσαν επτά αριστερούς. Η απίστευτη αυτοσυγκράτηση του ΕΑΜ απέτρεψε τα «πρώιμα Δεκεμβριανά». Τάξη, ομαλότητα και επίπλαστη ενότητα, όπου εχθροί και φίλοι χωρούσαν. Μα, πώς; Γράφει ο Ζεύγος: «Έπρεπε να υποχωρήσουμε και υποχωρούμε για να διατηρήσουμε τις λαϊκές δυνάμεις ωσότου αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες και αναπτύξουμε τη λαϊκή πρωτοβουλία».

Η αιματηρή καταστολή που άρχισε με τα Δεκεμβριανά συνεχίστηκε με τη λευκή τρομοκρατία, τον Εμφύλιο, και «το κράτος των νικητών» ανέκοψε την κοινωνική δυναμική τής Αριστεράς και απέκλεισε τους οπαδούς της για δεκαετίες. Θα ήταν αντιιστορικό να μιλήσουμε για την Απελευθέρωση χωρίς να αναφερθούμε σε όσα ακολούθησαν.

Τα τελευταία τρία χρόνια διοργανώνονται, με τη συμμετοχή αρχειακών -και όχι μόνο- φορέων, εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Αθήνας που σταδιακά επεκτείνονται και σε άλλες πόλεις. Με μεγάλη διάχυση και μαζική συμμετοχή. Είναι ίσως ένα ξέσπασμα και συνάμα μια αγαλλίαση που αισθανόμαστε με την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας χωρίς την καραμέλα του ’80 περί «εθνικής ενότητας». Με την ανατροπή της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας, που πότισε μυαλά και διέστρεψε συνειδήσεις. Με την απόκρουση του ιστορικού αναθεωρητισμού, φανερού και ύπουλου, που θέλει να μας πισωγυρίσει σε σκοτεινές εποχές μίσους. Με την απότιση της οφειλόμενης τιμής σε όλους όσους αντιστάθηκαν.

Η Ιστορία όμως δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά το παρόν. Αφορά την Αντίσταση του σήμερα στον φασισμό που ξανασηκώνει κεφάλι, τον νεοφιλελευθερισμό και στις πολιτικές τους εκφράσεις. Και μπορεί να μην είναι επιστημονικά (ή και πολιτικά) ορθοί οι πολιτικοί αναχρονισμοί, αλλά στο συλλογικό υποσυνείδητο το αίτημα της ουσιαστικής κοινωνικής και πολιτικής Απελευθέρωσης παραμένει ζωντανό και διεκδικούμενο. Και μεις είμαστε σήμερα εδώ για να αναστήσουμε τα όνειρα και τα «τόσα σου γιατί». Γιατί, τελικά, όσο κι αν προσπαθούν, «τίποτε δεν πάει χαμένο».

* Η Βασιλική Λάζου είναι ιστορικός, διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου

Πηγή: Απελευθέρωση. Πίσω από τη χαρούμενη βιτρίνα

Σχόλιο: Διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον τα κείμενα της κ. Βασιλικής Λάζου. Γιατί ως φιλομαθής ερασιτέχνης βρίσκω πάντα κάτι ενδιαφέρον σ’ αυτά. Ωστόσο, σ’ αυτό το επετειακό για τη απελευθέρωση της Αθήνας μου έκανε εντύπωση  η παντελής απουσία αναφοράς στον κατοχικό εμφύλιο, ο οποίος διαμόρφωσε το εκρηκτικό μείγμα που εξερράγη το Δεκέμβρη. Στον οποίο το ΕΑΜ βρέθηκε μόνο του και δεν είχε απέναντί του μονάχα τους Βρετανούς, τον προδοτικό ΕΔΕΣ της Αθήνας, τη Χ, τη Χωροφυλακή, την Ταξιαρχία Ρίμινι και τους Ταγματασφαλίτες, αλλά και την ΠΕΑΝ και τους Πέντε-σαρανταδυότες (του 5/42) και ΟΛΕΣ της άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και τα κόμματα εκτός ΕΑΜ (και όσα ήταν στο ΕΑΜ δεν συμφωνούσαν με τη σύγκρουση, πλην ΚΚΕ και, ίσως, του Αγροτικού Κόμματος) Τα στρατόπεδα του Δεκέμβρη ήταν ήδη διαμορφωμένα στις 12 Οκτωβρίου. Τα «τόσα σου γιατί» έχουν να κάνουν περισσότερο με τον Κατοχικό Εμφύλιο, στον οποίο ήταν αναλογικά μεγαλύτερη η ευθύνη της αριστεράς. Όπως και για το Δεκέμβρη ήταν συντριπτικά μεγαλύτερες οι ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου (και των Άγγλων) αλλά το ΚΚΕ ήταν που, βλακωδώς, κινήθηκε πρώτο, πραξικοπηματικά.  Χωρίς να συνειδητοποιεί ότι τα λιανοντούφεκα δεν μπορούν να σταθούν απέναντι στα τανκ (και την αεροπορία και το ναυτικό) Γιατί τα λέω αυτά; Μα γιατί θεωρώ ότι το «τίποτε δεν πάει χαμένο» που έβαλε ο Μανώλης Ρασούλης στο υπέροχο τραγούδι του Μάνου Λοϊζου είναι ρομαντικό μέχρις εκεί που δεν πάει άλλο,  αλλά είναι (και) πολιτικά αυτοκτονικό. Όλα πήγαν χαμένα, γιατί όλα (μα όλα!) έγιναν λάθος. Να σεβόμαστε τα όνειρα των ανθρώπων του ’44, αλλά σε καμιά περίπτωση να μη τους χρησιμοποιούμε ως έμπνευση στην εναλλακτική πολιτική στρατηγική του 21ου αιώνα. Ούτε οι ίδιοι δεν θα το ήθελαν! 

Advertisements

11 thoughts on “Απελευθέρωση. Πίσω από τη χαρούμενη βιτρίνα”

  1. φ.μπ

    Vasiliki Lazou Αγαπητέ Panos Zervas Φυσικά καθένας δικαιούται την πολιτική του άποψη και δεν πρόκειται να επιχειρηματολογήσω επ’ αυτού. Είναι εξάλλου γνωστές και καλά προβεβλημένες οι θέσεις των αναθεωρητών περί «κατοχικού» εμφυλίου. Θα μου επιτρέψεις ωστόσο να μιλήσω για το τραγούδι «Τίποτε δε πάει χαμένο» καθώς γνωρίζω από πρώτο χέρι από ποιον πραγματικά γράφτηκε και κυρίως για ποιον και σε ποιες συνθήκες. Η πρόσφατη ερευνητική δουλειά για τη Μάχη της Ηλεκτρικής μας αποκάλυψε ότι το τραγούδι γράφτηκε για τον στρατιωτικό διοικητή του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πειραιά Σωτήρη Κυβέλο, από τον γαμπρό του, ο οποίος στη συνέχεια το πούλησε στον Ρασούλη και το μελοποίησε ο Λοίζος. Αναφέρεται στην προσωπική πορεία και τους αγώνες του Κυβέλου. Περισσότερα για αυτόν τον αγωνιστή που αν και μη κομμουνιστής αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση στη Μακρόνησο και έμεινε στην εξορία για χρόνια θα βρεις στο βιβλίο του «70 χρόνια αγώνες». Το τραγούδι αναφέρεται στους αγώνες της Αριστεράς που δεν πάνε χαμένοι αλλά αποτελούν πηγή έμπνευσης και σπορά για το μέλλον. «Η ιστορία αλλιώς του μίλησε» του Κυβέλου και δεν αναγνώρισε (ως τα σήμερα) τη συμβολή του. Και είναι ακριβώς γι αυτό το λόγο που συνεχίζεται η συζήτηση με τέτοια ένταση για την Κατοχή και όσα ακολούθησαν. Γιατί το όραμα παραμένει ζωντανό και διεκδικούμενο. Αυτά προς ενημέρωση δική σου και όσων μας διαβάζουν.

    Panos Zervas Ευχαριστώ για τη απάντηση. Αντιπαρέρχομαι τα περί αναθεωρητών (οι οποίοι ανεβάζουν πυρετό όταν τύχει να διαβάσουν δικά μου κείμενα για τον εμφύλιο – θα έχουν τους λόγους τους) Το «όραμα» δεν ήταν ένα αλλά πολλά. Υπήρχαν κι άλλοι χώροι πλην του ΕΑΜ. Αλλά και εντός του ΕΑΜ το όραμα δεν ήταν ενιαίο – κάθε άλλο μάλιστα! Αν το στενέψουμε πολύ, ως τους κομματικούς του ΚΚΕ (όχι τις εκατοντάδες χιλιάδες του ’44, αυτούς που έμειναν ως το τέλος του ΄45) τότε παραμένει σεβαστό και ενδιαφέρον ως αντικείμενο μελέτης, αλλά δεν εκφράζει αυτό το όραμα ούτε το ΕΑΜ, ούτε, πολύ περισσότερο, την Αντίσταση στο σύνολό της. Με αυτές τις διευκρινήσεις, είναι εύλογο ότι κάποιοι μπορεί να το θεωρούν και τώρα επίκαιρο. Αυτό που είπα είναι ότι δεν το θεωρώ επίκαιρο εγώ – χωρίς παρεξήγηση! Στο τραγούδι, τώρα. Επειδή είχα τη τύχη να γνωρίσω τον αείμνηστο Ρασούλη αλλά και τη δουλειά του στο στίχο, διάβασα με έκπληξη ότι κάποιος του «πούλησε» το αριστουργηματικό «τίποτα δεν πάει χαμένο» Προφανώς από κάπου υπήρξε η έμπνευση, μια αφήγηση ίσως για τον Κυβέλο. Αλλά να το έγραψε άλλος αυτό το κομμάτι… αποκλείεται. ΔΕΝ γράφονται εύκολα τέτοια τραγούδια. Ούτε καν δύσκολα! Αν κάνω λάθος, παρακαλώ για ένα προσωπικό μήνυμα – με τη διαβεβαίωση της απόλυτης εχεμύθειας.

    Vasiliki Lazou Το κοινό όραμα ήταν μια καλύτερη και δημοκρατική κοινωνία. Κοινή επιδίωξη για όλους όσους αντιστάθηκαν στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη ενάντια στο ναζισμό. Αυτή ήταν και η συγκολλητική ουσία του ΕΑΜ. Τώρα αν θα έφτανε ως το σοσιαλισμό ήταν άλλη υπόθεση. Για το τραγούδι… πώς θα μπορούσα να γκρεμίσω τη βεβαιότητά σας, αφού είστε τόσο κατηγορηματικά σίγουρος; Η μαρτυρία για όσα κατέθεσα είναι εξαιρετικά έγκυρη. Δεν έχω την εξουσιοδότηση να πω κάτι άλλο επ’ αυτού. Το τραγούδι πάντως παραμένει αριστουργηματικό!. Να στε καλά

    Μου αρέσει!

  2. «Σε ένα κλίμα δυσπιστίας και υπό την υπαρκτή απειλή ενός φιλοβασιλικού πραξικοπήματος της Άκρας Δεξιάς.»

    Της σχολης Λυμπερατου και η Λαζου, οκ αναμενομενο ως μεταδιδακτορικη φοιτητρια στο Παντειο ή κατι τετοιο εξου και το αρθρο της για το Κορωπι.

    «Αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες, νέοι, γυναίκες, αγρότες, μικροαστοί, υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, διεκδικούν να εφαρμόσουν το δικό τους πολιτικό πρόγραμμα «που έχει όνομα λαοκρατία και όχι βασιλιά». Μια πρόγευση έδωσαν με την «κυβέρνηση του βουνού», τη λαϊκή αυτοδιοίκηση και δικαιοσύνη»

    Κομμουνιστικοποιηθηκε η μιση ευρωπη στην οποια επιβληθηκαν στυγνα δικτακτορικα καθεστωστα, αλλα εδω οι ιθαγενεις σταλινικοι ηταν βαθυτατα δημοκρατες γιατι οργανωσαν την «κυβερνηση του βουνου» και τη «λαικη αυτοδιοικηση» στην οποια, βεβαιως βεβαιως, κουμαντο εκαναν οι κομισαριοι του ΚΚΕ. Α ναι ειχαν και πολιτικο προγραμμα «λαοκρατια και οχι βασιλια»

    « Ποιος και πώς; Τυπικά, το ζήτημα έμοιαζε να έχει λυθεί. Μήνες πριν. Όταν το ΕΑΜ/ΚΚΕ και οι αντιπρόσωποί του πήγαν στον Λίβανο, όταν, ύστερα από τη «βουβή πάλη» μέσα στο κόμμα, προσχώρησαν στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας όταν συνυπέγραψε την Καζέρτα. Κάποιος θα μπορούσε δικαίως να υποστηρίξει πως είχε λήξει χρόνια πριν με την «επαγγελία μιας αδύνατης επανάστασης» ή στην αρχή της Κατοχής, όταν το ΚΚΕ, στο πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα, έθετε ως πρόταγμα την εθνική απελευθέρωση και μετά τον σοσιαλισμό.»

    Το γνωστο πολυφορεμενο επιχειρημα που χρησιμοποιουν οι συγχρονοι απολογητες για να υποστηριξουν οτι ταχα το ΚΚΕ δεν σκοπευε να καταλαβει την εξουσια στην απελευθερωση. Ας διαβασουν τις αναμνησεις Ιωαννιδη, την εκθεση Τζημα και τα πρακτικα απο την συναντηση με τον Τιτο το Νοεμβριου του 1944.

    Το ΕΑΜ ηταν δημιουργημα του ΚΚΕ και ελεγχοταν πληρως απο αυτο. Οπως εχει πει και ο Νικολακοπουλος το ΚΚΕ εφτιαξε ουσιαστικα λαικο μετωπο με τον εαυτο του. Τα υπολοιπα κομματα που υπεγραψαν την ιδρυτικη διακηρυξη ηταν ουσιαστικα κομματα σφραγιδες με μηδενικη λαικη βαση. Το ΚΚΕ ελεγχε πληρως και τον ΕΛΑΣ που ουσιαστικα λειτουργουσε ως κομματικος στρατος του. Τωρα ολα αυτα που λετε για τα μελη του ΕΑΜ, ο αριθμος τους και τα κινητρα τους για να ενταχθουν σε αυτο και στις αλλες μετωπικες οργανωσεις ειναι ζητημα προς διερευνηση. Ειχα βαλει ενα λινκ για την ΕΠΟΝ Μακεδονιας, υπηρχαν νομοι οπου σχεδον το 100% του πληθυσμου τους ηταν μελη της, ουσιαστικα λειτουργουσε οπως η προπολεμικη ΕΟΝ.
    Τι ειδους οραμα θα ειχαν για την μεταπολεμικη Ελλαδα τα «ανενταχτα» μελη του ΕΑΜ, μηπως το γενικο και αοριστο «λαοκρατια» και πως θα το εφαρμοζαν οταν το μοναδικο οργανωμενο κομμα ηταν το ΚΚΕ που φυσικα ειχε και το πλεονεκτημα να διαθετει το δικο του στρατο.

    Κλεινω με ενα αποσπασμα απο βιβλιοκριτικη γνωστου ερασιτεχνη και αναξιοπιστου ιστορικου για συλλογικο ιστορικο εργο στη συγγραφη του οποιου συμμετειχε και ο Λυμπερατος του οποιου τα φαιδρα επιχειρηματα αντιγραφει η Λαζου:

    «Για την Αριστερά, η συντήρηση και ανάπτυξη του Μύθου αποτελεί όχι απλά ζήτημα ψήφων, όχημα κοινωνικής ανέλιξης και μέσο απόλυτης κυριαρχίας στην πνευματική ζωή του τόπου αλλά, κυρίως, ζήτημα υπαρξιακό. Εξ ού και η αγωνία, η αδυναμία άρθρωσης επιστημονικού λόγου και, αντ’αυτού, οι ύβρεις…
    Το πλέον σημαντικό διακύβευμα της Κατοχής, υπήρξε, αν η μεταπολεμική Ελλάδα θα έχει κομμουνιστικό καθεστώς ή όχι. Όλα τα άλλα, τα μεγαλόστομα, αποτελούν προπαγανδιστικές πομφόλυγες, υποπροϊόντα ενός Μύθου που καλλιεργείται από την δεκαετία του ’40….»

    Μου αρέσει!

    1. @ GRENADE
      «Κλεινω με ενα αποσπασμα απο βιβλιοκριτικη γνωστου ερασιτεχνη και αναξιοπιστου ιστορικου για συλλογικο ιστορικο εργο στη συγγραφη του οποιου συμμετειχε και ο Λυμπερατος του οποιου τα φαιδρα επιχειρηματα αντιγραφει η Λαζου:»

      Ποιος, παρακαλώ, είναι ο «γνωστός ερασιτέχνης και αναξιοπιστος ιστορικός»;
      Και αφού είναι «αναξιόπιστος», προς τι η παράθεση της κρίσης του;

      Μου αρέσει!

    1. Αναξιόπιστος ο Μακρής-Στάικος;
      Όποιος είναι εκτός τής (κατά τον καθηγητή Ι. Κολιόπουλο) «αριστερότροπης Cabal» τής Ελλάδας, είναι αναξιόπιστος από χέρι…

      Μου αρέσει!

  3. Ο γνωστος Καλυβας στο (οκ γνωστο σε σας) αρθρο του Συλλογική μνήμη, δημόσια ιστορία και πολιτική ορθότητα: Η δεκαετία του ‘40 μέσα απο τρεις ιστορικές εγκυκλοπαίδειες. (με συμμετοχη ολων των αστερων της αριστερης ιστοριογραφιας, Μαργαριτη, Κωστοπουλου, Λυμπερατου και λοιπων)

    https://stathiskalyvas.files.wordpress.com/2016/01/estia.pdf

    σελ 246:
    «Τα αιτια της αποτυχιας ειναι πολλαπλα: η αναγκη πολιτικης εργαλειοποιησης του ιστορικου παρελθοντος συμπλεκεται τοσο με επαγγελματικες στρατηγικες του στενου πανεπιστημιακου χωρο οσο και με την ιδεολογια της «γενιας της μεταπολιτευσης» που ανακαλυψε την ουτοπια της στη ρομαντικη κατασκευη της δεκαετιας του 40 τον ηρωισμο που αναζητησε, την επανασταση που φαντασιωθηκε, τα νιατα που εχασε, αλλα και το βολικο αλλοθι για το πεζο παρον που διαχειριστηκε. Ο συνδυασμος φορτισης και μονομερειας που χαρακτηριζει και τα τρια εργα επιτρεπει την καταταξη τους στην ιστοριογραφικη εκεινη ταση που εχει ευστοχα περιγραφει ως «η ρεβανς των ηττημενων» μια ταση που αισθανεται πως απειλειται απο το φαντασμα ενος νεφελωδους «ιστορικου αναθεωρητισμου», ο οποιος χωρις να προσδιοριζεται, καταγγελεται με τελετουργικη σταθεροτητα, γιατι καλλιεργει «αφελη και ιδεολογικα υποπτα σχηματα» και «ανιστορητη συμψηφιστικη βαρβαροτητα». Ειναι γνωστο αλλωστε, πως δεν μπορει να υπαρξει θρησκεια διχως αιρετικους.»

    Υπαρχουν ιστορικοι που υποστηριζουν στα σοβαρα οτι οι εμφυλιες συγκρουσεις στην κατοχη και ειδικοτερα στην Πελοποννησο ειχαν ταξικο χαρακτηρα.

    Τελος παντων δεν προκειται ποτε κανεις αριστερος ιστορικος να παραδεχτει οτι το ΚΚΕ στοχευε να καταλαβει την εξουσια στην απελευθερωση και να επιβαλει καθεστως σοβιετικου τυπου.

    Εχουν αφιερωσει χιλιαδες σελιδες για να περιγραψουν το ΕΑΜ ως ενα υπεροχο, καταπληκτικο κινημα κτλπ κτλπ που αγγαλιασε η συντριπτικη πλειοψηφια του ελληνικου λαου, εκτος φυσικα απο τους προδοτες, μαυραγοριτες, δοσιλογους και φυσικα την αστικοτσιφλικαδικη αρχουσα ταξη, που πολεμησε και εδιωξε τον κατακτητη, βασικα δεν το εδιωξε ακριβως αποχωρησε μονος του οκ λεπτομερειες, και ειναι δυσκολο να παραδεχτουν οτι πολιτικος του στοχος ηταν η μετατροπη της χωρας σε μεταπολεμικη Αλβανια. Κατα αυτους το «το ΚΚΕ προσφερε στην ελληνικη κοινωνια την πιο συγχρονη με τα διεθνη δεδομενα πολιτικη και κοινωνικη προταση»

    Επισης ειναι αδυνατον για αυτους να παραδεχτουν οτι η πολιτικη του ΚΚΕ οδηγησε στον εμφυλιο πολεμο, για αυτο και υποστηριζουν οτι ουσιαστικα εξωθηθηκε απο τους αντιπαλους του που επιθυμουσαν την ολοκληρωτικη καταστροφη της αριστερας και μπλα μπλα μπλα. Να μη δικαιωθει ηθικα και η επαρατος για τις μεταπολεμικες διωξεις των αγωνιστων που ως γνωστον εγιναν επειδη συμμετειχαν στην αντισταση ή μονο και μονο εξαιτιας της ιδεολογιας τους

    Μου αρέσει!

    1. Άριστα, κατά τη γνώμη μου, τα λέει και ο Καλύβας και εσείς.

      «Υπαρχουν», γράφετε, «ιστορικοι που υποστηριζουν στα σοβαρα οτι οι εμφυλιες συγκρουσεις στην κατοχη και ειδικοτερα στην Πελοποννησο ειχαν ταξικο χαρακτηρα». (!!)

      Μη σας ξενίζει. Υπάρχουν και χειρότερα. «Καθηγηταράδες» της αριστερότροπης Cabal μας «δίδαξαν» μόλις προχθές ότι το 1940, η ορμή των Ελλήνων φαντάρων είχε ως στόχο τον φασισμό τού Μεταξά…
      Και επειδή μισούσαν πολύ τον Μεταξά, την πλήρωσαν οι Ιταλοί επιδρομείς…

      Μου αρέσει!

  4. φ.μπ

    Σπύρος Θεοδωροπουλος
    Σπύρος Θεοδωροπουλος Σας έκαμε, λέτε, εντύπωση «η παντελής απουσία αναφοράς στον κατοχικό εμφύλιο…», εννοώντας μάλλον τις συγκρούσεις μεταξύ φιλοκομμουνιστικών και αντικομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων.

    Σε άλλους κάνει εντύπωση η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο ποτάμι άδικο αίμα που έχυσαν οι λεβέντες τού ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ ΟΠΛΑ/ΚΚΕ στο πλαίσιο του κεντρικά σχεδιασμένου «ξεπατώματος» τής «αντίδρασης»…
    Και, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, «αντίδραση» για το ΚΚΕ δεν ήταν μόνο οι πραγματικοί προδότες. Ήταν και μυριάδες πολλές απολύτως αθώων πατριωτών, που το μόνο τους έγκλημα ήταν τα αντικομμουνιστικά αισθήματά τους.
    Καμία, λοιπόν, αναφορά, στον αποτρόπαιο Φενεό, στη Στιμάγκα και στα στρατόπεδα κρατουμένων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, που μόνο στην Πελοπόννησο ήταν 82 (Μπουγάς).
    Καμία αναφορά στους τουλάχιστο 3.500 εκτελεσμένους και στους πολύ περισσότερους αγρίως βασανισθέντες (μόνο στην Πελοπόννησο) ως το τέλος Αυγούστου του 1944.
    Καμία αναφορά στην κατοχική κόκκινη τρομοκρατία…
    Καμία αναφορά στους εκατοντάδες αδίκως και ατίμως εκτελεσθέντες από το ΚΚΕ επί Κατοχής αξωματικούς, π.χ, στον Βρεττάκο, στον Καραχάλιο, στον Δροσόπουλο, στον Πόρτη, στον Μπουλογιάννη, στον Κωστορίζο, στον Ψαρρό…

    Σε άλλους κάνει εντύπωση η ιστορική γελοιότητα ότι απέναντι στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ ήταν μόνο οι ταγματασφαλίτες και οι μαυραγορίτες…

    Δεν είχαν, λέει, οι άλλοι (πλην του ενδόξου ΚΚΕ) αξιόλογες αντιστασιακές δάφνες. Η μάχη τού Μακρυνόρους, η μάχη τής Μενίνας, η ανατίναξη της ΕΣΠΟ, ο Γοργοπόταμος, ήταν όλα έργα του ΕΛΑΣ/ΚΚΕ αποκλειστικά… Έτσι δεν είναι;

    Σε άλλους, τέλος, κάνει εντύπωση ο γόος γιατί δεν έγινε τότε η Ελλάδα χώρα κομμουνιστική, χάνοντας έτσι τον επί γης παράδεισο…

    Μου αρέσει!

  5. «Πας μη ΕΑΜίτης είναι γκεσταμπίτης» οπως θα ελεγε και ο σ. Σιαντος

    Μου αρέσει!

  6. » Ή είσαι με την Εθνική Αντίσταση ή είσαι με τους δοσιλόγους.»

    Με την Εθνική Αντίσταση είμαι, με την ΠΕΑΝ.
    Αλλά μάλλον δεν θα του κάνει αυτού του παλιομαλάκα η ΠΕΑΝ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s