Εικαστικά

Γροθιές στα κρεματόρια 

boxer_1

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί πέθαναν αμέτρητοι άνθρωποι υπό φριχτές συνθήκες. Κάποιοι όμως επέζησαν. Ο Χέρτζκο Χαφτ ήταν ένας από αυτούς. Το κατάφερε (και) με τις γροθιές του. Ο Ράινχαρντ Κλάιστ στον «Μποξέρ» αφηγείται τη σκληρή και γεμάτη πάθος ζωή του Συνέχεια ανάγνωσης «Γροθιές στα κρεματόρια «

Advertisements
Εικαστικά, Κατοχή

Ο Μικρός Ήρως (Γιώργος Θαλάσσης), 1953-1968

Ο «Μικρός Ήρως» υπήρξε το σημαντικότερο εικονογραφημένο ανάγνωσμα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Συγγραφέας των ιστοριών του ήταν ο Στέλιος Ανεμοδούρας, ενώ τα σκίτσα φτιάχνονταν από τον Βύρωνα Απτόσογλου. Το περιοδικό κυκλοφορούσε σε εβδομαδιαία βάση, μεταξύ 1953 και 1968, οπότε και η κυκλοφορία του διακόπηκε εξαιτίας της λογοκρισίας του δικτατορικού καθεστώτος. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Μικρός Ήρως (Γιώργος Θαλάσσης), 1953-1968»

Εικαστικά, Κατοχή

Τα σκίτσα της Κατοχής


Η περίοδος της τριπλής Κατοχής της Ελλάδας (από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους) μεταξύ των ετών 1941-1944 αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Τα χρόνια αυτά υπήρξαν ο καταλύτης μιας σειράς γεγονότων που στιγμάτισαν ανεξίτηλα όχι μόνο την εξέλιξη του ελληνικού κράτους και των μηχανισμών του, αλλά και τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου λαού.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα σκίτσα της Κατοχής»

Εικαστικά

Η κατοχική Αθήνα με την πένα των σκιτσογράφων 

Ενας Γερμανός ψυχολόγος, που έρχεται στην Αθήνα, μη μπορώντας να κατανοήσει την ψυχολογία των Ελλήνων που αντιστέκονται στους ναζί. Ενας γέρος, πρώην μέλος της οργάνωσης ΟΠΛΑ, που περιγράφει σε έναν δημοσιογράφο το πώς σκότωσε Ελληνες προδότες. Ενας πατέρας, που έχασε τον γιο του από Γερμανούς και βρίσκει τη δύναμη να συγχωρήσει τους γείτονές του, που δεν τον έσωσαν γιατί φοβήθηκαν.

Πρόκειται για μερικές από τις 15 πραγματικές ή φανταστικές ιστορίες από την Αθήνα της Κατοχής, της Αντίστασης και της Απελευθέρωσης, που διηγούνται μέσα από κόμικς κορυφαίοι δημιουργοί. Συνέχεια ανάγνωσης «Η κατοχική Αθήνα με την πένα των σκιτσογράφων «

Εικαστικά

Οι Ερινύες του Εμφυλίου δεν έχουν σωπάσει 

Αν διακρίνω καλά, υπάρχει ένα γενικό μούδιασμα μετά την παράσταση της «Ορέστειας» στην Επίδαυρο από τον Γιάννη Χουβαρδά. Το μούδιασμα δεν προέρχεται από την «επιτυχία» της (το Σάββατο το θέατρο ήταν πλήρες) ή την υποδοχή (το χειροκρότημα ήταν θερμό). Προέρχεται από τη δική μας αδυναμία να συνθέσουμε ένα βολικό σχήμα πρόσληψης και ερμηνείας, που να ξεπερνά τα πρώτα, τυπικά σχόλια και να συνδέει την πρόταση του σκηνοθέτη με την παράδοση του αρχαίου δράματος.

Η «Ορέστεια» υπήρξε κατά τη γνώμη μου μια πολύ πυκνή κι ιδιοφυής ακροβασία, πολύ πέρα από τα στερεότυπα με τα οποία υποδεχόμαστε την τριλογία του Αισχύλου, μακριά από τις βεβαιότητες, μάλλον αδιάφορη για τον ίδιο τον χώρο της Επιδαύρου. Νομίζω ότι μια πρώτη και πρόχειρη ανάλυση της πρότασης περιλαμβάνει δύο άξονες: Ο πρώτος -ας πούμε, «οριζόντιος άξονας»- είναι αυτός που δραματουργικά δίνει στην «Ορέστεια» την πολιτική διάσταση. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι Ερινύες του Εμφυλίου δεν έχουν σωπάσει «