Αλάτι - πιπέρι

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ 20 – Ο Βαρδάρης

maxresdefaultΤου Αντώνη Μαντζάρη
Μέχρι στιγμή όλη η αφήγηση μοιάζει να εξελίσσεται σε ένα παραδείσιο περιβάλλον λαμπερό ήλιο, καταγάλανα νερά, ήσυχη θάλασσα την οποία ήταν χάρμα οφθαλμών να τη βλέπεις καθώς την διέσχιζαν τη μέρα και το βράδυ με τα πολύχρωμα πλουμιστά φωτάκια τα καραβάκια. Καιρός είναι να μιλήσουμε για τον βαρδάρη.
Σε ένα προσφυγικό χωριό όπως η Περαία, που οι κάτοικοί του προέρχονταν από την Αν. Θράκη και την Μικρασία ο Βαρδάρης ήταν πρωτόγνωρος. Από την πρώτη χρονιά που ήρθανε τον γνώρισαν για τα καλά. Όταν έπιανε, σάρωνε στο διάβα του ό,τι έβρισκε. Κι αν κρατούσε μέρες λέγανε καλώς τον «ήρθε με τα παιδιά του».
Ο Βαρδάρης ξεκινά απ’ την κοιλάδα του Αξιού γιαυτό επίσημα λέγεται με το παντελώς άγνωστο όνομα Αξιώτης. Είναι ένας πανίσχυρος μαΐστρος που όταν σηκώνεται ξεσπά με τη μεγαλύτερη μανία πάνω στις ακτές μας συνήθως με 6-10 μποφόρ και στη συνέχεια εξασθενεί.
Το όνομα Βαρδάρης είναι μεσαιωνικό και προέρχεται από τη μογγολική φυλή των Βαρδάρων, που μετά από επιδρομές – κατά τον 7ο αιώνα – συνθηκολόγησε με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου και έτσι εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του Αξιού καλλιεργώντας εδάφη που της παραχωρήθηκαν. Οι Βαρδάροι γρήγορα αφομοιώθηκαν από τους ντόπιους ελληνικούς πληθυσμούς και εξαφανίστηκαν από την ιστορία. Το όνομα Βαρδάρης όμως έμεινε ως και σήμερα. Επειδή η αφήγηση αφορά το καλοκαίρι θα πούμε για βαρδάρηδες που μας επισκεπτόταν αυτή την εποχή. Μερικές φορές ερχόταν μόνος του, άλλες φορές με βροχή, πάντα όμως συντροφιά με τα μπουρίνια. Σε όλες τις περιπτώσεις η θάλασσά ανταριασμένη χτυπούσε τα τεράστια κύματά της με μανία πάνω στις ακτές μας σηκώνοντας σύννεφα από σταλαγματιές θαλασσινής βροχής. Τα βαποράκια δεν ξεμυτούσαν μένανε δεμένα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης να σκαμπανεβάζουνε από τα βουβά κύματα που ερχότανε από δυτικά. Τότε στην Περαία ερήμωναν τα πάντα και μαζευόμαστε στα γιατάκια μας μέχρι να περάσει η μπόρα ή ο αέρας. Αυτοί που την πλήρωναν τότε ήταν οι καταστηματάρχες και κυρίως οι σκηνίτες παραθεριστές που αν κρατούσε πολύ ήταν γιαυτούς μαρτύριο. Πού ύπνος τα βράδια. Πλάγιαζαν και κούρνιαζαν τα παιδιά, οι μεγάλοι κυρίως μάνες πάσχιζαν μέσα στη νύχτα με ό,τι μπορούσαν να στεριώσουν τις σκηνές μην τις σηκώσει και τις ξεσκίσει ο βαρδάρης. Αργότερα βέβαια όταν εξαφανίστηκαν οι σκηνές οι μόνοι που έμειναν να μετράν τις ζημιές ήταν οι καταστηματάρχες. Μερικές φορές ο βαρδάρης μαζί με μπουρίνι χτυπούσε τόσο ξαφνικά που πολλοί ερασιτέχνες ψαράδες χανότανε στα τεράστια κύματα και τους βρίσκανε την άλλη μέρα ευτυχώς σώους. Από όλα αυτά τα χουνέρια του βαρδάρη το πιο εντυπωσιακό ήταν αυτό που έκανε σε ένα καραβάκι την Ελπίδα. Ερχότανε από τη Θεσσαλονίκη όταν ξαφνικά ο καιρός έδειξε ότι θα το πάει σε μπουρίνι. Μόλις πρόλαβε και κατέβασε τον κόσμο στη σκάλα μας και έκανε μανούβρα για να πάει πίσω στην πόλη πέφτει πάνω του το μπουρίνι και ένα τεράστιο κύμα που κουβαλούσε ο βαρδάρης το πέταξε έξω μπροστά στα Κύματα μόλις 10 μέτρα από την ξηρά. Την άλλη μέρα ήρθε ο ναυτίλος «Αλέκος» με την προπέλα του δημιούργησε κανάλι και το ρυμούλκησε.
Βέβαια με αυτά που σούρνουμε του Βαρδάρη θα νομίζει κανείς ότι τον αντιπαθούμε. Αντίθετα αναγνωρίζοντας την καθοριστική συμβολή που έχει στο να είναι καθαρό το περιβάλλον μας είμαστε ευτυχείς που τον έχουμε.
Μια άλλη δυσάρεστη έκπληξη του καλοκαιριού είναι οι πλημμύρες. Το όμορφο ανάγλυφο με λόφους και ρέματα της περιοχής μας επειδή η πολεοδόμηση του 1966 έγινε στο πόδι έχει μετατραπεί σε παγίδα πλημμυρών. Μόλις ξεσπάσει μια μπόρα με απότομο ύψος βροχής τα ρέματα πλημμυρίζουν και καταστρέφονται περιουσίες. Μια τέτοια πλημμύρα τη δεκαετία του 70 παρέσυρε 20 αυτοκίνητα παρκαρισμένα έξω από το ξενοδοχείο «Λένα» (Πρώην Γλάρος τώρα Γκόλντεν Σταρ) και τα έριξε στη Θάλασσα.
Μάλιστα λέγανε ότι ένα Volkswagen μόλις το βγάλανε από τη θάλασσα και γυρίσανε τη μίζα πήρε μπρος.(Μάλλον διαφημιστικό κόλπο)
Γράφω ότι η πολεοδόμηση του 1966 έγινε πρόχειρα γιατί ρέματα που βρίσκονται αριστερά του δρόμου Θεσσαλονίκης προς Μηχανιώνα, γίνονται από δεξιά δρόμοι δηλαδή καταργούνται τα ρέματα και τα νερά σε περίπτωση βροχής καταλήγουν σε δρόμους.
Αυτή η ενότητα με προβλημάτισε αν έπρεπε να πω κάποια στενόχωρα πράγματα που όμως συνέβαιναν και συμβαίνουν ακόμα. Άλλωστε πολλοί από αυτούς που ζήσανε τότε τα καλοκαίρια της Περαίας βίωσαν τέτοια φαινόμενα και περιστατικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s