1821

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟΝ (ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ) ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

Επιμέλεια: Σπύρος Θεοδωρόπουλος

Ένα συγκλονιστικό «απόλογο»

Στον βαθμό που μπόρεσα να το «ψάξω», το κείμενο αυτό, ολόκληρο και σε αυτή τη μορφή, δεν υπάρχει στο διαδίκτυο.

Αξίζει, νομίζω, και με το παραπάνω, τον κόπο να διαβαστεί.

Εισαγωγικό σημείωμα:

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, (1800-1874), το διαλεχτό αυτό τέκνο τού Γένους, ο ένας από τους δύο ακέραιους και γενναίους δικαστές, (ο άλλος ήταν ο Α. Πολυζωίδης), που με την αλύγιστη στάση τους απέτρεψαν την άδικη εκτέλεση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη για εσχάτη προδοσία το 1834, ο άνθρωπος στον οποίον ο Γέρος τού Μοριά υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του, σε ένα κείμενό του με τίτλο «απόλογα* για τον Ιωάννη Καποδίστρια», παραθέτει την παρακάτω συγκλονιστική διήγηση μη κατονομαζομένου «φιλαλήθους διηγητή» προς τον ίδιον (τον Γ. Τερτσέτη).

Η διήγηση αυτή, φέρει τον Ιωάννη Καποδίστρια να απευθύνει εμπνευσμένα λόγια στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, ο οποίος, τρία χρόνια αργότερα (1831) θα γινόταν ένας από τους δολοφόνους του…

(*) Διηγήσεις, ιστορίες, μύθοι

*

#Εις τα 1828 εις την Αίγινα επήγε ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης να επισκεφθεί τον Κυβερνήτη [Ιωάννη Καποδίστρια]. Εφόρεσε τη λαμπρότερη ενδυμασία του, βουτημένη εις το μάλαμα• εγελούσαν τα φορέματά του, εγελούσε η καρδιά του, διατὶ ο νέος είχε κλίση προς τον Κυβερνήτη• τον εδέχθη αυτὸς ως πατέρας τον υιό, αλλὰ του είπε: Δεν σ’ επαινώ διὰ τα φορέματά σου· και πριν πατήσω τα χώματα τα Ελληνικά, και αφού ήλθα και είδα το εβεβαιώθηκα, είναι καιροὶ που πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια, και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο.

Είδα πολλὰ εις τη ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί• προείδα μεγάλα δυστυχήματα διὰ την πατρίδα, αν εσείς δεν θα είσθε σύμφωνοι μαζί μου και εγὼ με εσάς. «Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας», εφώναζαν γυναίκες αναμαλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανὰ γδυτά, κατεβασμένα απὸ τες σπηλιές• δεν ήτον το συναπάντημά μου φωνὴ χαράς, αλλὰ θρήνος• η γη εβρέχετοαπὸ δάκρυα·  εβρέχετο η μερτιὰ και η δάφνη τού στολισμένου δρόμου απὸ το γιαλὸ εις την Εκκλησία• ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνὴ τού λαού έσχιζε την καρδιά μου• μαυροφορεμένες, γέροντες, μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μού έδειχναν εις το βυζὶ τα παιδιά τους, και μου έλεγαν να τα ζήσω, και ότι δεν τους απέμειναν παρὰ εκείνα και εγώ, και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και εσείς με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν, και κυβέρνησις καθώς πρέπει, ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει τους αποθαμένους διατί διορθώνει τη ζημία τού θανάτου και της αδικίας· δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχει συνείδηση, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας. Δύναμαι να κάμω εγώ όλα αυτά, και να δικαιολογήσω την [α]παντοχή του κόσμου; Δύναμαι να πράξω μηδέν, χωρίς τη σταθερά ομοφροσύνη τών πρώτων τού τόπου; Δεν είναι κίνδυνος, ότι τα αγαθοεργήματά τους εις τον αγώνα έχυσαν πλησμονήν ορέξεων, απαιτήσεων εις τα στήθη τους; Πλησμονήν αφιλίωτη με το γενικό καλό, με το κύρος τής εξουσίας και με την ευτυχία τού λαού· αν ευρεθώμεν εις αντιλογίαν, αντίμαχοι εις το φρόνημα, ποίος θα μονομερήσει; Εγώ ή εκείνοι;                                                                                                          – Υιὲ τού Μαυρομιχάλη, διὰ να με τιμήσεις ήλθες ευμορφοστολισμένος,  το εννοώ και σε αγαπώ, όθεν και σου ανοίγω την καρδία μου.

» Ήλθεν εις την πατρίδα σας ένας ομογενὴς περισσότερος, δεν ήφερα ξένους οπλοφόρους, συνοδεία μου έχω μόνον την πειθώ, το φίλεργο, και τίμια γηρατεία• όχι εσύ, που είσαι νέος, αλλὰ οι πλέον, πλέον γέροντες δεν έχετε γνώση λευκαμένη απὸ παλαιότητα καιρού. Ως ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει εις πολλοὺς κινδύνους ακόμη η Ελληνικὴ ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινοὺς τού κράτους• τίνος κράτους; Μετρούμε εις τα δάκτυλα την επικράτειά μας, τ’ Ανάπλι, την Αίγινα, Πόρο, Ύδρα, Κόρινθο, Μέγαρα, Σαλαμίνα. Ο Ιμβραΐμης κρατεί τα κάστρα και το μεσόγειο της Πελοποννήσου, ο Κιουτάγιας τη Ρούμελη, πολλὰ νησιὰ βασανίζονται απὸ αυτεξούσιον στρατιώτην και απὸ πειρατείαν, τα δύο μεγάλα καράβια σας, είναι αραμμένα ξαρμάτωτα εις τον Πόρο, η Αθήνα έφαγε πέρυσι τους ανδρειοτέρουςτών Ελλήνων.

Πού το θησαυροφυλάκιον του έθνους; Ακούω, επουλήσατε και την δεκατιὰ τού φετεινού έτους, πριν ακόμα σπαρθεί το γέννημα• ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι, σκόρπιοι εις τα βουνὰ και εις τα σπήλαια• το δημόσιο είναι πλακωμένο απὸ δύο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητείτε οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη εις τους Άγγλους δανειστάς· ανάγκη να την ελευθερώσομε με την ίδια απόφαση, ως θα την ελευθερώσομε και απὸ τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου.     – Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι• προτιμώ αυτὸ το σκήπτρο τού πόνου και των δακρύων παρὰ άλλο• ο θεὸς μού το ’δωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάσει• είμαι απὸ τη φυλή σας· εις ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ• ό,τι έχω, ζωή, περιουσία, φιλίες εις την Ευρώπη, κεφάλαια γνώσεων, αποκτημένα απὸ τόσα θεάματα και ακροάματα συμβάντων τού κόσμου τής ημέρας μου, τα αφιερώνω εις την κοινὴν πατρίδα, ας υψώσω το μεγαλείον της, ώστε όποιος θελήσει, δυσκόλως να το ταπεινώσει, στερεωμένο εις ρίζες αρετής είναι ακαταμάχητο. Εκάματε έργα πολεμικά αθάνατα. Βασιλείς και έθνη σάς επαίνεσαν, αλλά πίστευσέ μου, δια πολυετίαν ακόμη η ζώνη τού Προδρόμου πρέπει να είναι στολισμός μας, όχι χρυσοΰφαντη χλαμύδα. Ως οι παλαιοί ήρωες ή βασιλείς τής Ελλάδος πρέπει να φυτεύομε δέντρα, να ανοίγομε δρόμους, να παλεύομε με τα θηρία τού δάσους, να δέσομε την κοινωνία μας με νόμους συμφώνους με το έθνος μας· ούτε οπίσω, ούτε εμπρός τού καιρού μας· μη μου ζητείτε ζωγραφίες πολύτιμες εις οικοδόμημα ακόμη ατελείωτο. Μέτρο μας και άστρο, εις δεινά ελληνικά θεραπεία ελληνική. Με το στόμα μας, όχι ως οι χειρούργοι τής Ευρώπης κόφτοντας, αλλά με το στόμα μας να βυζαίνομε το έμπυο της Πατρίδος μας, διά να τη γιάνομε.

» Αν δεν μας αποστραφεί ο μεγαλοδύναμος και αξιωθούμε την ευλογία του, τα ακροθαλάσσιά μας θα στολισθούν από εύμορφες πολιτείες, η σημαία η ελληνική θα δοξάζεται εις τα πελάγη, ήμερα δέντρα θα ανθίζουν εις τα άγρια βουνά, και οι ερημιές θα πληθύνουν από κατοίκους- και όχι εις τες όψιμες ημέρες τών απογόνων όσα σου προλέγω, αλλά εσύ θα τα ιδείς πού ’σαι νέος θα ζήσεις και θα γεράσεις. Ένα μόνο φοβούμαι πολύ και με δέρνει υποψία, τρέμω την απειρία σας. Αν η νέα κυβέρνησις τύχει να συγκρουσθεί με συμφέροντα ξένων δυνάμεων – επειδὴ κάθε τόπος έχει χωριστὰ το μυστήριον της ζωής του, το νόμο τής ευτυχίας του- αν πλανεθεί ο ελληνισμός σας και σηκωθεί σκοτάδι μεταξὺ μας, ώστε εσείς να μη διαβάζετε εις την καρδία μου, θολωθούν και με οι οφθαλμοί, ποίος ηξεύρει;… πού θα πάμε, τι θα γενούμε; …                                                                                                                                         Ετινάξετε το καβούκι τών αλλοφύλων, αλλ’ οι πλεκτάνες τής διπλωματίας έχουν κλωστές πλανήτριες, φαρμακερές, κλωστές θανάτου, άφαντες, και εσείς δεν τες εννοείτε.

Κατεβαίνω πολεμιστὴς εις το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι, τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένος εις ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικὸ και ανήμερο αλλοεθνῶν ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύει την καρδίαν μας, Θεὸς ζηλότυπος, μόνον το αίσθημα το Ελληνικὸ· ο φιλὴκοος των ξένων είναι προδότης.

» Είθε οι νέοι τής Ελλάδος να είναι βοηθοί μου και πρώτος εσύ. Μη φορείς πολυτελή φορέματα, αταίριαστα με την ένδεια των πολλών και κεφάλαιο θαμμένο, αχρησίμευτο· ή αφορμή, η απόκτησίς του, κακών ορέξεων και πράξεων· μη θέλεις άλλο στολίδι και καύχημα ειμή ότι είσαι από οικογένεια δοξασμένη, που τόσο έχυσε αίμα ανδρειωμένο διά την αναγέννηση και την ελευθερία τής Πατρίδος#

Εδώ, ο Γεώργιος Τερτσέτης συμπληρώνει:

Ο φιλαλήθης διηγητής τής συνομιλίας τού Κυβερνήτου [Καποδίστρια] με τον Μαυρομιχάλη, μου επρόσθεσε ακόμη, ότι σμίγοντας ο νέος την ημέρα εκείνη φίλο του, του είπε: «Σήμερον ο Κυβερνήτης με έκανε να εντραπώ».

«ΤΕΡΤΣΕΤΗ ΑΠΑΝΤΑ, Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα», (επιμέλεια Γ. Βαλέτα),  εκδόσεις Χρ. Γιοβάνη, Αθήνα 1966, τόμος Γ΄, «Απόλογα για τον Καποδίστρια», σελ. 240-242

 

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟΝ (ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ) ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ”

  1. Αυτός ο διάλογος μεταξύ Πετρόμπεη και Καποδίστρια μοιάζει πιο αυθεντικός :

    – Είκοσι πέντε είσθε όλοι οι φθορείς του Έθνους*.
    – Αλλ’ όμως ημάς ηκολούθησε τούτο πρός απελευθέρωσίν του.
    – Δεν έχετε ουδεμίαν αρετήν.
    – Αλλά δεν δύνασθε τουλάχιστον να μη αναγνωρίσητε υμίν τήν αρετήν , ότι εκαλέσαμεν υμάς να μας διδάξετε πολλάς διά της σημερινής γλώσσης Σας.

    ( Γούδας )
    https://books.google.gr/books?id=MRXjxfFgjqIC&pg=PA147&dq=%CE%95%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%B9+%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5+%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B8%CE%B5+%CE%BF%CE%B9+%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiOuLD7uN3dAhXqwYsKHURrCPYQ6AEIKDAA#v=onepage&q=%CE%95%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%B9%20%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%20%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B8%CE%B5%20%CE%BF%CE%B9%20%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82&f=false
    * εννοών ο Καποδίστριας τους εν δυνάμει και ενεργεία προκρίτους , επτά ολοκλήρους χρόνους υπέρ της ελευθερίας του έθνους υπερμαχήσαντας καί οδηγούς γενομένους εις τον αγώνα.
    https://books.google.gr/books?id=CHhoAAAAMAAJ&q=%CE%95%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%B9+%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5+%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B8%CE%B5+%CE%BF%CE%B9+%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82&dq=%CE%95%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%B9+%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5+%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B8%CE%B5+%CE%BF%CE%B9+%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiOuLD7uN3dAhXqwYsKHURrCPYQ6AEIRTAG
    (Ζησίου)

    Να πιστέψουμε πως ειπώθηκαν αυτά τα εμπνευσμένα λόγια το 1828 απ’ τον Καποδίστρια στον Μπεηζαντέ όταν το 1826 ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης έγραφε στον Ιμπραήμ :

    Από ημάς τους ολίγους Έλληνας της Μάνης και λοιπούς Έλληνας ευρισκομενους εις αυτήν.
    Προς τον Ιβραημπασαν της Αιγύπτου.
    Ελάβαμεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδαμεν να μας φοβερίζης ότι , αν δεν σου προσφέρωμεν την υποταγήν μας, θέλεις εξολοθρεύσει τους Μανιάτας και την Μάνην, δια τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσης.
    Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν.

    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/2/c/f/metadata-01-0000761.tkl&do=109732_04.pdf&pageno=33&width=336&height=566&maxpage=410&lang=en

    και την ίδια χρονιά ο Καποδίστριας έγραφε στον τσάρο Νικόλαο :

    …Τέλος ο Καμαρηνός, όστις εκόμιζεν επιστολήν του Πετρόμπεη ζητούντος παρά της Αυτού Μεγαλειότητος τα αναγκαία μέσα προς ίδρυσιν προκαταρκτικής σχολής εν Μάνη, απεστάλη ταχέως εις τα ίδια μεθ’ ικανοποιητικής απαντήσεως. Αλλ’ ο κ. Στρόγανωφ, όστις επρόκειτο να παράσχη το χορηγηθέν ποσόν, ενετάλη να προσέξη και βεβαιωθή ότι του βοηθήματος τούτου, ως και του δοθέντος εις τους Σουλιώτας, δεν θα εγίνετο κακή χρήσις, ουδέ θα εκρίνετο τούτο ως μέσον προς ενθάρρυνσιν των Ελλήνων να λάβουν το όπλα εναντίον της Πύλης.

    Εγκρίνων τα μέτρα ταύτα ο Αυτοκράτωρ δεν ηγνόει ότι οι ταραξίαι θα προσεπάθουν να τα διαστρέψουν διαδίδοντες ότι η Ρωσσία εμμέσως ηυνόει τα σχέδια της μυστικής Εταιρείας. Ίνα, κατά το δυνατόν, διαλύσω τοιούτον ένοχον υπολογισμόν, εξήγησα εξ ονόματος του Αυτοκράτορος, εις την προς τον Πετρόμπεην επιστολήν, τας αληθείς Αυτού προθέσεις. Τας ανέπτυξα και προφορικώς εις τον Καμαρηνόν κατά την αναχώρησίν του.

    Ο δυστυχής ούτος αγγελιαφόρος δεν έφθασεν ούτε εις Κωνσταντινούπολιν ούτε εις Μάνην. Έμαθον προ διετίας ότι απέθανε θύμα της αληθείας των εξηγήσεων ας εκόμιζε και αίτινες θα ηδύναντο να εξαγάγουν εκ της πλάνης των τους αρχηγούς της Πελοποννήσου και της Ηπείρου περί της φανταστικής υποστηρίξεως δι’ ης εβαυκάλιζον αυτούς μερικοί ταραξίαι, ίνα τους αναγκάσουν να λάβουν τα όπλα. Λέγεται ότι και ο Γαλάτης έλαβε την αυτήν τύχην. Η δε εξαφάνισις των δύο τούτων ανδρών δικαιολογεί την υπόνοιαν, ότι ούτοι εθανατώθησαν ως οχληροί μάρτυρες της αληθείας ην άλλοι προσεπάθουν να κρύψουν από τους Έλληνας.

    (…)
    Η ζωή μου είχεν ήδη δηλητηριασθή από τας περιπλοκάς ταύτας και τας εξ αυτών διχογνωμίας, ότε αι ταραχαί εν Μολδοβλαχία και αι άγριαι εν Κωνσταντινουπόλει θανατώσεις, εν τέλει δε η εν Ελλάδι επανάστασις επεσώρευσαν επί της κεφαλής μου το βάρος ευθυνών ων αι πράξεις μου ουδαμώς υπήρξαν υπαίτιοι.

    Ο πρίγκιψ Υψηλάντης απετάθη προς τον Αυτοκράτορα, ταυτοχρόνως δε έγραψε και προς εμέ. Η απάντησις ην έλαβεν ο πρίγκιψ και αι οδηγίαι αίτινες εδόθησαν κατά την περίστασιν ταύτην εις τον βαρώνον Στρόγανωφ απέδειξαν εις τας εν Λάυβαχ συνελθούσας Κυβερνήσεις, ότι ο Αυτοκράτωρ δεν εδίσταζε να αποδοκιμάση επισήμως το εγκληματικόν των Εταιριστών κίνημα ως και την διαγωγήν του πρίγκιπος Υψηλάντου, όστις είχε την ατυχίαν να καταστή τυφλόν της Εταιρείας όργανον.

    Ουχ ήττον όμως η έντονος αύτη αποδοκιμασία και πάσα άλλη τοιαύτη, δεν ήρκουν πλέον όπως ανακόψουν την πρόοδον της επαναστάσεως ούτε να αποτρέψουν τας ολέθριας συνεπείας της, διότι ο πρίγκιψ Υψηλάντης ήρχισε το κίνημά του εξερχόμενος εκ του ρωσσικού εδάφους.

    http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/arheion_ioannou_kapodistria__t__a__-b-1*66.html

    Μου αρέσει!

  2. @ Ριβαλντίνιο

    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας.

    Η αρχική αρνητική θέση τού Ιωάννου Καποδίστρια απέναντι στην Επανάσταση, μου είναι καλά γνωστή. Το ίδιο και η χοντρή «κόντρα» του με τους Μαυρομιχαλαίους, που οδήγησε τελικά εκεί που οδήγησε…

    Όπως θα προσέξατε, ο τίτλος υπό τον οποίον ο (επ’ ουδενί τυχαίος) Γ. Τερτσέτης, παραθέτει τη συγκεκριμένη διήγηση μη κατονομαζομένου «φιλαλήθους διηγητή» προς αυτόν τον ίδιον, είναι «Απόλογα [δηλαδή διηγήσεις, ιστορίες, ‘μύθοι’] για τον Καποδίστρια»…

    Στο εισαγωγικό σημείωμά μου, γράφω:
    «Η διήγηση αυτή, ΦΕΡΕΙ τον Ιωάννη Καποδίστρια να απευθύνει εμπνευσμένα λόγια στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη….»
    Είναι, επομένως, σαφές ότι κρατάω και ελόγου μου μιαν επιφύλαξη ως προς την απόλυτη αυθεντικότητα του κειμένου.
    Άποψή μου, ωστόσο, είναι ότι, μόνη η ως τότε στάση τού Καποδίστρια απέναντι στην Επανάσταση, καθόλου δεν την αποκλείει (την αυθεντικότητα του κειμένου αυτού, εννοώ).

    Άλλωστε, και για τον -εν αρχή τού σχολίου σας- δραματικό διάλογο μεταξύ Καποδίστρια και Πετρόμπεη, (τον οποίον παραθέτει ο Γούδας), ο τελευταίος γράφει ότι τον έμαθε (ο Γούδας) «από αξιοπίστου πηγής».
    Είναι, επομένως, και αυτός, ένα ακόμα «απόλογο» για τον μέγιστο εκείνον Έλληνα και Πολιτικό…
    Να ‘στε καλά.

    Μου αρέσει!

    1. @ Σπύρος Θεοδωρόπουλος

      Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση.
      Δεν διαφωνώ κάπου μαζί σας.
      Η πηγή του Γούδα πρέπει να είναι η πολιτική διαθήκη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ( 1842 ).

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s