Βιβλία, ΔΣΕ

Εικόνες του Μπούλκες

6395016 (2)Για το Μπούλκες υπάρχει ήδη στις «σημειώσεις» μια ανάρτηση: Μπούλκες  Αλλά μόλις διάβασα ένα βιβλίο, του Χρήστου Δ. Καινούριου, που «ζητάει» την προσοχή μας: Στα άδυτα του Εμφυλίου. Στρατόπεδα Ρουμπίκ και Μπούλκες. Εκδ. ΒΗΜΑ, 2011.  Συνέχεια ανάγνωσης «Εικόνες του Μπούλκες»

Βιβλία

Της εθνικοφροσύνης, ήλιε νοητέ 

Ανοιξη του 2009. Το συγκρότημα Αλαφούζου καλεί τους Ελληνες να ψηφίσουν «τον μεγαλύτερο» μεταξύ των «προγόνων» τους
Ανοιξη του 2009. Το συγκρότημα Αλαφούζου καλεί τους Ελληνες να ψηφίσουν «τον μεγαλύτερο» μεταξύ των «προγόνων» τους | Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ενα «πολιτικά ορθό» ξαναγράψιμο της Νεοελληνικής Ιστορίας

Στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου, εάν θυμάμαι καλά, μου τηλεφώνησαν από την εφημερίδα «Καθημερινή» για να με πληροφορήσουν ότι θα «επανεκδοθεί» η «Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα» (που είχε κυκλοφορήσει σε εβδομαδιαίες συνέχειες στα τέλη του 1999) με νέο πολύ πλούσιο φωτογραφικό υλικό, και να με ρωτήσουν εάν συμφωνώ να ξαναδημοσιευτούν αυτούσια (σε περίπτωση που δεν θα ήθελα να αλλάξω ή να προσθέσω κάτι) δύο κείμενα που είχα γράψει τότε για τον Μικρασιατικό Πόλεμο και τις πολιτικές συνέπειες της ήττας. Συνέχεια ανάγνωσης «Της εθνικοφροσύνης, ήλιε νοητέ «

Βιβλία

Ο Ρένος Αποστολίδης, («Πυραμίδα 67»), αντιτάσσει στο σύμβολο του ήρωα, το σύμβολο του κυνικού

b105059

Επιμέλεια: ΣΑΘ

«Λοιπόν, ακούστε! Εγώ [ο Ρένος] αντιτάσσω στο σύμβολό σας του ήρωα, το σύμβολο ενός κυνικού!.. Ο ήρωας, που, συνεπής στον εαυτό του και σ’ όσα αρνιέται να προσκυνήσει, πεθαίνει, δεν είναι νικητής! Είναι ηττημένος! Γιατί είναι ήττα να χάσεις τη ζωή κατά τρόπον άλλο απ’ το θάνατο το φυσικό ή το θεληματικό – την αυτοκτονία, εκτελεσμένη ελεύθερα κι αποφασισμένη ελεύθερα, όχι σα φυγή, παρά σαν πράξη αυτόβουλη κ’ εκφραστική τής αηδίας, της απαξίας, της άρνησης!.. Κάθε άλλος θάνατος είναι ήττα κι ασυνέπεια! Ο ήρωας που πεθαίνει μπροστά στο απόσπασμα, γενναίος και ψύχραιμος, κ’ επίμονος στον εαυτό του, δεν είναι ούτ’ αυτός νικητής! Το ζήτημα είναι να ζήσεις αυτό που είσαι, όποιος είσαι! Όχι να πεθάνεις γι αυτό που είσαι!.. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Ρένος Αποστολίδης, («Πυραμίδα 67»), αντιτάσσει στο σύμβολο του ήρωα, το σύμβολο του κυνικού»

Βιβλία, Σινεμά, Χωρίς κατηγορία

Νίκος Γκατζογιάννης: «Ελένη»

eleni

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι. Συνέχεια ανάγνωσης «Νίκος Γκατζογιάννης: «Ελένη»»

Βιβλία, ΔΣΕ

Δημήτρης Χατζής: Μουργκάνα

Είναι ένα «στρατευμένο» αφήγημα – χρονικό για τις μάχες στη Μουργκάνα την άνοιξη του 1948. Ο Χατζής τονίζει πως όλα όσα αναφέρει είναι ελεγμένα και αληθή. Ωστόσο έχει ένα τουλάχιστον λάθος: οι αιχμάλωτοι στρατιώτες που δεν δέχτηκαν να ενταχθούν στον ΔΣΕ δεν αφέθηκαν ελεύθεροι «να πάνε στα σπίτια τους» αλλά εκτελέστηκαν. 

mourgana3

Του Δημήτρη Χατζή

Η  «Μουργκάνα» του Δημήτρη Χατζή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1948 στην εφημερίδα «Φωνή του Μπούλκες», 

στη συνέχεια μεταφράστηκε στα γαλλικά από τη Μέλπω Αξιώτη.

Το 1979 ο συγγραφέας την συμπεριέλαβε στη «Θητεία», συλλογή με αγωνιστικά κείμενα της περιόδου 1940 – 1950, από τις εκδόσεις ΚΕΙΜΕΝΑ. 

Ξανακυκλοφόρησε από ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ. Συνέχεια ανάγνωσης «Δημήτρης Χατζής: Μουργκάνα»

Βιβλία, ΔΣΕ

Ο John Iatrtides για το βιβλίο του Ν. Μαραντζίδη «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» 

Γιατί η Ελλάδα δεν έγινε Λαϊκή Δημοκρατία

Τι ήταν και πώς δρούσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στα χρόνια του Εμφυλίου, μέσα από νέα στοιχεία που αναδεικνύουν τις πραγματικές πολιτικές επιλογές του ΚΚΕ

John Iatrtides

Η δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το φθινόπωρο του 1946, δεν αποτέλεσε ούτε μια ενστικτώδη αντίδραση στη Λευκή Τρομοκρατία ούτε μια πράξη που επεδίωκε έναν πολιτικό συμβιβασμό. Υπήρξε η ενσυνείδητη πολιτική επιλογή της κομμουνιστικής ηγεσίας για την κλιμάκωση του αγώνα της, με στόχο την κατάληψη της εξουσίας με έναν συνδυασμό ένοπλων και πολιτικών μέσων. Σε αυτό το ακλόνητο συμπέρασμα καταλήγει το βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, ύστερα από συστηματική μελέτη των τεκμηρίων- πολλά από τα οποία νέα και αδημοσίευτα.

Υπό την ηγεσία του Ν. Ζαχαριάδη, το κόμμα ήταν αποφασισμένο να εξουδετερώσει όλους τους αντιπάλους του, να μετατρέψει τη χώρα σε Λαϊκή Δημοκρατία και να την εντάξει στο σοβιετικό μπλοκ. Λόγω της ενεργού επέμβασης της Βρετανίας και των ΗΠΑ στα ελληνικά πράγματα, οι στόχοι του ΚΚΕ μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη δύναμη των όπλων: τον ΔΣΕ. Παράλληλα, η στρατιωτική νίκη μπορούσε να επιτευχθεί μονάχα με τη συνεχή και αποφασιστική ξένη υποστήριξη προς τον ΔΣΕ και την πολιτική του ηγεσία. Ετσι η λεπτομερής και σε βάθος «αυτοψία» που κάνει ο συγγραφέας προσφέρει σπάνια και πολύτιμα στοιχεία για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που αντιμετώπιζαν οι κομμουνιστές στην προσπάθειά τους να επιβληθούν στους συμπατριώτες τους. Ακόμη σημαντικότερο είναι πως καταδεικνύει τους λόγους για τους οποίους ο ΔΣΕ ήταν αδύνατον να εξισορροπήσει την ισχύ των αντιπάλων του και, άρα, ήταν από την αρχή καταδικασμένος να αποτύχει. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο John Iatrtides για το βιβλίο του Ν. Μαραντζίδη «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» «

Άλλοι, Βιβλία

Οταν το έγκλημα μπερδεύεται με τη ζωή 

Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια μικρή χώρα 6,5 εκατομμυρίων κατοίκων της Κεντρικής Αμερικής. Μια μικρή χώρα όμως με 103 δολοφονίες ανά 100.000 κατοίκους (στις ΗΠΑ, ο αντίστοιχος αριθμός δολοφονιών είναι 4,5, ενώ στην Ελλάδα 1). Από τον Μάιο του 2015 δε κι έπειτα, τα πράγματα χειροτερεύουν: Κάθε μία ώρα που περνάει, αφαιρείται και μία ζωή.

Η εμπόλεμη ζώνη του Ελ Σαλβαδόρ είναι οι ίδιες του οι γειτονιές. Η ουσιαστική εξουσία στους δρόμους ασκείται από τις δύο βασικές συμμορίες, τη Μάρα Σαλβατρούτσα και την Μπάριο 18. Και οι δύο οργανώσεις δημιουργήθηκαν στο Λος Αντζελες από μετανάστες και πρόσφυγες που κατέφυγαν στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του ανελέητου εμφύλιου πολέμου (1979-1992). Ο εμφύλιος πόλεμος του Ελ Σαλβαδόρ έλαβε χώρα ανάμεσα στη στρατιωτική κυβέρνηση –υποστηριζόμενη από τους Αμερικανούς– και στον συνασπισμό των αριστερών ανταρτών, FMLN. Υπολογίζεται πως κληροδότησε τη χώρα με 70-80.000 νεκρούς, 8.000 εξαφανισμένους, 550.000 εσωτερικούς πρόσφυγες και μισό εκατομμύριο πρόσφυγες προς τρίτα κράτη. Τα αντίπαλα μέρη αποδύθηκαν σε ακρωτηριασμούς, αποκεφαλισμούς, βασανιστήρια, ευφάνταστες βεβηλώσεις πτωμάτων, κοντολογίς σε ανοσιότητες κάθε είδους. Νεκροί παντού. Συνέχεια ανάγνωσης «Οταν το έγκλημα μπερδεύεται με τη ζωή «