Ερμής

Οι άτακτοι συνεργάτες των Γερμανών

dor1

Από την επίσκεψη στη Βιέννη. Τρίτος από δεξιά ο Μιχάλαγας, δίπλα του ο Κισά Μπατζάκ. 

(Από τον «Ερμή»)

«Ο κόσμος της υπαίθρου μίσησε βαθιά τα Τάγματα γιατί λόγω της απειθαρχίας τους λειτουργούσαν ως ανεξέλεγκτοι σχηματισμοί λεηλασιών και βίας. Παρόλο που είχαν αξιωματικούς ως επικεφαλής και διμοιρίτες. Υπήρχαν όμως και άλλες ομάδες ενόπλων, που δρούσαν με ακόμα λιγότερους περιορισμούς, καθώς αποστολή τους ήταν να ξεκαθαρίσουν την ύπαιθρο από τους κομμουνιστές, μέσω της γενικευμένης τρομοκρατίας. Μια τέτοια ομάδα στη Θεσσαλία ήταν ο Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομουνιστικής Δράσεως, ΕΑΣΑΔ, που εμφανίστηκε την άνοιξη του 1944»

«Είχε πολλούς ενόπλους;»

«Πολλές εκατοντάδες»

«Πως εξηγείται η μεγάλη προσέλευση;»

«Κυρίως ως αντίδραση στη δράση του ΕΑΜ στα χωριά της Θεσσαλίας, με δεδομένη την ανυπαρξία άλλης αντιστασιακής ομάδες που θα μπορούσε να εξισορροπήσει τα πράγματα. Αλλά υπήρχε η σχετική παράδοση. Για παράδειγμα, προπολεμικά η φασιστική ΕΕΕ διέθετε στα Τρίκαλα ένα σώμα από εκατόν πενήντα άνδρες. Οι Γερμανοί εξόπλισαν αυτόν τον συρφετό, ο οποίος ξεχύθηκε στα χωριά αλλά και  στις πόλεις τρομοκρατώντας και δολοφονώντας ανεξέλεγκτα. Ακόμα και μέσα στο Βόλο, από τον οποίο αναγκάστηκαν να φύγουν χιλιάδες κάτοικοί του για να γλιτώσουν. Άλλοι προς Αθήνα και άλλοι στα χωριά του Πηλίου»

«Τι απόγιναν όλοι αυτοί;»

«Ο αρχηγός τους αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν ενώ ήταν κρατούμενος στα χέρια του ΕΛΑΣ και περίμενε τη δίκη του. Οι ένοπλοι του ΕΑΣΑΔ μετά τα Δεκεμβριανά και τη Βάρκιζα εντάχθηκαν στις ημινόμιμες παρακρατικές συμμορίες και τελικά στα νόμιμα παραστρατιωτικά σώματα. Δεν δικάστηκαν ποτέ για τα εγκλήματά τους της κατοχής»

Ο Ερμής άναψε τσιγάρο και έβαλε μια νέα παράμετρο στην αφήγηση.

«Πριν τον πόλεμο η Θεσσαλονίκη είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί άρχισαν να έρχονται στη Θεσσαλονίκη από το 1870 και μετά. Στα 1987 ιδρύθηκε προξενείο και την επόμενη χρονιά Γερμανική Σχολή, στην οποία φοιτούσαν ως μειονότητα τα παιδιά της γερμανικής κοινότητας και ως μεγαλύτερη μειονότητα τα παιδιά τη Εβραϊκής, τουλάχιστον ως τη δεκαετία του 1930. Το βιβλιοπωλείο Μόλχο, που υπάρχει και σήμερα, ήταν στα 1941 το μοναδικό βιβλιοπωλείο της Θεσσαλονίκης που διέθετε γερμανικό τύπο και λογοτεχνικά βιβλία στα γερμανικά. Φυσικά έκλεισε όταν έφτασε στην πόλη ο γερμανικός στρατός»

«Υπήρχε δηλαδή σημαντική γερμανική παρουσία στη Θεσσαλονίκη»

«Όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη. Τότε υπήρχαν δεκαεπτά γερμανικές ακαδημίες σε όλο τον κόσμο, εν των οποίων οι επτά ήταν στην Ελλάδα και μία εξ αυτών ήταν η Γερμανική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Αυτές οι εκπαιδευτικές και πολιτισμικές μονάδες αντανακλούσαν το υψηλό επίπεδο των οικονομικών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, πριν από τον πόλεμο. Με το ξεκίνημα της κατοχής γνώρισαν μεγάλη αύξηση σε αριθμό μαθητών, ενώ τα μαθήματά τους έγιναν όχημα της γερμανικής προπαγάνδας, χωρίς προσχήματα. Στα 1943 το ΑΠΘ απέκτησε και έδρα Γερμανικής Φιλολογίας, ενώ συζητιόντουσαν μεγαλεπήβολα σχέδια για δημιουργία ενός μνημειώδους γερμανικού νεκροταφείου στον Όλυμπο, για τους νεκρούς του πολέμου. Είχε κιόλας αποφασιστεί το μέλλον της Θεσσαλονίκης. Θα έμενε δια παντός γερμανικό λιμάνι, ώστε να συνδέει την επίσης γερμανική Κρήτη με την γερμανική κεντρική Ευρώπη. Και οι Γερμανοί επιστήμονες των κλασσικών σπουδών είχαν περάσει στη χρυσή εποχή των ερευνητικών τους δραστηριοτήτων στην περιοχή, γιατί καμία ελληνική αρχή, ακόμα και οι καλόγεροι του Αγίου Όρους, δεν τολμούσαν να σκεφτούν ο,τιδήποτε θα θύμιζε τις λέξεις κωλυσιεργία ή παρεμπόδιση. Το μέλλον της Θεσσαλονίκης θα ήταν γερμανικό, ενώ της Αθήνας ιταλικό. Μόνο που τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά»

«Αν έχω καταλάβει σωστά στη Μακεδονία δεν υπήρχαν Τάγματα Ασφαλείας»

«Όχι.  Οι ένοπλες ομάδες στο Βορρά δεν είχαν καμιά σχέση με την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη, ούτε λογοδοτούσαν σε αυτήν. Η εξάρτηση τους ήταν αποκλειστικά από τους Γερμανούς, οι οποίοι τις εξόπλιζαν και τις έλεγχαν, για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους στη σφηκοφωλιά της Μακεδονίας. Στη Θεσσαλονίκη ευδοκίμησαν ένοπλες συμμορίες. Του Πούλου, του Δάγκουλα, του Βήχου, του Κυλινδρέα, του Γραμματικόπουλου και άλλες.  Με το πανίσχυρο άλλοθι της προσήλωσης στο Τρίτο Ράιχ, δρούσαν ως  αδίσταχτοι κακοποιοί εις βάρος του πληθυσμού και δεν έδιναν λογαριασμό πουθενά. Με προτεραιότητα την προσπάθεια εξόντωσης των κομμουνιστών, η οποία όμως δεν υπόκειτο σε οποιονδήποτε έλεγχο, καθώς οι ίδιοι διάλεγαν τους στόχους, οι ίδιοι ήταν εκτελεστικά όργανα και δικαστές, οι ίδιοι ήταν οι βασανιστές αλλά και  οι δήμιοι των θυμάτων τους»

«Ο Πούλος ήταν αξιωματικός;»

«Ήταν απότακτος του 1935 και αφού απέτυχε να γίνει πολιτικός παράγοντας στη Θεσσαλονίκη, όπου πλούτισε κλέβοντας εβραϊκά εμπορικά, σχημάτισε ένα ένοπλο σώμα με το οποίο προσπαθούσε να εξοντώσει το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ στη μακεδονική επαρχία, από το καλοκαίρι του ’43. Κατάφερε να συμμαζέψει περί τους τριακόσιους άνδρες, προερχόμενους κυρίως από τις ομάδες που είχε διαλύσει προηγουμένως ο ΕΛΑΣ. Τον Απρίλιο του ’44 ο Πούλος κατάφερε να διασωθεί από μια οργανωμένη επίθεση κομάντο του ΕΛΑΣ στη Βέροια, όπου σκοτώθηκαν δεκάδες ένοπλοι του τάγματος.  Στις 13 Σεπτεμβρίου 1944 η ομάδα του Πούλου οργάνωσε μια τρομοκρατική επιδρομή στα Γιαννιτσά, που άφησε πίσω της περισσότερους από εκατό νεκρούς. Οι Πουλικοί ακολούθησαν τους Γερμανούς όταν έφυγαν»

«Ήταν οι χειρότεροι δοσίλογοι;»

«Διεκδικούσαν τα πρωτεία. Υπήρχε όμως μια άλλη, ακόμα χειρότερη συμμορία δολοφόνων, με επικεφαλής το Γερμανό επιλοχία Σούμπερτ, ο οποίος έδρασε αρχικά στην Κρήτη. Αργότερα τον έστειλαν στη Μακεδονία, όπου συνεργάστηκε με τον Πούλο και δολοφόνησε εκατοντάδες ανθρώπους στα χωριά. Το μεγαλύτερο κατόρθωμά του ήταν η σφαγή στο Χορτιάτη όπου δολοφονήθηκαν εκατόν σαράντα εννέα άμαχοι, κυρίως γυναικόπαιδα»

«Τι απόγιναν αυτοί οι δύο, Πούλος και Σούμπερτ;»

«Στάλθηκαν στην Ελλάδα, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν»

«Πόσοι ήταν οι ένοπλοι με τον Πούλο και τους άλλους;»

«Μερικές εκατοντάδες άντρες. Δεν συμπεριλαμβάνω τους ενόπλους του ΕΕΣ ο οποίος έδρασε κυρίως εκτός Θεσσαλονίκης. Δεν ήταν πολλοί, αλλά δεν ήταν και λίγοι. Έκαναν όμως μεγάλη ζημιά, με τρομοκρατία, πλιάτσικο, συλλήψεις ομήρων και εκτελέσεις. Εκατοντάδες ή μάλλον χιλιάδες θύματα»

«Του ΕΑΜ;»

«Πιθανότατα τα περισσότερα από τα θύματα δεν είχαν σχέση με το ΕΑΜ ή άλλες αντιστασιακές οργανώσεις. Αλλά αυτό το αποφάσιζαν οι άντρες του Βήχου ή του Δάγκουλα. Στη Θεσσαλονίκη έχασαν τη ζωή τους από τις συνέπειες της κατοχής πέντε χιλιάδες άνθρωποι. Χίλιοι πεντακόσιοι εβδομήντα επιπλέον πέθαναν από πυροβόλο όπλο μέσα στην πόλη. Απ’ αυτούς οι οχτακόσιοι πενήντα σκοτώθηκαν από τους Γερμανούς ή τους συνεργάτες τους. Από τους Γερμανούς σκοτώθηκαν οι μισοί και λίγο περισσότεροι,  σε εκτελέσεις για αντιστασιακές πράξεις και σε αντίποινα. Μετά την απελευθέρωση δημοσιεύτηκε στον τύπο ότι είχαν σχηματιστεί από τις δικαστικές αρχές της  Θεσσαλονίκης τέσσερις χιλιάδες φάκελοι για δεκαπέντε χιλιάδες άτομα που είχαν κατηγορηθεί για δοσιλογισμό. Ένας τεράστιος αριθμός για μια πόλη που το 1940 είχε διακόσιες είκοσι πέντε χιλιάδες κατοίκους, μαζί με τους Εβραίους»

«Έγιναν και στη Θεσσαλονίκη μπλόκα;»

«Ναι, από την ομάδα του Δάγκουλα, σε Νέα Ευκαρπία, Καλαμαριά και Τούμπα. Με δολοφονίες και βασανιστήρια»

«Η ελίτ της Θεσσαλονίκης τι έκανε;»

Ο Ερμής σήκωσε τους ώμους.

«Συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και με τους δωσίλογους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αλλά το έκανε με φρόνιμη διακριτικότητα, φροντίζοντας να μην εκτεθεί κανένας ανεπανόρθωτα. Είναι εκτός λογικής να πιστέψουμε ότι οι εκατό Δαγκουλαίοι ήταν ξεκάρφωτοι. Είχαν πολιτικές επαφές με τον εσμό των φιλοναζιστών της Θεσσαλονίκης, με τις ελληνικές αρχές της πόλης αλλά και με τον καλό της κόσμο.  Αυτό ειπώθηκε στις καταθέσεις που δόθηκαν στο δικαστικό τμήμα του ΕΛΑΣ, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Ότι υπήρχε σχέση συνευθύνης με ανθρώπους πέρα από την ομάδα είναι προφανές. Αλλιώς, δεν θα μπορούσε να ανθίσει ένα τέτοιο λουλούδι»

«Και οι επίσημες αρχές;»

«Υπήρχε εξαρχής μια ιδιαιτερότητα, με το πρόβλημα των Βουλγάρων. Οι ελληνικές αρχές έριξαν το βάρος τους εκεί. Ενίσχυσαν την ΠΑΟ, όσο λειτούργησε ως αντιβουλγαρική οργάνωση, μέχρι τη διάλυσή της. Για να αντιμετωπιστούν οι Βούλγαροι έπρεπε, τουλάχιστον, να μην υπάρχει κόντρα με τους Γερμανούς. Ο Χρυσοχόου κρατούσε απευθείας επαφές με την κυβέρνηση του Καϊρου και τους Άγγλους. Εξάλλου τη βρώμικη δουλειά την έκαναν με το παραπάνω οι δοσιλογικές συμμορίες που δρούσαν στην πόλη. Όταν έφτασε η ώρα να δώσει καθένας λόγο για το τι έκανε με τους Γερμανούς, το δικαστικό του ΕΛΑΣ είχε έτοιμη μια μεγάλη λίστα με ονόματα, από τον Χρυσοχόου, την ηγεσία της Χωροφυλακής, στελέχη του κατοχικού κρατικού μηχανισμού, οικονομικούς δοσίλογους και άλλους συνεργάτες. Οι συνθήκες όμως είχαν αλλάξει και κανένας δεν ενοχλήθηκε»

«Αναφέρατε πριν μια οργάνωση ΕΕΣ»

«Ελληνικός Εθνικός Στρατός. Ο σημαντικότερος από τους αρχηγούς του, ήταν ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Ήταν επικεφαλής μιας μεγάλης αριθμητικά και επιχειρησιακά πολύ σημαντικής ένοπλης δύναμης δοσιλόγων στη Μακεδονία»

«Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν»

«Ναι. Αν όλοι οι προηγούμενοι υπηρέτησαν τους Γερμανούς με τη θέλησή τους, σε ένα συνδυασμό καιροσκοπισμού και ιδεολογίας, ο Κισά Μπατζάκ, ο  Κοντοπόδαρος,  τους προσέγγισε κάτω από την ανάγκη της σύγκρουσής του με τον ΕΛΑΣ. Ήταν τουρκόφωνος, οπλαρχηγός στον Πόντο.  Συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τους Γερμανούς, καθώς δεν ήταν στρατηλάτης της φακής, όπως ο Πούλος ή ο Βήχος, αλλά σκληροτράχηλος πολεμιστής, με ηγετικές ικανότητες. Επέκτεινε έτσι την προσωπική του τραγωδία σε χιλιάδες κυρίως τουρκόφωνους πρόσφυγες που τον ακολούθησαν και σφαγιάστηκαν στο Κιλκίς, ακολουθώντας πιστά τις επιλογές των αρχηγών τους και κυρίως τις δικές του»

«Είπατε πως ήταν οπλαρχηγός στον Πόντο;»

«Σχημάτισε την πρώτη αντάρτικη ομάδα και ήταν επικεφαλής του ποντιακού αντάρτικου ως το τέλος. Στα 1924 εγκαταστάθηκε στον Κούκο της Πιερίας. Στην αρχή της κατοχής πήγε στην Ήπειρο για να αγοράσει όπλα που είχε εγκαταλείψει ο ελληνικός στρατός. Λέγεται ότι έφερε περί τα χίλια πεντακόσια όπλα στην Πιερία, αριθμός που φαντάζει υπερβολικός. Δείχνει όμως την απόφαση των τουρκόφωνων ποντίων να υπερασπιστούν μόνοι τους, με το όπλο στο χέρι, τα χωριά τους και τις οικογένειές τους»

 

«Γιατί δεν τον προσέγγισε ο ΕΛΑΣ;»

 

«Ο ΕΛΑΣ προσπάθησε να εντάξει τον Παπαδόπουλο στις γραμμές του, γεγονός που θα σήμαινε ταυτόχρονη ένταξη και όλου του τουρκόφωνου ποντιακού στοιχείου της περιοχής. Η προσπάθεια όμως έγινε άτσαλα, με τον συνήθη τρόπο του ΕΛΑΣ, χωρίς να δίνεται κανένα περιθώριο αυτονομίας στις κινήσεις και τη διοίκηση. Από την πλευρά του οπλαρχηγού υπήρχε ήδη έντονη εχθρότητα προς τους Ρώσους κομμουνιστές, οι οποίοι είχαν βοηθήσει τον Κεμάλ. Για τους λόγους αυτούς, ο αρραβώνας με τον ΕΛΑΣ δεν έγινε ποτέ. Και σα να μην έφτανε αυτό, στο τέλος μιας συνάντησης  στελεχών του ΕΛΑΣ με τον Κισά Μπατζάκ, έγινε μια αποτυχημένη απόπειρα εναντίον του. Ακολούθησαν εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΟ, από την άνοιξη ως το φθινόπωρο του 1943, με επικράτηση του ΕΛΑΣ και αποχώρηση των άλλων αντιεαμικών από την περιοχή. Ωστόσο, ο Κισά Μπατζάκ παρέμεινε επιτόπου, ως επικεφαλής όσων ένοπλων είχαν απομείνει»

«Τότε μπήκαν στο παιγνίδι οι Γερμανοί…»

«Ναι. Ο Κισά Μπατζάκ τους ζήτησε να μην έρθουν στον Κούκο, ο οποίος  ήταν γεμάτος όπλα, για να μπορέσει να συνεχίσει την άμυνά του έναντι του ΕΛΑΣ. Οι Γερμανοί συμφώνησαν ευχαρίστως, χωρίς όμως να δώσουν πρόσθετο οπλισμό, όπως ζητούσε ο πόντιος οπλαρχηγός. Κάτι που έκαναν αργότερα, όταν ο Κούκος κατόρθωσε να αποκρούσει τις πρώτες επιθέσεις του ΕΛΑΣ, στο τέλος του 1943. Η μάχη κράτησε από τις 17 έως τις 24 Νοεμβρίου 1943, οπότε επενέβησαν οι Γερμανοί υπέρ των αμυνομένων. Αποχωρώντας οι Ελασίτες πήραν μαζί τους περίπου εκατόν πενήντα ομήρους, μεταξύ των οποίων η γυναίκα και η κόρη του Κισά Μπατζάκ. Ένα μήνα αργότερα οι Γερμανοί απελευθέρωσαν τους ομήρους που είχε πάρει ο ΕΛΑΣ, εκτός από οχτώ που είχαν εκτελεστεί. Μεταξύ τους ήταν η γυναίκα και η κόρη του πόντιου αρχηγού»

Ο Ερμής σταμάτησε για λίγο.

«Αυτά τα γνωρίζω από αφηγήσεις. Τις οποίες πρέπει να ακούμε πάντα με επιφύλαξη για την ακρίβειά τους. Γεγονός είναι ότι ο Κισά Μπατζάκ μπόρεσε να επεκτείνει την άμυνα εναντίον του ΕΛΑΣ σε πολλά χωριά της περιοχής, στα οποία δημιουργήθηκαν αντικομουνιστικές επιτροπές, οι οποίες εξοπλίστηκαν και σχημάτισαν μεταξύ τους δίκτυο. Το άμεσο όφελος για τους Γερμανούς ήταν σημαντικό, καθώς ο ΕΛΑΣ δεν μπορούσε πλέον να απειλεί την Κατερίνη και τη σιδηροδρομική γραμμή, ενώ και οι γραμμές ανεφοδιασμού του έγιναν επισφαλείς. Σε μια από τις τοπικές συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ σκοτώθηκε και ο γιος του Κισά Μπατζάκ. Το καλοκαίρι του ’44 ο Κισά Μπατζάκ ήταν αδιαμφισβήτητος αρχηγός των δοσιλογικών αντιεαμικών δυνάμεων. Μετέφερε την έδρα του στη Θεσσαλονίκη και από εκεί διηύθυνε τον πόλεμο κατά του ΕΛΑΣ σε ολόκληρη την Κεντρική και Δυτική Μακεδονία. Παράλληλα, βρέθηκε χρόνος για μια επίσκεψη στη Βιέννη και, φυσικά, για συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, μετά την απόπειρα δολοφονίας του. Αλλά, οι Γερμανοί αποχωρούσαν. Έτσι, το τέλος του καλοκαιριού τον βρήκε να διαπραγματεύεται την ένταξή του στον ΕΔΕΣ. Οι διαπραγματεύσεις παραλίγο να πετύχουν, αλλά απέτυχαν και ο επίλογος γράφτηκε στο Κιλκίς, όπου μετά τη μάχη, προσπαθώντας να οδηγήσει εκτός μια μεγάλη ομάδα ανδρών του, ο Κισά Μπατζάκ τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε»

«Οι Γερμανοί δεν φοβόντουσαν να εξοπλίζουν τις εθνικιστικές ομάδες κατά του ΕΛΑΣ, ειδικά αν γινόταν απόβαση των συμμάχων; Δεν θα στρέφονταν εναντίον τους;»

«Το είχαν πάντοτε κατά νου, αλλά ο εμφύλιος στις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης ήταν η τελευταία τους ελπίδα για να αποφύγουν την καταστροφή της Γερμανίας. Έπαιξαν λοιπόν αυτό το χαρτί δυνατά και παρά τις διαμαρτυρίες και τις ανησυχίες των Βουλγάρων καθοδήγησαν πολιτικά τους δοσιλόγους με μαεστρία. Φρόντιζαν βέβαια να μην εφοδιάζουν τους άτακτους με βαρέα όπλα, ούτε με περίσσεια πυρομαχικών. Τους έδιναν ατομικά όπλα και μερικά οπλοπολυβόλα, ενώ ήταν έτοιμοι σε περίπτωση απόβασης των συμμάχων να διακόψουν τον εξοπλισμό. Οι άτακτοι δοσίλογοι ήταν γι’ αυτούς ένα χρήσιμο πιόνι, σε δεδομένες συνθήκες, αλλά δεν είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό να τους αφήσουν στην τύχη τους ή και να τους εξοντώσουν οι ίδιοι, αν το απαιτούσαν οι εξελίξεις. Σε περίπτωση παρασπονδίας, μπορούσαν πάντοτε να κάνουν αντίποινα εις βάρος των οικογενειών τους, που έμεναν στα χωριά. Δεν υπήρξαν πάντως τέτοιες εξελίξεις, ούτε στην κεντρική Μακεδονία που δρούσε ο Κισά Μπατζάκ, ούτε στη δυτική που αναπτύχθηκε στα χωριά μια ένοπλη δύναμη με τον Μιχαήλ Παπαδόπουλο ή Μιχάλαγα, ούτε στις περιοχές που δρούσε ο τρίτος πόντιος δοσίλογος Παπαδόπουλος, ο Κωνσταντίνος. Ο μόνος από τους τρεις που όχι μόνο επιβίωσε αλλά κατάφερε να κάνει πολιτική καριέρα, αφού εκλέχτηκε οχτώ φορές βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα, με τον Συναγερμό του Παπάγου και την ΕΡΕ του Καραμανλή. Τώρα ζει ειρηνικά στη Θεσσαλονίκη, αναγνωρισμένος επισήμως ως ηγέτης αντιστασιακής οργάνωσης»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s