Βελουχιώτης, Σύγχρονη διαχείριση

Οι αποφάσεις για την κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη, του Γ. Γιαννούλη και του Γ. Γεωργιάδη

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

Στην Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (16 Ιούλη 2011) «Για την Πολιτική Αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη», αναφερόταν μεταξύ άλλων:

«Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη. Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Παράλληλα, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Αρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Αρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη καταγγέλλει την απόπειρα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας και ιστοριογραφίας, που παίρνουν δήθεν υπό την προστασία τους τον Αρη, για να επιτεθούν στο ΚΚΕ. Στη λαϊκή συνείδηση ο Αρης Βελουχιώτης είναι ταυτισμένος με την ηρωική πορεία του ΚΚΕ, τον αγώνα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Ο Αρης Βελουχιώτης τάχθηκε υπέρ της ένοπλης πάλης, που την απορρίπτουν όσοι επιχειρούν να τον οικειοποιηθούν».

Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α’ τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 – 1949, έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της απελευθέρωσης και το Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Άρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Αρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Αρης Βελουχιώτης.

 

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη εκτιμά ότι το ΚΚΕ διαθέτει την απαραίτητη ωριμότητα να κρίνει τα ιστορικά γεγονότα αντικειμενικά και εξάγοντας συμπεράσματα, ένα από τα οποία είναι η ανάγκη τήρησης των αρχών της συλλογικότητας, της σταθερής προσήλωσης στις αρχές λειτουργίας του.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Ο Γιώργος Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1916 στον Πόντο. Ηταν αριστούχος απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων. Πήρε μέρος στον ιταλοελληνικό πόλεμο, ενώ συμμετείχε στον ΕΛΑΣ, όπου αναδείχθηκε σε διοικητή τάγματος. Το 1943 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Πήρε μέρος και στις μάχες του Δεκέμβρη 1944. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, πήγε στο Μπούλκες και το 1946 κατετάγη στον ΔΣΕ. Διετέλεσε επιτελάρχης του Αρχηγείου Ρούμελης και τον Αύγουστο του 1947 διευθυντής του 3ου Γραφείου του Αρχηγείου Δυτικής Μακεδονίας. Συνόδεψε τη μεγάλη «πορεία των χιλίων αόπλων» και το Φλεβάρη του 1948 πήγε στον Γράμμο, όπου ανέλαβε τη διοίκηση της 14ης Ταξιαρχίας. Διακρίθηκε στη μεγάλη μάχη του Γράμμου το καλοκαίρι του 1948, ενώ συνέβαλε στην επιτυχία του ελιγμού του ΔΣΕ προς το Βίτσι.

Στις 22 Δεκέμβρη 1948, ο ΔΣΕ πραγματοποίησε επιχείρηση για την κατάληψη της Εδεσσας, η οποία απέτυχε. Για την ευθύνη της αποτυχίας στην Εδεσσα ο Γεωργιάδης οδηγήθηκε το Φλεβάρη 1949 στο στρατοδικείο του ΔΣΕ, όπου κρίθηκε ένοχος για παραβίαση διαταγής της Μεραρχίας του και για παράλειψη καθήκοντος στο πεδίο της μάχης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 24 Φλεβάρη 1949.

Το 1958, προετοιμάστηκε Σχέδιο Απόφασης προς την 8η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, που εισηγούνταν την αποκατάσταση του Γιώργου Γεωργιάδη. Το Σχέδιο ανέφερε:

«…η VΙΙΙ Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ θεωρεί άδικη και προμελετημένη δολοφονία την παραπομπή σε στρατοδικείο, καταδίκη και εκτέλεση του τίμιου αγωνιστή και αξιωματικού του Δημοκρατικού Στρατού Γ. Γεωργιάδη με την ψεύτικη και συκοφαντική κατηγορία του ύποπτου και υπεύθυνου για την αποτυχία της επιχείρησης της Εδεσσας (…) Η VΙΙΙ Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ καταδικάζει τις εγκληματικές αυτές ενέργειες, (…) αποκαθιστά την τιμή του Γιώργη Γεωργιάδη ως αφοσιωμένου στο λαό και στο ΚΚΕ αγωνιστού».

Στο Αρχείο του ΚΚΕ δεν έχει βρεθεί η σχετική Απόφαση. Ωστόσο, στην πράξη το ΚΚΕ έχει αποκαταστήσει εδώ και πολλά χρόνια τον Γιώργο Γεωργιάδη, ως τίμιο και γενναίο μέλος του. Η κατηγορία ότι ο Γεωργιάδης συνεργαζόταν με τον εχθρό δεν είχε καμιά βάση, επομένως ήταν άδικη.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποκαθιστά και επίσημα τον Γιώργο Γεωργιάδη ως άξιο κομμουνιστή.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ KOMMATIKH ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ

Ο Γιώργος Γιαννούλης γεννήθηκε το 1915 στο Επταχώρι Καστοριάς. Το 1935 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Το 1938, μετά την αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπηρέτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στη Σύρο. Το 1940 πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και στην Κατοχή πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντάρτικων ομάδων στα χωριά της περιοχής του, όπου αναδείχθηκε σε διοικητή τάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας κατέφυγε στο Μπούλκες, όπου δούλεψε ως διευθυντής της εφημερίδας «Φωνή του Μπούλκες». Τον Ιούλη του 1946 ανέλαβε τη διοίκηση της πρώτης Ομάδας Δημοκρατικών Ενοπλων Καταδιωκόμενων (ΟΔΕΚ) στον Γράμμο, ενώ τελειώνοντας το καλοκαίρι ανέλαβε διοικητής του πρώτου Συγκροτήματος Ανταρτών Γράμμου. Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε διοικητή της 102 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ.

Μετά από τη μεγάλη μάχη του Γράμμου, κοινοποιήθηκε διαταγή με ημερομηνία 4 Σεπτέμβρη 1948 και με την υπογραφή του Μάρκου Βαφειάδη, όπου γνωστοποιούνταν η εκτέλεση του Γιώργου Γιαννούλη. Η διαταγή ανέφερε ανάμεσα σε άλλα:

«(…) Στις 20 του Αυγούστου 1948, δικάστηκε από το Στρατοδικείο της 670 Μονάδας σε θάνατο και εκτελέστηκε ο πρώην Αντι/ρχης Πεζικού του Δ.Σ.Ε. Γεώργιος Γιαννούλης. Ο Γιαννούλης Γεώργιος είναι ο άμεσος Υπεύθυνος για τον αιφνιδιασμό και την απώλεια του Κάμενικ, για την απώλεια του Γκόλιο, επίσης και για την απώλεια της Μπάτρας (…) Ο ΔΣΕ πολλές φορές βοήθησε το Γιαννούλη για να διορθώσει τις αδυναμίες του, αυτός όμως συνέχισε τα λάθη του και έφτασε μέχρι τις παραπάνω πράξεις που αποτελούν πραγματική προδοσία. (…)».

Στον Γιαννούλη είχε γίνει αυστηρή κριτική, όταν ο κυβερνητικός στρατός πήρε το Κάμενικ, που υπερασπιζόταν η Ταξιαρχία του, ενώ υπήρχαν και υποψίες σε βάρος του για συνεργασία με τον εχθρό. Οι υπόνοιες αυτές, που έγιναν στην πράξη άτυπη κατηγορία, ήταν αβάσιμες και επομένως άδικες. Αδικη ήταν και η εκτέλεσή του, με δεδομένο και το αγωνιστικό του παρελθόν.

Στις 6 Νοέμβρη 1957, δόθηκε στο ΠΓ το «Πόρισμα για τον σ. Γιαννούλη Γιώργη του Κώστα», το οποίο απέρριπτε όλες τις κατηγορίες εναντίον του, ενώ ακύρωνε και την απόφαση της καθαίρεσής του από το βαθμό του αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ.

Το Πόρισμα υπογράμμιζε ότι «ο σ. Γιαννούλης στην πολύχρονη πάλη του συνειδητά και με συνέπεια εκτέλεσε το καθήκον του μπροστά στο Κόμμα και το λαό».

Το 1958, ετοιμάστηκε Σχέδιο Απόφασης προς την 8η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στο οποίο περιλαμβανόταν η πρόταση για την αποκατάσταση του Γιαννούλη κ.ά.

Στο Αρχείο του ΚΚΕ δεν έχει βρεθεί τέτοια Απόφαση της ΚΕ.

Ο Γιώργος Γιαννούλης έχει αποκατασταθεί στην πράξη και στην κομματική συνείδηση εδώ και πολλά χρόνια, ως άξιο μέλος του ΚΚΕ. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει και την επίσημη αποκατάσταση του Γιώργου Γιαννούλη.

23/06/2018
Πηγή: Ριζοσπάστης
Σχόλιο: Οι «αποκαταστάσεις» είναι μνημεία υποκρισίας. Για τον Βελουχιώτη, όλο το θέμα υποτίθεται πως ήταν μια παρεξήγηση: δεν τον άφησαν να τα πει στις εσωκομματικές διαδικασίες – και να… κατανοήσει το λάθος της απειθαρχίας! Έτσι το σημερινό ΚΚΕ (νομίζει ότι) κρατάει και την πίτα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο, αποφεύγοντας «φρόνιμα» να μπει στην ουσία της αγεφύρωτης πολιτικής διαφωνίας στο εσωτερικό του, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Όσο για τους Γεωργιάδη και Γιαννούλη, οι τραγικές τους ιστορίες επίσης εμφανίζονται ως παρεξηγήσεις, χωρίς να θίγεται η ουσία: στο χρόνο των εκτελέσεων ο τρόπος που λειτουργούσαν το ΚΚΕ, ο ΔΣΕ και τα κορυφαία στελέχη τους. Και στα χρόνια που ακολούθησαν, η λυσσαλέα διαμάχη χωρίς αρχές ανάμεσα στις φράξιες των ηττημένων, υπό την επιτήρηση των σοβιετικών. Τέλος, στις εισηγήσεις και για τις τρεις περιπτώσεις, απουσιάζει το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος ενεπλάκη καθοριστικά σ’ αυτές, άμεσα ή έμμεσα. Αλλά κι αυτός δεν πάει πολύς καιρός που «αποκαταστάθηκε» με δόξα και τιμή.
Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Οι αποφάσεις για την κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη, του Γ. Γιαννούλη και του Γ. Γεωργιάδη”

  1. Η οδύσσεια της αποκατάστασης του Αρη

    Συντάκτης: Γιώργος Πετρόπουλος

    «Ο Βελουχιώτης ήταν και παρέμεινε ώς τον θάνατό του αδιάλλακτος εχθρός των ξένων κατακτητών και των μόνιμων συνεργατών τους
    και χτύπησε αμείλικτα την εθνοπροδοσία,
    γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ από τον λαό και μισήθηκε άγρια από τους προδότες…»

    19-6-1962, «Η Φωνή της Αλήθειας»
    Ο Αρης Βελουχιώτης δεν διαγράφηκε από το ΚΚΕ -όπως πολλοί νομίζουν- επειδή διαφώνησε με τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Εκείνη η διαφωνία διευθετήθηκε καθώς ανάμεσα σε αυτόν και την κομματική ηγεσία επήλθε τότε συμφωνία να διαφύγει με το τμήμα του στο εξωτερικό – δηλαδή σε γειτονική χώρα.

    Η 11η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε στις αρχές Απριλίου του 1945, αποφάσισε μεν τη διαγραφή του, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός δεν θα πειθαρχούσε στο κόμμα εφαρμόζοντας την προαναφερθείσα συμφωνία.

    Ο Αρης διαγράφηκε από το ΚΚΕ -με ενεργοποίηση της απόφασης της 11ης Ολομέλειας- λίγες ημέρες πριν πεθάνει, καθώς πέρασε μεν στην Αλβανία αλλά ξαναγύρισε με το τμήμα του πίσω.

    Το γεγονός αυτό ήταν που θεωρήθηκε ολοκληρωτική ρήξη με την κομματική πειθαρχία, με τις αρχές λειτουργίας και τη μεταβαρκιζιανή πολιτική του κόμματος.

    Παρά τη διαγραφή του από το ΚΚΕ, η συμβολή του Αρη στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης, ο ηγετικός του ρόλος, η προσφορά και η δράση του ουδέποτε αμφισβητήθηκαν.

    Η Αριστερά και το κόμμα του πάντοτε τον τιμούσαν αν και, σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές για το κίνημα, η κομματική ηγεσία, για την ανταρσία του το 1945, του άσκησε κριτική – ενίοτε πολύ σκληρή και άδικη.

    Για τους Ελληνες κομμουνιστές, τους αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες ο Αρης ήταν αποκαταστημένος από την πρώτη στιγμή στη συνείδησή τους.

    Για το κόμμα του και τα μέλη του το ζήτημα αυτό είχε μια ιδιαιτερότητα. Σκόνταφτε στον τύπο και την ουσία της καταστατικής-κομματικής πειθαρχίας.

    Παρ’ όλα αυτά, ειδικά στη μετεμφυλιακή περίοδο, στην ηγεσία του ΚΚΕ που βρισκόταν στην πολιτική προσφυγιά διαρκές ήταν το αίτημα από την κομματική βάση για μια δημόσια αναγνώριση της προσωπικότητας και της προσφοράς του Αρη.

    Η πρώτη αποκατάσταση
    Η αναγνώριση αυτή ήρθε τον Μάρτιο του 1962 με άρθρο στο περιοδικό του ΚΚΕ «Νέος Κόσμος», που έλεγε ότι η Κ.Ε. του κόμματος αποκατέστησε τη μνήμη συντρόφων και ανάμεσα σε αυτά αναφερόταν και ο Αρης.

    Στις 19-6-1962, από τον ραδιοσταθμό του ΚΚΕ «Η Φωνή της Αλήθειας», που εξέπεμπε από τη Ρουμανία, διαβάστηκε η παρακάτω ανακοίνωση:

    «Ο Βελουχιώτης ήταν και παρέμεινε ώς τον θάνατό του αδιάλλακτος εχθρός των ξένων κατακτητών και των μόνιμων συνεργατών τους και χτύπησε αμείλικτα την εθνοπροδοσία, γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ από τον λαό και μισήθηκε άγρια από τους προδότες. Πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια από τον χαμό του Αρη, οι αγωνιστές της αντίστασης όμως, όλοι οι Ελληνες πατριώτες θυμούνται και θα θυμούνται πάντα τον θρυλικό πολέμαρχο που συνέδεσε αδιάρρηκτα το όνομά του με μία από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας, την εποποιία της εθνικής μας αντίστασης. Και δεν θα αργήσει να ’ρθει ο καιρός που οι δυνάμεις της εθνικής αναγέννησης, ανοίγοντας τον δρόμο προς τη δημοκρατική αλλαγή, θα στήσουν στο βάθρο που πρέπει τη δοξασμένη εποποιία του έθνους και τότε στα σχολεία της αναγεννημένης Ελλάδας, δίπλα στους άθλους των ηρώων του 1821, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Μπότσαρη και του Κανάρη, θα διδάσκονται στα ελληνόπουλα τα κατορθώματα του Αρη Βελουχιώτη, του Σαράφη και των άλλων ηρώων της εποποιίας της αθάνατης εθνικής μας αντίστασης».

    Η ανακοίνωση αυτή, από τον Τύπο της Αθήνας που την επομένη την αναδημοσίευσε, θεωρήθηκε ως δήλωση δημόσιας αποκατάστασης του Αρη Βελουχιώτη από το ΚΚΕ.

    Αναμφίβολα τόσο το άρθρο στον «Νέο Κόσμο» όσο και αυτή η ανακοίνωση ήταν ένα σημαντικό βήμα. Από τότε η εικόνα του Αρη και οι αναφορές στο όνομα και τη δράση του συνόδευαν όλες τις εκδηλώσεις της Αριστεράς για την εθνική αντίσταση, τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜικό κίνημα.

    Οι παλιότεροι, βεβαίως, στην Αριστερά και στο ΚΚΕ γνωρίζουν πως το αίτημα της κομματικής αποκατάστασης, δηλαδή της απόδοσης στον Αρη μετά θάνατον της ιδιότητας του μέλους του ΚΚΕ, συνέχισε να υπάρχει…

    Η δεύτερη αποκατάσταση
    Το ΚΚΕ, μεταπολιτευτικά, αντιμετώπισε πρώτη φορά ζήτημα αποκατάστασης του Βελουχιώτη το 2011 όταν συζητήθηκε ευρέως στις οργανώσεις του το σχέδιο του Β’ τόμου του δοκιμίου της ιστορίας του.

    Η εισήγηση από μέρους της ηγεσίας του κόμματος ήταν να αποκατασταθεί μόνο πολιτικά ο Αρη Βελουχιώτης. Να του αναγνωριστεί δηλαδή ότι η πολιτική του θέση απέναντι στη Βάρκιζα ήταν σωστή.

    Στις συζητήσεις που έγιναν τότε στις κομματικές οργανώσεις εκφράστηκε ευρέως η άποψη να υπάρξει και κομματική αποκατάσταση του Αρη.

    Ενα από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν ήταν και το εξής: Η κομματική αποκατάσταση του Αρη δεν μπορεί να συζητείται σήμερα στη βάση των καταστατικών αρχών του ΚΚΕ.

    Ο Αρης κρίνεται ως ιστορικό πρόσωπο για τη δράση, την προσφορά του και αυτό που σηματοδοτεί. Με αυτά τα κριτήρια δικαιούται τον τίτλο του μέλους του ΚΚΕ που πρέπει να του αποδοθεί τιμητικά.

    Η πρόταση για κομματική αποκατάσταση του Αρη απορρίφθηκε το 2011. Η κομματική πανελλαδική συνδιάσκεψη που ασχολήθηκε με το θέμα και τον προαναφερόμενο τόμο της ιστορίας, τον Ιούλιο του 2011, αποφάσισε:

    «Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Αρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Αρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας».

    Επτά χρόνια μετά, και συγκεκριμένα το περασμένο Σάββατο, το ΚΚΕ -με νέα πανελλαδική συνδιάσκεψη που εξέτασε, αυτή τη φορά, τον πρώτο τόμο του δοκιμίου της κομματικής ιστορίας- ασχολήθηκε και πάλι με τον Βελουχιώτη.

    Κι αποφάσισε -όπως ανακοινώθηκε- να τον αποκαταστήσει και κομματικά. Η σχετική απόφαση, με το σκεπτικό που τη συνοδεύει, δημοσιεύεται στον σημερινό «Ριζοσπάστη».
    https://www.efsyn.gr/arthro/i-odysseia-tis-apokatastasis-toy-ari

    Μου αρέσει!

  2. Σταυρόπουλος Λάμπρος

    Το ΚΚΕ κάνει αυτοκριτική για την επανάσταση που δεν έγινε
    Αποτιμά την ιστορία του και επιρρίπτει ευθύνες συλλογικά στην τότε ηγεσία, από τον Σιάντο έως τον Ζαχαριάδη, για τις ευκαιρίες που έχασε να πάρει την εξουσία
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 08/07/2018 05:45
    Το ΚΚΕ κάνει αυτοκριτική για την επανάσταση που δεν έγινε
    http://www.tovima.gr/society/article/?aid=1000392

    Συλλογικές ευθύνες στην τότε κομματική ηγεσία η οποία δεν επεδίωξε τον σχεδιασμό και την οργάνωση της σοσιαλιστικής επανάστασης στη χώρα μας μετά την απελευθέρωσή της από τους γερμανούς κατακτητές, παρότι είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες «επαναστατικής κατάστασης», επιρρίπτει το ΚΚΕ, σύμφωνα με τις επεξεργασίες στις οποίες προχώρησε η Κεντρική Επιτροπή του, ξαναγράφοντας τον Α’ τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του κόμματος από την ίδρυσή του, το 1918, έως και την ήττα των δυνάμεών του (ΔΣΕ) στον εμφύλιο πόλεμο το 1949.

    Τα σχετικά κείμενα συζητήθηκαν στην πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και εμπλουτίζουν την ανάγνωση της ταραγμένης δεκαετίας του ’40, η οποία σφράγισε την πορεία της σύγχρονης Ελλάδας. «Η σημασία της περιόδου έγκειται στην εκτίμηση για διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης, δηλαδή ότι διαμορφώθηκαν αντικειμενικές συνθήκες ώστε ο υποκειμενικός παράγοντας, το επαναστατικό εργατικό κίνημα, υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ, να σχεδιάσει και να οργανώσει επαναστατική εξέγερση, εργατική (προλεταριακή), σοσιαλιστική επανάσταση με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας» διαπιστώνει ο Περισσός.

    Αναμέτρηση με τα λάθη

    Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ αναμετριέται με τα λάθη του παρελθόντος, όπως θεωρούσε άλλωστε εδώ και δεκαετίες τις Συμφωνίες του Λιβάνου (1944), της Καζέρτας (1944) και της Βάρκιζας (1945) που κρίθηκαν ως συμβιβαστικές και υποχωρητικές, ζημιώνοντας το κυρίαρχο σε επιρροή ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Τώρα ο Περισσός πάει ένα βήμα παραπέρα διαπιστώνοντας ότι τα λάθη αυτά δεν οφείλονταν σε λανθασμένες εκτιμήσεις του συσχετισμού δυνάμεων ή σε λανθασμένους χειρισμούς συγκεκριμένων προσώπων της τότε ηγεσίας υπό τον Γιώργη Σιάντο (ο ηγέτης του κόμματος Νίκος Ζαχαριάδης βρισκόταν την επίμαχη περίοδο έγκλειστος στο Νταχάου, απ’ όπου απελευθερώθηκε τον Μάιο του 1945), αλλά σε προβλήματα στη συνολική στρατηγική θεώρηση του κόμματος, στην οποία ωθούσαν άλλωστε και οι κατευθύνσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

    Η κριτική δεν περιορίζεται στην περίοδο Σιάντου, αλλά φτάνει και στον Ζαχαριάδη, ο οποίος, αν και προσανατολίστηκε προς τη λύση του ένοπλου αγώνα, ωστόσο αυτός είχε «περιορισμένο και αμυντικό χαρακτήρα» και δεν ήταν «γενικευμένα οργανωμένος, επιθετικός ενάντια στην αστική εξουσία», ενώ ακόμα και στη φάση της πλήρους ανάπτυξης του ΔΣΕ ο ένοπλος αγώνας στηριζόταν κυρίως στο αγροτικό στοιχείο «κι αυτό ήταν επόμενο, αφού δεν είχε έγκαιρα οργανωθεί και σχεδιαστεί ως κλιμακούμενη επαναστατική εργατική εξέγερση, στηριγμένη πρώτα απ’ όλα στις πόλεις».

    Ισχυρά πλεονεκτήματα

    Τα πλεονεκτήματα του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ το 1944 ήταν ισχυρά. Η επιρροή του συντριπτική και η αδυναμία του αστικού πολιτικού συστήματος καταφανής, παρά τη στήριξη των Βρετανών, αν και ήταν δεδομένο ότι θα έδινε σκληρή μάχη για την επανεδραίωσή του, επιχειρώντας να κερδίσει χρόνο και χώρο προκειμένου να ανατρέψει τον συσχετισμό των δυνάμεων προς όφελός του. Ενας λόγος παραπάνω για το ΚΚΕ, που θεωρεί ότι το κόμμα όφειλε τότε να τολμήσει το επαναστατικό βήμα και να καταλάβει την εξουσία καθώς συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις «επαναστατικής κατάστασης».

    «Το «χτες πολύ νωρίς, αύριο πολύ αργά, η μόνη στιγμή είναι σήμερα» της πείρας των μπολσεβίκων ισχύει απόλυτα» αναφέρεται με νόημα στην εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής. Μάλιστα, συμπεραίνεται ότι συνθήκες «επαναστατικής κατάστασης» εξακολουθούσαν να υπάρχουν, «αν και όχι με την ίδια ένταση της περιόδου Οκτώβρη – Δεκέμβρη 1944 και με σαφώς δυσμενέστερο συσχετισμό μετά την ήττα του 1944 (σ.σ. Δεκεμβριανά και ήττα του ΕΛΑΣ από τους Βρετανούς), την παράδοση των όπλων (σ.σ. που προέβλεπε η Συμφωνία της Βάρκιζας) και την εξελισσόμενη ανασυγκρότηση του αστικού κράτους», και το 1946 που συγκροτήθηκε ο ΔΣΕ.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι η οργανωμένη δύναμη – και επιρροή – του ΚΚΕ παρέμενε και τότε μεγάλη, παρότι αριθμητικά εμφανιζόταν κατά πολύ μειωμένη σε σχέση με το 1944, αφού τα κομματικά μέλη ανέρχονταν σε περίπου 45.000 από 430.000 στην Κατοχή (20.000 – 25.000 είχαν διαγραφεί μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και ένας αριθμός μελών είχε «διαρρεύσει» μετά τα Δεκεμβριανά), ενώ 250.000 μέλη είχαν περάσει στο Αγροτικό Κόμμα με πρωτοβουλία του ΚΚΕ.
    Ομως, όπως διαπιστώνεται, «από το Κόμμα δεν υπήρξε συλλογική εκτίμηση για την ύπαρξη «επαναστατικής κατάστασης», ούτε σχεδιάστηκε – οργανώθηκε η σοσιαλιστική επανάσταση», καθώς «το ΚΚΕ στρατηγικά ήταν εγκλωβισμένο στον στόχο της συνεργασίας με αστικές δυνάμεις για τον αστικό εκδημοκρατισμό» («Λαϊκή Δημοκρατία»).

    Αλλά και οι προσπάθειες που έγιναν στο 7ο Συνέδριο του Κόμματος του 1945 εκτιμάται ότι δεν ανταποκρίθηκαν «στις απαιτήσεις των συνθηκών», ούτε οι Ολομέλειες που ακολούθησαν «δείχνουν διόρθωση της στρατηγικής του Κόμματος, αν και φαίνεται να προσανατολίζονται στον ένοπλο αγώνα, γύρω από τον χαρακτήρα του οποίου συνεχίζονται η ασάφεια και η αντιφατικότητα». Η άποψη που κυριαρχούσε το 1946 (2η Ολομέλεια) «έβλεπε την αντάρτικη δράση ως μέσο πίεσης για ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις και προοδευτική γενίκευσή της μόνο σε περίπτωση που αυτές δεν επιτυγχάνονταν».

    Απόφαση η οποία «είχε κατά βάση τη σύμφωνη γνώμη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, το οποίο τη συνόδευε με τη σύσταση προς το ΚΚΕ να πάρει μέρος στις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μάρτη 1946». Ομως, όπως αποφαίνεται ο Περισσός, «η ηγεσία του ΚΚΕ σωστά απέρριψε τη συμμετοχή στις εκλογές».

    Η ταλάντευση στις αποφάσεις

    Υστερα από τόσες δεκαετίες το ΚΚΕ επιρρίπτει ευθύνες για την «ταλάντευση στις αποφάσεις του Κόμματος σχετικά με την ένοπλη λαϊκή εξέγερση» λόγω της μη εκτίμησης της «επαναστατικής κατάστασης» και της μη έγκαιρης διόρθωσης της στρατηγικής «με στόχο την εργατική εξουσία». Συνέπεια ήταν «να θεωρείται ο ένοπλος αγώνας ως μαζική λαϊκή αυτοάμυνα και πίεση για “ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις”», ενώ ο καθοδηγητικός πυρήνας του ΚΚΕ «προσανατολιζόταν σε δυναμική αναμέτρηση με τον ταξικό αντίπαλο, δίχως όμως να έχει ξεκάθαρη στρατηγική επαναστατικής κατάκτησης της εργατικής εξουσίας, ενώ εξαρτούσε την υλοποίηση του σχεδίου από τη σύμφωνη θέση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και από την πολεμική βοήθειά του».

    Αποφασιστικό σημείο στην πορεία αυτή ήταν ότι το κόμμα «εμπόδισε την έγκαιρη μετατροπή του ΕΛΑΣ σε επαναστατικό εργατικό στρατό, την αποφασιστική επιλογή της κατάλληλης στιγμής για σύγκρουση – κατάληψη της Αθήνας». Σχέδιο κατάληψης της Αθήνας είχε εκπονήσει εγκαίρως ο Αρης Βελουχιώτης, ο οποίος αποκηρύχθηκε από το κόμμα του επειδή εναντιώθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Εβδομήντα τρία χρόνια μετά, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ προχώρησε στην κομματική αποκατάστασή του, κλείνοντας έτσι μια θλιβερή ιστορική εκκρεμότητα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s