Ερμής

Τάγματα Ασφαλείας και Βρετανοί

1_2_15_ΤΑΓΜΑΤΑ_ΕΛΙΑ-e1444203932800

(Από τον «Ερμή»)

«Ο πειρασμός για τους Άγγλους πρέπει να ήταν μεγάλος…»

«Δεν είναι ανεξήγητη αυτή η Βρετανική στάση αν αναλογιστούμε τις σχέσεις των Βρετανών με το ΕΑΜ, στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα. Ο εμφύλιος μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ έληξε επίσημα στις 28 Φεβρουαρίου 1944, με περιορισμό του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο. Στις 10 Μαρτίου το ΕΑΜ ανήγγειλε το σχηματισμό της ΠΕΕΑ, δηλαδή προσωρινής Κυβέρνησης, κατά το πρότυπο του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Τον Απρίλιο του 1944 έγινε από το ΕΑΜ η στάση της Μέσης Ανατολής, σε στρατό και στόλο. Την ίδια περίοδο διαλύθηκε βίαια το Σύνταγμα 5/42 της ΕΚΚΑ και δολοφονήθηκε ο Ψαρός. Και το αποκορύφωμα, μετά τη διάσκεψη του Λιβάνου τον Μάιο το ΕΑΜ αποκήρυξε τους εκπροσώπους του και απέρριψε τη συμφωνία που είχαν υπογράψει. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Άγγλοι όχι μόνον δεν καταδίκαζαν τα Τάγματα Ασφαλείας, αλλά σκεφτόντουσαν σοβαρά να διακόψουν τις σχέσεις τους με το ΕΑΜ και να το καταδικάσουν δημοσίως»

«Υπάρχουν αποδείξεις για τις επαμφοτερίζουσες σχέσεις των Βρετανών με τα Τάγματα;»

«Υπάρχουν οι εκθέσεις του Γουντχάουζ και του Μπαρνς, βάσει των οποίων συνήθως καθοριζόταν η Βρετανική πολιτική. Ο Μπαρνς έγραφε τον Απρίλιο του ’44 πως είναι σίγουρος ότι τα Τάγματα θα ταχθούν ολόψυχα στο πλευρό οποιαδήποτε συμμαχικής δύναμης θα εισβάλλει στην Ελλάδα, παρόλο που αποδεδειγμένα εργάζονται για τους Γερμανούς. Και συνιστούσε μια πολιτική που δεν θα απόκλειε τη μελλοντική συμφιλίωση. Στις εκθέσεις τους οι Βρετανοί θεωρούσαν δικαιολογημένη την πρώτη μεγάλη εξόρμηση των Ταγμάτων στις 27 Νοεμβρίου 1943, όταν εκκαθάρισαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, εκτέλεσαν δεκαεννέα και μετέφεραν τους υπόλοιπους νοσηλευόμενους στις φυλακές, γιατί η κατάσταση των νοσοκομείων ήταν δημόσιο σκάνδαλο, η πειθαρχία είχε καταργηθεί και πολλοί δεν ήταν άρρωστοι αλλά μέλη κομουνιστικών πυρήνων και γιατί κανείς δεν γινόταν δεκτός παρά μόνον αν είχε εξασφαλίσει άδεια από το ΕΑΜ. Ο Γουντχάουζ μεταπολεμικά αναπαρήγαγε την άποψη ενός Βρετανού δημοσιογράφου, που είχε διατυπωθεί σε συζήτησή τους στο χωριό Ίμερα της Καστοριάς και με την οποία προφανώς συμφωνούσε, ότι αν ήταν Έλληνας και έπρεπε να διαλέξει ένα από τα δύο, να πάει στον ΕΛΑΣ ή να καταταγεί στα Τάγματα Ασφαλείας, θα προτιμούσε το δεύτερο. Πέρα από αυτές τις αναμνήσεις των παλαιών πολεμιστών, υπάρχουν στοιχεία για απευθείας επαφές με τους Ντερτιλή και Παπαγεωργίου, οι οποίοι είχαν προτείνει να συνεργαστούν τα Τάγματα με τους Άγγλους όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί»

«Οι Βρετανοί τι έλεγαν στους Ταγματασφαλίτες;»

«Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Γνωρίζουμε όμως πως εκτιμούσαν ότι οι Γερμανοί είχαν καταφέρει μέσω των Ταγμάτων να προκαλέσουν μεγάλη σύγχυση στην Ελλάδα, με διπλό αποτέλεσμα. Να χρειάζονται λιγότερες στρατιωτικές δυνάμεις επιτόπου και μάλιστα υποδεέστερης ποιότητας. Και ότι είχαν εξασφαλίσει ότι η αναχώρησή τους θα φέρει την ελληνική κυβέρνηση αντιμέτωπη με ένα πολύπλοκο πρόβλημα»

«Όπως κι έγινε…»

«Κατά τους Βρετανούς, οι Γερμανοί γνώριζαν ότι ένα τόσο άρτια οργανωμένο σώμα, όπως ήταν το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, μπορούσε να αντιμετωπιστεί όχι από διάσπαρτες ανεξάρτητες ομάδες ενόπλων, αλλά από ευέλικτες τακτικές δυνάμεις, υπό τον έλεγχο της κατοχικής εξουσίας. Οι Βρετανοί κατέκριναν  τα Τάγματα από στρατιωτική άποψη. Γιατί έπαιρναν μέρος σε γερμανικές επιθέσεις κατά του ΕΛΑΣ, που ήταν μακράν ο μεγαλύτερος αντάρτικος στρατός. Γιατί ήταν ιδιαίτερα χρήσιμοι στις γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, καθώς γνώριζαν πολύ καλά το έδαφος αλλά και τα πρόσωπα. Γιατί έδιναν τη δυνατότητα στους Γερμανούς να κρατούν την Ελλάδα με μικρότερη στρατιωτική δύναμη. Από πολιτική άποψη όμως, οι Βρετανοί είχαν διαφορετική εκτίμηση για τα Τάγματα, γιατί αυτά εμπόδιζαν την  πλήρη επικράτηση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ. Εκτιμούσαν, ίσως ευχόντουσαν, ότι αν καθυστερήσει η απελευθέρωση της Ελλάδας, τα Τάγματα μπορούσαν να έχουν γίνει τόσο ισχυρά, ώστε θα μπορούσαν να αποτρέψουν οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής δικτατορίας του ΕΑΜ, κάτι που δεν θα μπορούσε να το κάνει ο Ζέρβας και ο ΕΔΕΣ. Εκτιμούσαν ότι τα Τάγματα θα υποστηρίξουν οποιαδήποτε νόμιμη κυβέρνηση έχει την έγκριση των συμμάχων. Και στο κάτω κάτω, έλεγαν οι Βρετανοί, παρότι πολλές από τις ενέργειες των Ταγμάτων ήταν τρομοκρατικές, εξίσου τρομοκρατικές ήταν και οι ενέργειες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ»

«Ενδιαφέρουσα ανάλυση»

«Ναι. Με βάση αυτή κατέγραφαν, στις 18 Ιουλίου 1944, τέσσερις δυνατές επιλογές, τέσσερα σενάρια, που θα μπορούσε να ακολουθήσει απέναντι στα Τάγματα η κυβέρνηση Παπανδρέου»

«Τι έλεγαν αυτά τα σενάρια;»

«Το πρώτο, να ενθαρρύνει μια κατάσταση ισορροπίας ανάμεσα στο ΕΑΜ  – ΕΛΑΣ και σε όλα τα άλλα ένοπλα σώματα. Αυτό ήταν και γερμανική πολιτική και θα είχε ως αποτέλεσμα τη συνέχιση της μεταξύ τους διαμάχης. Το δεύτερο, να υποστηρίξει πλήρως το ΕΑΜ και να καταδικάσει τα Τάγματα με μια σφοδρή δημόσια καταγγελία. Αυτό θα αποκαρδίωνε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινής γνώμης και θα οδηγούσε σχεδόν σίγουρα το ΕΑΜ σε απόπειρα εγκαθίδρυσης μιας βραχύβιας δικτατορίας της αριστεράς, όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί. Το τρίτο, να υποστηρίξει σιωπηρά τα Τάγματα και να καταγγείλει το ΕΑΜ ως μια τρομοκρατική μειοψηφία, που είναι απρόθυμη να συνεργαστεί με την εθνική κυβέρνηση. Αυτό θα έβρισκε υποστήριξη στην Ελλάδα, αλλά θα ήταν απαράδεκτο για μεγάλα τμήματα της διεθνούς κοινής γνώμης. Τέλος, αυτό που εμμέσως πρότεινε η βρετανική υπηρεσία. Να καταγγείλει η κυβέρνηση ταυτόχρονα και τα Τάγματα και τους εξτρεμιστές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, οι πράξεις των οποίων επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων. Ώστε να προσελκύσουν τα μετριοπαθή στοιχεία και των δύο πλευρών, για τη δημιουργία ενός εθνικού στρατού»

Στη σιωπή που ακολούθησε έφερνα ξανά τα σενάρια στο μυαλό μου. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Βρετανοί απροκάλυπτα θεωρούσαν το ΕΑΜ υπεύθυνο για τη δημιουργία των Ταγμάτων και το είπα στον Ερμή.

«Είναι μια ανειλικρινής, αλλά πολύ βολική ερμηνεία, η οποία βγάζει λάδι τους ίδιους τους Βρετανούς. Γιατί ναι μεν το ΕΑΜ αντέδρασε με ασύμμετρα βίαιη σκληρότητα και εγκληματική πολιτική αδεξιότητα, αλλά αυτό ακολούθησε χρονικά τις προσπάθειες υπονόμευσης του με τη δημιουργία ένοπλων αντιστασιακών ομάδων που είχαν στόχο την αντίσταση στον ΕΛΑΣ, όχι στους κατακτητές. Ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο. Και αυτή την προσπάθεια την ενίσχυσαν οι Βρετανοί, που ήθελαν να απαλλαγούν από τον μπελά του ΕΛΑΣ, αλλά δεν θα μπορούσαν να το κάνουν κόβοντας τη βοήθεια, πριν εδραιωθούν φιλικά δικά τους σώματα, γιατί πολύ απλά τον είχαν ανάγκη. Όμως τα νεοπαγή αντάρτικα σώματα απέτυχαν, διαλύθηκαν και βρήκαν διέξοδο όχι σε κάποια άλλη μορφή συνεργασίας με τους Βρετανούς, αλλά στην σκληρή δοσιλογική δράση των Ταγμάτων, για λογαριασμό των Γερμανών. Είναι συνεπώς άδικο να κατηγορείται αποκλειστικά το ΕΑΜ για τη δημιουργία των Ταγμάτων και να απαλλάσσονται πάσης ευθύνης πρώτα οι δοσίλογοι που τα δημιούργησαν και στη συνέχεια οι ίδιοι οι Βρετανοί που σιγοντάρισαν την αποτυχημένη προσπάθειά τους  να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ, πριν μεταβληθούν από αντιστασιακοί σε δοσιλόγους»

Ο Ερμής έπιασε ξανά το νήμα για τις σχέσεις και τις επαφές των Ταγμάτων.

«Υπάρχουν οι πολλαπλές μαρτυρίες των ίδιων των αξιωματικών των Ταγμάτων, όσο μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστες. Η σύλληψη του πολιτικού υπεύθυνου Ταβουλάρη και των επικεφαλής τους Ντερτιλή και Παπαγεωργίου, πρώην ηγέτη του ΕΔΕΣ, τον Μάιο του ’44, καθώς οι Γερμανοί υποπτευόντουσαν συνεννοήσεις τους με τους Βρετανούς. Αυτοί πράγματι είχαν προτείνει να συνεργαστούν με τους Βρετανούς στη φάση της απελευθέρωσης. Πάνω απ’ όλα υπάρχει η εξέλιξη των σχέσεων της Βρετανίας με τα Τάγματα, δηλαδή η καταγγελία για την προδοτική αντισυμμαχική στάση τους και η ύφεση ή η απουσία αυτής της καταγγελίας κατά περιόδους. Κάτι που αποφασιζόταν από την ίδια τη βρετανική κυβέρνηση, η οποία στο ίδιο χρονική διάστημα, δηλαδή την άνοιξη του ’44 προβληματιζόταν αν θα έπρεπε να διακόψει τις σχέσεις της με το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Κάτι που βρήκε αντίθετο τον Γουντχάουζ, όταν επέστρεψε στο Κάιρο τον Ιούνιο, ο οποίος παρατήρησε τότε ότι αν αποφασιζόταν η διακοπή των σχέσεων η Βρετανία θα χρειαζόταν τα Τάγματα. Συνεπώς, μέχρι να ληφθεί η απόφαση για διακοπή των σχέσεων με το ΕΑΜ, η Βρετανία έπρεπε να διατηρήσει ανοιχτή την πόρτα για τα Τάγματα Ασφαλείας. Οι Βρετανοί έψαχναν απεγνωσμένα για μια λύση στο πρόβλημα της επιστροφής τους στην Ελλάδα, μαζί με την βασιλική κυβέρνηση. Κι αυτή τη λύση, σε έσχατη ανάγκη, μπορούσαν να τους την προσφέρουν τα Τάγματα. Αυτό είν’ όλο»

«Μέχρι που το ΕΑΜ δέχτηκε να μπει στην κυβέρνηση…»

«Ναι, στις 15 Αυγούστου 1944. Τα Τάγματα πια δεν ήταν χρήσιμα για τους Άγγλους. Ο Παπανδρέου έκανε μια δημόσια δήλωση καταδίκης στις 6 Σεπτεμβρίου μέσω του BBC, την οποία ακολούθησε μια έντονη βρετανική δήλωση κατά των Ταγμάτων, η οποία καταρράκωσε το ηθικό τους. Η πόρτα, για την οποία μιλούσε ο Γουντχάουζ, έκλεισε. Και κλειδώθηκε με τη συμφωνία της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ περνούσε  επισήμως υπό τις διαταγές του Σκόμπυ. Οι Βρετανοί είχαν πλέον βρει τον απαραίτητο Δούρειο Ίππο που θα τους επέτρεπε την απρόσκοπτη έλευση και εγκατάσταση της κυβέρνησης Παπανδρέου στην Αθήνα, μαζί με τις δυνάμεις που θα την συνόδευαν. Και αυτός δεν ήταν άλλος από τον πραγματικό τους εχθρό, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, το οποίο είχαν ήδη αποφασίσει να καταστρέψουν, σε τόπο και χρόνο που θα επέλεγαν οι ίδιοι, όπως είχε σημειώσει ο Τσόρτσιλ. Όπερ και εγένετο, λίγες μόνο εβδομάδες αργότερα, στα Δεκεμβριανά.

Ο Ερμής πήρε μιαν ανάσα και συνέχισε.

«Αφού είχαν έτσι τα πράγματα, τα Τάγματα ήταν πρακτικά άχρηστα για τους Άγγλους. Εκείνο που τους ενδιέφερε πραγματικά, στην απελευθέρωση, ήταν να μην πέσουν τα όπλα που κατείχαν τα Τάγματα στα χέρια του ΕΛΑΣ. Γι’ αυτό και προσπάθησαν, Σκόμπυ και Παπανδρέου, οι Ταγματασφαλίτες να παραδοθούν σε αυτούς και όχι στον ΕΛΑΣ, ήδη από τα μέσα Σεπτεμβρίου του 1944. Αλλά δεν υπήρχαν οι απαραίτητες δυνάμεις για κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα τις αιματηρές συγκρούσεις και τις εκατόμβες των νεκρών στη νότια Πελοπόννησο, αφού οι Ταγματασφαλίτες δεν δεχόντουσαν να αφοπλιστούν από τον ΕΛΑΣ»

 

«Αν κατάλαβα καλά, οι Βρετανοί έπαιξαν με τα Τάγματα, έχοντας πάντοτε ως πρώτη επιλογή την συνεννόηση με το ΕΑΜ, τουλάχιστον μέχρι να εγκατασταθούν στην Ελλάδα»

 

«Ναι, αλλά πάντοτε άφηναν μισάνοιχτο ένα παραπόρτι, δίπλα στην πόρτα που είχαν κλείσει. Στη συμφωνία της Καζέρτας, την οποία υπέγραψαν ο Παπανδρέου, ο Ζέρβας, ο Σκόμπυ και ο Σαράφης στις 26 Σεπτεμβρίου, τα Τάγματα Ασφαλείας χαρακτηρίστηκαν όργανα του εχθρού και συμφωνήθηκε ότι, αν δεν παραδίδονταν με τον τρόπο που είχε περιγράψει ο Σκόμπυ, θα είχαν μεταχείριση που αρμόζει σε εχθρικά στρατεύματα. Μετά την Καζέρτα, ο Σκόμπυ διέταξε τους αξιωματικούς του να ενεργήσουν ως μεσολαβητές και να προστατεύσουν κατά το δυνατόν τους Ταγματασφαλίτες από την εκδίκηση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Οι Ταγματασφαλίτες θα έπρεπε να αφοπλισθούν και να τεθούν υπό περιορισμό, έως ότου αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση τι έχει σκοπό να τους κάνει. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, ανάλογα με την προδιάθεση καθενός απέναντι στην ειλικρίνεια της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Οι Άγγλοι έκλεισαν την πόρτα μετά την Καζέρτα, προσπαθώντας να κρατήσουν και μια πισινή, για κάθε ενδεχόμενο. Κάτι που αποδείχτηκε σοφή πρόβλεψη, καθώς από το τέλος Οκτωβρίου  άρχισαν να μεταφέρουν τους κρατούμενους Ταγματασφαλίτες από την επαρχία στην Αθήνα»

 

«Δεν  προβλημάτισαν τους Βρετανούς αυτά που έκαναν τα Τάγματα; Η εικόνα που έδιναν στον κόσμο;»

«Όχι, εκ του αποτελέσματος. Ο Κανελλόπουλος έλεγε ότι ο Κουρκουλάκος και ο Παπαδόγγονας είχαν επιστρατεύσει μερικούς αλήτες. Ότι ο Παπαδόγγονας σκότωσε, κρέμασε, λεηλάτησε. Ότι η στάση του ήταν σκληρή, βίαιη και έντονα φιλογερμανική. Αυτά χαρακτηρίζουν συνολικά τα Τάγματα, αλλά και τις άτακτες ομάδες του Βορρά.  Οι αξιωματικοί των Ταγμάτων, κατά τους Βρετανούς, ήταν τριών κατηγοριών. Ικανοί, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα πολεμούσαν τους Γερμανούς, μια δεύτερη κατηγορία χωρίς αρχές και τέλος εγκληματικοί τύποι που έκαναν κατάχρηση της προνομιούχας θέσης τους εναντίον των συμπατριωτών τους. Ωστόσο, Οι Άγγλοι της δύναμης 133 που βρισκόντουσαν στη Μακεδονία τις μέρες της απελευθέρωσης έγραφαν στο Λονδίνο ότι οι συμμορίες των δοσιλόγων είχαν ταυτιστεί απόλυτα με τους Γερμανούς, ότι ο πληθυσμός τις μισούσε και ότι είχαν σκοτώσει Βρετανούς αξιωματικούς σε διάφορες μάχες, με αποκορύφωμα τη μάχη της Κοζάνης, όπου οι Βρετανοί κομάντο πολεμούσαν μαζί με τον ΕΛΑΣ. Μια χαρά τα είχαν βρει με τους Γερμανούς, χάρη στους οποίους μπορούσαν να κάνουν ανεξέλεγκτα φόνους και  πλιάτσικο. Κρατούσαν και την επαφή με τους Άγγλους, για κάθε ενδεχόμενο. Τους τελευταίους μήνες, όταν ήταν πια φανερό πως οι Γερμανοί θα έφευγαν, θα περίμενε κανείς τα Τάγματα να φυλλορροήσουν, να διαλυθούν. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο, τα Τάγματα ενισχύθηκαν και οι μάχες με τον ΕΛΑΣ έγιναν ακόμα πιο άγριες.  Αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την πεποίθηση που είχαν οι Ταγματασφαλίτες ότι οι Άγγλοι θα τους δεχτούν ως απαραίτητους συμμάχους στον αγώνα κατά του κομουνισμού»

«Δεν φοβόντουσαν πράγματι οι Άγγλοι ότι υπήρχε άμεσος κίνδυνος για μια κομουνιστική Ελλάδα;»

Ο Ερμής γέλασε και έκανε μια κίνηση με το χέρι του, ότι αυτά είναι βλακείες.

«Το πίστευαν και το έλεγαν στους άνδρες τους οι ηγέτες των Ταγμάτων, αλλιώς θα έμεναν χωρίς ενόπλους. Αυτά όμως για τους Βρετανούς αξιωματούχους και τους Ταγματασφαλίτες τα λέμε με το πλεονέκτημα της εκ των υστέρων γνώσης. Επειδή γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα είχε κατοχυρωθεί στη βρετανική σφαίρα επιρροής με απευθείας συνεννοήσεις της βρετανικής και της σοβιετικής κυβέρνησης και επικυρώθηκε από τους Τσόρτσιλ και Στάλιν, τον Οκτώβριο στη Μόσχα. Δεν τα ήξεραν όμως αυτοί που έπρεπε να πάρουν αποφάσεις για τους Ταγματασφαλίτες επί του πεδίου, τους τελευταίους μήνες μετά την απελευθέρωση, ως το Δεκέμβρη. Έτσι κι αλλιώς, η  πολιτική του αφοπλισμού και της κράτησης προκάλεσε σοκ σε πολλούς Ταγματασφαλίτες, καθώς είχαν πιστέψει στην προπαγάνδα του Ράλλη που ισχυριζόταν πως  οι σύμμαχοι ενέκριναν τη δράση των Σωμάτων Ασφαλείας. Η πεποίθηση  των Ταγματασφαλιτών ενισχύθηκε από την άρνηση των Βρετανών να προβούν σε επίσημη καταδίκη των Ταγμάτων Ασφαλείας από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο, όταν εξέταζαν το ενδεχόμενο να διακόψουν τις σχέσεις τους με το ΕΑΜ. Αυτή η άρνηση, παρεμπιπτόντως, είχε ως αποτέλεσμα να βαθύνει η δυσπιστία της αριστεράς έναντι της Βρετανίας, κάτι που δεν συνέβαλε θετικά στις εξελίξεις»

Ο Ερμής έκανε μια κίνηση σηκώνοντας το δάχτυλο, σαν να ήθελε να επισημάνει κάτι άλλο.

«Οι επικεφαλής των Ταγμάτων έλεγαν στους άνδρες τους ότι η καταδίκη από τον Παπανδρέου ήταν προσχηματική, αλλά αυτό δεν ήταν μεγάλη παρηγοριά.  Στην πράξη, ακόμα πιο σημαντική παράμετρος  από τις πραγματικές ή υποθετικές σχέσεις που είχαν τα Τάγματα  με τους Βρετανούς, με την κυβέρνηση Παπανδρέου και με τους πολιτικούς της Αθήνας, ήταν οι στενοί δεσμοί που διατηρούσαν οι αξιωματικοί των Ταγμάτων με τους αξιωματικούς στο στρατό της Μέσης Ανατολής.  Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Βεντήρης, για παράδειγμα, επέκρινε την καταδίκη των Ταγμάτων. Εκτός από τις σχέσεις ως την κατοχή και την κοινή αντικομουνιστική βάση, σημαντικά στελέχη των Ταγμάτων όπως οι συνταγματάρχες Παπαθανασόπουλος  και Κουρκουλάκος ήταν συνεργάτες του τον Οκτώβρη του 1943, σε επαφή και συνεργασία με τον Βρετανό σύνδεσμο λοχαγό Ντον Στοτ. Το ότι ο ίδιος ο Βεντήρης βρέθηκε στη Μέση Ανατολή, όπου αναδιοργάνωσε την ελληνική δύναμη μετά την καταστολή της ανταρσίας του ΕΑΜ, και οι άλλοι στα Τάγματα, προφανώς το θεωρούσε απλή σύμπτωση και μη σημαντικό γεγονός, ενόψει του αναγκαίου και υπέρ πάντων  αγώνα εναντίον του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Με τις απόψεις αυτές συμφωνούσαν και οι άλλοι αξιωματικοί. Ιδιαίτερα οι αξιωματικοί της Ορεινής Ταξιαρχίας, για την οποία βρετανοί αξιωματικοί πρότειναν να διαλυθεί, για να μην πέσει λάδι στη φωτιά, αλλά προσέκρουσαν στην αδιάλλακτη άρνηση του Τσόρτσιλ,  ο οποίος ήταν ο μοναδικός ίσως από τους εμπλεκόμενους παίκτες στο ελληνικό πρόβλημα που ήξερε τι ακριβώς ήθελε και πως θα το πετύχαινε. Ο Παπανδρέου δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στον Βεντήρη, λόγω της καταδίκης εκ μέρους του των Ταγμάτων, στην οποία ο Βεντήρης αντιδρούσε, το Νοέμβριο του 1944. Και είχε δίκιο, γιατί όπως είχαν πληροφορηθεί οι Βρετανοί και μέσω αυτών το μαθαίνουμε κι εμείς, ο Βεντήρης και ο Σπηλιωτόπουλος προετοίμαζαν τη συγκρότηση ενός σώματος το οποίο θα αποτελείτο από πρώην Ταγματασφαλίτες και άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας. Κάτι που υλοποιήθηκε αστραπιαία μετά την 3η Δεκεμβρίου, με τις απαραίτητες προσαρμογές στις συνθήκες»

«Δεν ήταν σε γνώση των Βρετανών από τους ίδιους;»

«Πιθανότατα όχι, αλλά το έμαθαν γιατί στην Ελλάδα είναι δύσκολο να κρατηθεί μυστικό. Όπως είναι βέβαιο ότι το είχε πληροφορηθεί το ΚΚΕ κι αυτό ίσως μέτρησε στην απόφασή του να ξεκινήσει το Δεκέμβρη, μαζί με το μείζον θέμα του αφοπλισμού του ΕΛΑΣ»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s