Δεκέμβρης

5 Ιανουαρίου 1945. Ο ΕΛΑΣ ηττημένος εγκαταλείπει την Αθήνα

εαμ2

Του Σάκη Μουμτζή

Η πτώση της Καισαριανής ( 29/12/1944) υπήρξε η αφετηρία της τελικής φάσης της μάχης της Αθήνας. Μετά την εκκαθάριση των ανατολικών συνοικιών απέμεινε η εκκαθάριση του βορείου τμήματος της πόλης.

Ο αντιστράτηγος Χόκσγουορθ, ως έχων το γενικό πρόσταγμα, σχεδίασε η μεγάλη επίθεση των Ελληνοβρετανικών δυνάμεων να γίνει από δύο σημεία. Από το Γουδή με κατεύθυνση προς τα δυτικά και από το Ρουφ με κατεύθυνση προς τον βορρά, ώστε να σχηματισθούν δύο λαβίδες μέσα στις οποίες θα εγκλωβίζονταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Το κύριο βάρος αυτής της επίθεσης το έφεραν οι: Arkforce και το συγκρότημα Ρίμινι.Η Arkforce συγκροτείτο από την 23 τεθωρακισμένη ταξιαρχία, με 50 άρματα μάχης τύπου Σέρμαν, και από την 2η ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών.

To δε συγκρότημα Ρίμινι, συγκροτήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1945 και αποτελείτο από την Τρίτη Ορεινή Ταξιαρχία και την 4η ταξιαρχία Εθνοφυλακής.

Οι αμυνόμενοι Ελασίτες είχαν στην διάθεση τους τις δυνάμεις του Α΄Σ.Σ στις βόρειες και δυτικές συνοικίες ( 34ο σύνταγμα της Β΄μεραρχίας, 3ο σύνταγμα Αθηνών, το 7ο καθώς και το 9ο σύνταγμα και το μικτό απόσπασμα).

Το κύριο βάρος όμως του αμυντικού αγώνα έδωσε το Ανεξάρτητο απόσπασμα, που από την έναρξη των μαχών επιχειρούσε στο βόρειο μέτωπο και τα τάγματα που υπερασπιζόταν το Μεταξουργείο, Βάθη, Εξάρχεια, Ακαδημία Πλάτωνος.

Είναι φανερό πως οι Ελληνοβρετανικές δυνάμεις υπερτερούσαν συντριπτικά απέναντι στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Δεν ήταν μόνον η δύναμη πυρός, αλλά και το αξιόμαχο των Βρετανών αλεξιπτωτιστών και των ανδρών της Γ΄Ορεινής Ταξιαρχίας που είχαν εμπειρία οδομαχιών.

Ηταν επόμενο, παρά τις μερικές φορές επική αντίσταση των ταγμάτων του ΕΛΑΣ, η επιχείρηση των Ελληνοβρετανικών δυνάμεων, να κινηθεί με επιτυχία εντός του χρονικού σχεδιασμού. Μόνον στο μέτωπο του Μεταξουργείου, του επονομαζόμενου «Στάλινγκραντ των δυτικών συνοικιών», η σθεναρή αντίσταση των Ελασιτών καθυστέρησε την προέλαση της 2ης ταξιαρχίας των βρετανών αλεξιπτωτιστών.

Η πτώση του Μεταξουργείου στις 4/1/1945 παρέσυρε και όλη την γραμμή αμύνης του ΕΛΑΣ. Αυτήν την ημέρα, κατά τραγική σύμπτωση την τελευταία ημέρα της μάχης της Αθήνας, και οι δύο πλευρές μέτρησαν τους περισσότερους νεκρούς και τραυματίες.

Οι απώλειες της βρετανικής ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών ήταν 15 νεκροί, εκ των οποίων 4 αξιωματικοί και 100 τραυματίες. Από την άλλη πλευρά καταμετρήθηκαν 151 πτώματα Ελασιτών, υπήρξαν 72 τραυματίες που τους περιέθαλψαν οι κυβερνητικές δυνάμεις και συνελήφθησαν 520 αιχμάλωτοι.

Η εξέλιξη των μαχών της 4ης Ιανουαρίου προμήνυε, μετά βεβαιότητος, τον εγκλωβισμό των δυνάμεων του ΕΛΑΣ που είχαν αποκοπεί σε συγκεκριμένα σημεία της πόλης της Αθήνας ( Ομόνοια, Βάθη, Μεταξουργείο). Αριθμούσαν περίπου 5-7000 Ελασίτες.

Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο συνήλθε η ΚΕ του ΕΛΑΣ το βράδυ της 4ης Ιανουαρίου 1945 και εξέδωσε διαταγή συμπτύξεως των δυνάμεων του ΕΛΑΣ που θα άρχιζε να εφαρμόζεται από τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας. Ακολούθησαν την μόνη ανοικτή οδό διαφυγής, την γραμμή Λιόπεσι-Κουκουβάουνες—Μετόχι).

Η 5η Ιανουαρίου ξημέρωσε σε μια κατεστραμμένη Αθήνα, χωρίς τους ενόπλους Ελασίτες, περίπου 30.000 υποστηρικτές τους και 12.500 ομήρους. Μια μεγάλη πομπή εκινείτο προς βορρά.

Στις 11/1/1945 υπογράφηκε το πρωτόκολλο ανακωχής, με ισχύ από τις 15/1/1945.

Ανακύπτουν λοιπόν δύο μεγάλα θέματα. Δύο μεγάλα ερωτήματα:

1.Ποια ήταν η φύση της Δεκεμβριανής εξέγερσης; Που απέβλεπε η ηγεσία του ΚΚΕ;

2.Μπορούσε ο ΕΛΑΣ να αντεπεξέλθει νικηφόρα—κατά τις πρώτες ημέρες των μαχών—απέναντι στις κυβερνητικές δυνάμεις; Εγιναν επιχειρησιακά λάθη από την πλευρά της ηγεσίας του ΕΛΑΣ ή υπήρχε ένας συσχετισμός δυνάμεων απαγορευτικός, ευθύς εξ αρχής, για την επικράτηση του;

Στο πρώτο ερώτημα, η ιστοριογραφία της Αριστεράς καταθέτει δύο ερμηνευτικά σχήματα. Το πρώτο, υποστηρίζει πως τα Δεκεμβριανά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ένοπλη διαμαρτυρία. Ηταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα για όλα όσα συνέβαιναν τον τελευταίο μήνα στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.

Το δεύτερο ερμηνευτικό σχήμα υποστηρίζει, πως το ΚΚΕ επεδίωξε να διαπραγματευθεί ενόπλως την θέση του στην μετακατοχική πολιτική σκηνή. Πίστευε, πως η συμφωνία του Λιβάνου δεν ανταποκρινόταν στον συσχετισμό των δυνάμεων που υπήρχαν στην Ελλάδα.

Ας δούμε, λοιπόν, το πρώτο ερμηνευτικό σχήμα, αυτό της ένοπλης διαμαρτυρίας. Η αδυναμία του βρίσκεται στο ότι δεν μπορεί να απαντήσει στο πολύ απλό ερώτημα :και τι θα γινόταν αν τις πρώτες ημέρες ο ΕΛΑΣ καταλάμβανε όλη την Αθήνα; Θα πήγαιναν ο Σιάντος με τον Ζεύγο στον Παπανδρέου και στον Λήπερ και θα τους έλεγαν « εμείς διαμαρτυρηθήκαμε, τώρα επιστρέφουμε στις Κόβες μας;»

Αλλωστε, όλες οι διαμαρτυρίες γίνονται εντός των νομικών πλαισίων και της καθεστηκυίας τάξεως μιας χώρας. Διαφορετικά, όπως στην περίπτωση μας, πρόκειται για στάση, εξέγερση, επανάσταση.

Το δεύτερο ερμηνευτικό σχήμα που υποστηρίζει πως  η μάχη των Αθηνών απέβλεπε στον επανακαθορισμό της θέσης του ΚΚΕ στο μετακατοχικό πολιτικό σκηνικό, δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα : αν τις πρώτες ημέρες ο ΕΛΑΣ καταλάμβανε και το ξενοδοχείο «Μ.Βρετανία», δηλαδή ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, γιατί να διαπραγματευθεί; Γιατί διαπραγμάτευση σημαίνει, σε τελευταία ανάλυση, παραχώρηση θέσεων.

Και το κυριότερο, με ποιον θα διαπραγματεύονταν όταν όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα είχαν εξουδετερωθεί παντοιοτρόπως;

Τι ήταν λοιπόν τα Δεκεμβριανά; Ήταν μια απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από ένα κόμμα της Τρίτης Διεθνούς. Αν δεν τοποθετήσουμε το πλαίσιο δράσης του ΚΚΕ στην αντιληψη που επικρατούσε στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα για την πολιτική πάλη, τότε θα οδηγηθούμε σε λάθος δρόμο.

Πολύ απλά, το 1944 δεν υπήρχε το μοντέλο της μετάβασης στον σοσιαλισμό μέσα από τις λειτουργίες και τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας. Οταν κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν πως το ΚΚΕ είχε αποδεχτεί την νόμιμη πολιτική δράση μέσα από τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, κάνουν έναν αναχρονισμό. Επιλογές της δεκαετίας του 60 και του 70 τις «φυτεύουν» στην δεκαετία του 40.

Το ΚΚΕ με την Δεκεμβριανή εξέγερση επεδίωξε να καταστεί κυρίαρχο των εξελίξεων. Οι εκλογές και το δημοψήφισμα να γίνουν υπό τα όπλα του ΕΛΑΣ. Και συγχρόνως, ο στρατηγικός στόχος του ήταν να συντονιστούν τα βήματα της Ελλάδος με αυτά των άλλων βαλκανικών χωρών, που απελευθέρωσε ο Σοβιετικός στρατός.

Δηλαδή, κάνοντας χρήση της ύστερης γνώσης, μετά βεβαιότητος μπορούμε να πούμε πως μέχρι το 1947 η Ελλάδα θα είχε πλήρως εκσοβιετοποιηθεί, όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία και οι λοιπές χώρες της Α. Ευρώπης.

Το ότι απέτυχε σε αυτόν τον στόχο οφείλεται στην κακή εκτίμηση του στρατιωτικού συσχετισμού δυνάμεων.

Επ΄αυτού, λίαν συντόμως, από την φιλόξενη και πλουραλιστική σελίδα του Πάνου Ζέρβα.   

Advertisements

13 σκέψεις σχετικά με το “5 Ιανουαρίου 1945. Ο ΕΛΑΣ ηττημένος εγκαταλείπει την Αθήνα”

  1. Panos Zervas Τι συνέβη με τους ομήρους;
    Η κυβερνητική πλευρά συνέλαβε περίπου 8.000 ομήρους (αιχμάλωτοι) καθώς εκκαθαρίζονταν οι συνοικίες από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Ήταν (ή θεωρήθηκαν) υποστηρικτές του ΕΛΑΣ, όχι όμως ένοπλοι. Οι όμηροι αυτοί μεταφέρθηκαν από τους Άγγλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αφρική και απελευθερώθηκαν τους πρώτους μήνες του 1945.

    Ομήρους συνέλαβε και ο ΕΛΑΣ. Ο ακριβής αριθμός τους παραμένει άγνωστος. Διάφορες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των ομήρων σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες (παλαιότερα η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού σε πάνω από 46.000, εκ των οποίων τέσσερις χιλιάδες εκτελέστηκαν ή πέθαναν από κακουχίες) Ωστόσο, σύμφωνα με τις στατιστικές της “Ομοσπονδίας Θυμάτων Δεκεμβριανών” ήταν 2.757 οι άνθρωποι που μετακινήθηκαν ως όμηροι του ΕΛΑΣ στα βουνά. Ωστόσο ο αριθμός αυτός αγνοείται συστηματικά απ’ όσους γράφουν για τον Δεκέμβρη ακόμα και στις μέρες μας. Ο αριθμός των θυμάτων (εκτελέσεις καθ’ οδόν και θάνατοι από τις κακουχίες) παραμένει πρακτικά άγνωστος, πιθανά όμως ανέρχεται σε λίγες εκατοντάδες.

    Η μόνη εξήγηση της σύλληψης αυτών των χιλιάδων ομήρων και της μετακίνησής τους εκτός Αθηνών από τον ΕΛΑΣ ήταν για να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας για τα υποχωρούντα τμήματα, σε πιθανά πλήγματα της βρετανικής αεροπορίας ή άλλες επιθέσεις. Η υπόθεση αυτή είναι αμφίβολο αν ισχύει, καθώς η ταχύτητα μετακίνησης των ομήρων ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη των τμημάτων του ΕΛΑΣ. Πιθανότατα το μέτρο αυτό αποφασίστηκε με τη λογική ότι “το έκαναν και οι άλλοι στους δικούς μας”, ίσως και ενόψει μιας ανταλλαγής αιχμαλώτων. Σε κάθε περίπτωση αποδείχτηκε πολιτικά καταστροφικό, καθώς δυσφήμισε, όχι άδικα, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ: δεν υπήρχαν τα μέσα για μεταφορά, διατροφή και περίθαλψη αυτού του κόσμου των αμάχων, οι οποίοι επιλέχτηκαν με μάλλον τυχαία ή ανύπαρκτα κριτήρια, υποβλήθηκαν σε μια αφάνταστη ταλαιπωρία εβδομάδων και πολλοί έχασαν τη ζωή τους.

    Η Αθήνα ιδιαίτερα δεν συγχώρησε ποτέ αυτή την ενέργεια.https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/12/28/gcw-770/

    Το «2.757» και το «12.500» ΔΕΝ μπορούν να συμβαδίζουν. Το πρώτο στηρίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία. Το δεύτερο, που ακριβώς;

    Μου αρέσει!

    1. Τα κριτηρια των συλληψεων δεν ησαν καθολου τυχαια η ανυπαρκτα.Συνελαβαν τους ταξικους τους εχθρους,στρατιωτικους,δικαστικους,δικηγορους,μηχανικους,καθηγητες,ιερεις,κ.α.και συγγενεις τους,οπως τη γυναικα του Μεταξα.Ηξεραν σε ποια σπιτια εμπαιναν,ισως φροντιζαν γι αυτο και γειτονες των θυματων.Οι συλληψεις,γινονταν βασει καταλογων,που ειχαν σημειωσεις,π.χ.συζυγος αστυνομικου.Φυσικα,πολλοι απο τους αιχμαλωτους,δεν προοριζονταν για ομηρια,αλλα κατ’ ευθειαν για εκτελεση.Η ΠΕΑΝ,μετρησε πολλα θυματα,ετσι.

      Μου αρέσει!

    2. Επισης,αφου οι ενοπλοι αιχμαλωτοι των Βρεττανων δεν πηγαιναν στην Ελ-Νταμπα,παρα μονο οι αοπλοι,οπως αναφερετε,πρεπει να μαθουμε και που κρατουνταν.

      Μου αρέσει!

  2. Ο ακριβής αριθμός των ομήρων Αθηνών-Πειραιώς ήταν και παραμένει δύ-σκολο να προσδιοριστεί, καθώς η τύχη μιας βασικής πηγής -τα αρχεία της Εθνικής Πολιτοφυλακής που κατέσχεσαν οι κρατικές Αρχές με την αποχώρηση του ΕΛΑΣ- παραμένει άγνωστη.21 Την ίδια στιγμή, η μελέτη
    του αρχείου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ) θέτει ζητήματα προστασίας προσωπικών δεδομένων και, ως εκ τούτου, δεν είναι εφικτή. Πάντως η σύγχρονη αρθρογραφία αναφέρεται σε 17.00022 ή ακόμα και 30.000 «συλληφθέντες υπό των ελασιτών».23 Εκτιμήσεις μάλλον υπερβολικές, ακόμη και αν συμπεριληφθούν οι αιχ-μάλωτοι. Οι βρετανικές πηγές ανέφεραν 15.000,24 αιχμαλώτους και ομήρους, ενώ ο Ριζοσπάστης έκανε λόγο για 11.000.25 Αντίστοιχα, η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού υπολόγισε τον αριθμό σε περίπου 9.800, άνδρες και γυναίκες.26 Το βέβαιο είναι ότι επρόκειτο για κρίσιμο μέγεθος που έκανε τόσο μεγάλη αίσθηση στην αθηναϊκή κοινωνία στις αρχές του 1945 – ώστε να συγκροτηθούν άμεσα και οι συναφείς εθελοντικές συσσωματώσεις,27 αλλά και να ανέβει στις 11 Φεβρουάριου στο θέατρο Ορφέας της οδού Σταδίου η θεατρική παράσταση «Η επιστροφή απ’ τα Κρόωρα» του άρτι «επανελθόντος εκ της ομηρίας του» Πέτρου Κυριάκού.28

    21. Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας, Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 2014, σ. 279 (υπ. 529).
    22. Ελευθερία, αρ. 96, 29.12.1944.
    23. Η Ελλάς, αρ. 38,12.1.1945.
    24. Πολυμέρης Βόγλης, Η εμπειρία της φυλακής και της εξορίας. Όι πολιτικοί κρατούμενοι στον εμφύλιο πόλεμο, Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 2004, σ.81.
    25. Τασούλα Βερβενιώτη, Αναπαραστάσεις της ιστορίας. Η δεκαετία του 1940 μέσα από τα αρχεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Αθήνα: Μέλισσα, 2009, σ. 54.
    26. Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού [ΔΙΣ], Η απελευθέρωσης της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα (Ιούλιος 1944-Δεκέμβριος 1945), Αθήνα: χ.ε., 1973, σ. 247, 250.
    27. Για την Πανελλήνια Ένωσιν Θυμάτων Κινήματος, βλ. Δημοκρατική Σημαία, αρ. 123, 26.1.1945.
    28. Μεγάλη Ελλάς, αρ. 75, 2.2.1945.

    https://www.academia.edu/32824638/

    καλα ειχα βαλει το λινκ και σε αλλο ποστ ειχα στειλει και το κειμενο σε word

    Τελος παντων για να γραφει ο Ρ 11000 ο αριθμος θα ηταν μεγαλυτερος.

    «Ωστόσο, σύμφωνα με τις στατιστικές της “Ομοσπονδίας Θυμάτων Δεκεμβριανών” ήταν 2.757 οι άνθρωποι που μετακινήθηκαν ως όμηροι του ΕΛΑΣ στα βουνά. »

    Που το ειδες αυτο; Καπου το ειχα δει και εγω και προσπαθω να θυμηθω που ακριβως (εφημεριδα Εμπρος;) Αν θυμαμαι καλα ο αριθμος «2757» αφορα τα μελη της ΟΘΔ ή τον αριθμο ομηρων που εκπροσωπουσαν και δε σημαινει απαραιτητα οτι ολοι οι ομηροι ειχαν εγγραφει στη συγκεκριμενη οργανωση.

    Το φαινομενο της ομηριας δεν περιοριστηκε μονο στην Αθηνα, φαλαγγες ομηρων διεσχιζαν ολη τη χωρα.
    Γνωστη και η μαρτυρια Ιωαννιδη:

    «Εμείς είχαμε την ΟΠΛΑ και ξέραμε όλους τους συνεργάτες των Γερμανών. Εμείς είχαμε επισημάνει μαζί με τον Στέργιο τον Αναστασιάδη, εγώ ήμουν στην Αθήνα, δεν είχα ακόμη αρρωστήσει, είχαμε επισημάνει τα πρόσωπα εκείνα που με την πρώτη ρήξη θα έπρεπε να πιάσουμε και να εξουδετερώσουμε. Ώστε αυτοί, οι Εγγλέζοι και άλλοι, να μην έχουν άνθρωπο που να τους εξυπηρετήσει.
    Αυτή η σκέψη μου ήταν σκέψη που την κάναμε μαζί με τον Γληνό, πρωτού ακόμα βγούμε στο βουνό. Ο Γληνός είχε αυτήν την σκέψη επειδή είχε και πείρα από τα άλλα πραξικοπήματα που γινόντουσαν από παλιά στην Αθήνα. Και μου’λεγε: Γιάννη θα πιάσουμε 5-6.000 στην Αθήνα και τον Πειραιά και μία αντίστοιχη αναλογία στην Θεσσαλονίκη και σε μερικές άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μία έφοδο, εφόσον ξέρουμε που κάθεται καθένας από αυτούς. Θα τους πιάσουμε, θα τους εξουδετερώσουμε και έπειτα αυτοί θα μείνουν ξεκρέμαστοι. Γιατί δεν θα έχουν με ποιους θα τους αντικαταστήσουν. Και αυτοί που θα μείνουν, γιατί με 5-6.000 δεν τους πιάνεις όλους, θα χώσουν το κεφάλι τους στο καβούκι και δεν θα κινηθούν. Και έτσι ήταν δηλαδή.

    Εγώ το είχα δει αυτό και είχα πειστεί με την άποψη του Γληνού και από την πείρα έβλεπα πως στα διάφορα πραξικοπήματα που γίνονταν εξουδετερώνονται οι αντίπαλοι. Εμείς θα τους εξουδετερώναμε γιατί κάναμε επανάσταση και η επανάσταση δεν ξέρει άλλα. Τ’άλλα είναι πράσινα άλογα. Όταν κάνεις εμφύλιο πόλεμο δεν τον κάνεις με συναισθηματισμό. Κάνεις εμφύλιο πόλεμο. Θα εξουδετερώσεις τον εχθρό με όλα τα μέσα. Πιο σκληρός πόλεμος απ΄τον εμφύλιο δεν υπάρχει. Έτσι;
    Λοιπόν, αφού εμείς κινήσαμε να κάνουμε αυτό το πράγμα και είχαμε φτάσει και στο σημείο αυτό, εμείς έπρεπε να εξουδετερώσουμε αυτόν τον κόσμο.»

    Το μεγαλυτερο μερος των αιχμαλωτων των κρατουμενων στην Ελ Νταμπα ηταν ελασιτες συμφωνα και με το γνωστο Καλυβα ο Ελας Αθηνας ειχε υβριδικη διασταση (βλεπε εφεδρικος κτλπ) η οποια εκανε τη διακριση μαχητη και πολιτη δυσδιακριτη.

    Μου αρέσει!

  3. Υπάρχουν τα μετρημένα κουκιά (της Ομοσπονδίας) και τα άρατα-μάρατα- κουκιά μαγερεμένα, που καθένας τα βγάζει όσα θέλει, κατά βούληση.

    Ίσως ο αριθμός των ομήρων να ήταν (ελάχιστα) πάνω από 2750. Καμιά λογική δεν επιτρέπει περισσότερους, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ΕΛΑΣ δεν είχε τις επιχειρησιακές δυνατότητες για κάτι τέτοιο. Κι αυτό το νούμερο (περί τις 3.000) μοιάζει τεράστιο. Αν μιλάμε στο πεδίο της πραγματικότητας. Στο πεδίο της φαντασίας, όλα γίνονται.

    Μου αρέσει!

  4. Καλα ναι που ειδες την αναφορα για την ομοσπονδια και απο που προκυπτει οτι εκπροσωπουσε ολους τους ομηρους; Σε αρθρο εφημεριδας; Για να δουμε τι γραφει.
    Ο Ρ γιατι αναφερει 11000; Ενταξει στο αλλο μπλογκ ειχες υποστηριξει οτι ο αριθμος εκτελεσμενων ομηρων που δινουν διαφοροι ηταν τερατωδης γιατι δεν θα υπηρχε χωρος να τους θαψουν.
    Απο που προκυπτει οτι ο ΕΛΑΣ δεν ειχε την επιχειρησιακη δυνατοτητα οταν και εκτος Αττικης ελεγχε ακομα τη χωρα
    Για τη μαρτυρια Ιωαννιδη καποιο σχολιο ή την προσπερνας και αυτη ενταξει τι να ξερει ο Ιωαννιδης.

    Μου αρέσει!

  5. Κοίτα, υπάρχει από τη μία ένα συγκεκριμένο στοιχείο (κάπου υπάρχει η πηγή στο μπλογκ, αλλά δεν έχω χρόνο να ψάχνω) και από την άλλη εικασίες, μου φάνηκε, υπολογίζονται κλπ.
    Όσο για τη επιχειρησιακή δυνατότητα του ΕΛΑΣ τις δύο τελευταίες βδομάδες να συλλάβει, να κρατήσει και στη συνέχεια να διακινήσει εκτός Αθηνών 10 + χιλιάδες ομήρους, αν υπήρχε δεν θα χρειαζόταν να αποχωρήσει ο ίδιος κακήν κακώς απ’ την Αθήνα. Αυτό λέει η λογική που έχουμε στο χωριό μου – στο δικό σου μπορεί να είστε εξοικειωμένοι με τον απειροστικό λογισμό.

    Μου αρέσει!

  6. καλα ενταξει ματαιη καθε προσπαθεια, ειπαμε δεν πειθεσε οι αποψεις σου μπετον, πρεπει να φερουμε αποδειξεις για να πεισθεις ισως καποιο εγγραφο της πολιτοφυλακης.

    Η ΟΘΔ ειχε 3000 μελη την ανοιξη του 1945 αρα τοσοι θα ηταν και οι ομηροι.
    Καλα ολοι οι αλλοι αλλα και ο Ριζοσπαστης θυμα της κυβερνητικης προπαγανδας. Το ιδιο και ο Ιωαννιδης που λεει οτι ομηρεια εκτελεσεις κτλπ ηταν προαποφασισμενες γιατι εκαναν επανασταση τα αλλα ειναι πρασινα αλογα. Την επιστολη Παπανδρεου (ο δεκεμβρης ηταν δωρο υψιστου) τη θεωρεις ως ομολογια της ενοχης του οσα λεει ο Ιωαννιδης, ο συναρχηγος του ΚΚΕ στην κατοχη τα προσπερνας. Αυτο πως το λετε στο χωριο σου;
    Και ο ΕΛΑΣ δεν ειχε λεει επιχειρησιακη δυνατοτητα ενω διαφοροι απολογητες υποστηριζουν οτι ηταν πανετοιμος να αντισταθει στους Αγγλους εκτος Αττικης.
    δηλ ποσους αντρες νομιζεις οτι επρεπε να διαθεσουν για να φυλαξουν 10-15000 ομηρους οταν αρκετοι απο αυτους ηταν ηλικιωμενοι γυναικες κτλπ μηπως εναν αντρα ανα αιχμαλωτο;
    Αλλα ισως παλι κατα τη λογικη του χωριου σου δεν ειναι ειναι δυνατον ενα τοσο υπεροχο κινημα που παλευε για την «πανανθρωπινη τη λευτερια» να διεπραξε ενα τοσο φριχτο εγκλημα.

    Μου αρέσει!

  7. Ναι οκ.

    Μηπως ο κ Μουμτζης θα μπορουσε να δωσει περισσοτερες διευκρινησεις λεπτομερειες για τα παρακατω που αναφερει στο βιβλιο του:

    «αχτίφ των στρατιωτικοπολιτικών στελεχών Αθήνας – Πειραιά του ΚΚΕ που έγινε στην Αθήνα στις 20-22 Νοεμβρίου, στο οποίο πρωτοστάτησε ο Μπαρτζιώτας (Γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αθήνας) και συμμετείχε και χαιρέτισε και ο Σιάντος» (σελ. 146). «Όμως, αντιλήφθηκε (σημ: ο Σιάντος) για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις μέρες ότι η παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ είναι μία πολιτική που το Πολιτικό Γραφείο δεν μπορεί να ελέγξει και να επιβάλει στα ανώτερα κομματικά στελέχη» (σελ. 147)»

    (παρακληση μην το εκλαβεις ως παραγγελια οπως την αλλη φορα αν θελεις ρωτας. Η ιδια παρακληση και προς ΣΑΘ)

    Μου αρέσει!

    1. Θα το δει (ο Μουμτζής) από μόνος του. Δικό του άρθρο είναι.

      Απ’ ό,τι ξέρω, ο Μπαρτζιώτας κυριολεκτικά αφηνίασε (και απέσπασε τα εύσημα, ενώ έπρεπε να του βάλουν πάγο). Ο Σιάντος ήταν Πυθία ( = θα δούμε) Το συμπέρασμα του Μουμτζή (η ηγεσία δεν μπορούσε να επιβληθεί στα ανώτερα στελέχη) είναι παραλλαγή της παλιάς αριστερής θέσης ότι ο Δεκέμβρης έγινε επειδή η ηγεσία δεν μπορούσε να επιβληθεί στα ΚΑΤΩΤΕΡΑ στελέχη – και στον κόσμο των συνοικιών. Είναι προφανές ότι όλ΄ αυτά είναι εκτιμήσεις (εκ των υστέρων) και δεν υπάρχει τρόπος να επιβεβαιωθούν. Προσωπικά (αν έχει κάποια σημασία) δεν τα θεωρώ σοβαρά. Τη βασική απόφαση, ότι ο ΕΛΑΣ δεν αφοπλίζεται χωρίς εγγυήσεις, την είχε πάρει η ηγεσία ΠΡΙΝ τη σύσκεψη των καπεταναίων της Λαμίας (17/11). Το ίδιο και την άλλη, για το πραξικόπημα (ή κίνημα) του Δεκεμβρίου, ΠΡΙΝ την 3η του μηνός. Φυσικά βόλευε κι αυτή η θεωρία, μετά. Είχαν αφηνιάσει τα στελέχη και δεν μπορούσαμε να τα ελέγξουμε κλπ. Αυτά είναι βλακείες, εδώ πειθάρχησαν ο Βελουχιώτης, ο Ορέστης και οι άλλοι που έλεγχαν τους Ελασίτες, ο Μπαρτζιώτας έκανε όλη τη ζημιά;

      Μου αρέσει!

  8. Καλα ο Μπαρτζιωτας δεν ηταν κατωτερο στελεχος ανηκε στην ηγετικη ομαδα του κομματος ηταν μελος του ΠΓ και γραμματεας της ΚΟΑ δηλ ηταν πιο ψηλα στην ιεραρχια απο τους διαφορους καπετανιους και φυσικα απο το Βελουχιωτη.
    Συμφωνα με το Ριζα («Απο την απελευθερωση στον εμφυλιο») στη συσκεψη ο Σιαντος εδειξε οτι θεωρουσε την συγκρουση αναποφευκτη αλλα δεν ελαβε στρατιωτικα μετρα. Το ιδιο ακριβως γραφει και ο Κλοουζ. Περισσοτερες πληροφοριες για τη συσκεψη στο βιβλιο του Μπαρτζιωτα για τα Δεκεμβριανα που φυσικα δεν εχω διαβασει.

    Ενταξει το συμπερασμα του Μουμτζη μαλλον ειναι αυθαιρετο, συμφωνω οτι εχει αναπτυχθει μια τεραστια μυθολογια ειδικα γυρω απο τη συσκεψη των καπετανιων στη Λαμια πχ η ταινια του Λαμπρινου «Αρης βελουχιωτης το διλημμα» απλα ισως ο κ Μ θα μπορουσε να δωσει περισσοτερες λεπτομερειες για το αχτίφ των στρατιωτικοπολιτικών στελεχών Αθήνας – Πειραιά του ΚΚΕ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s