Τοπόσημα

Aπό θύματα, πρωταγωνιστές: οι πρόσφυγες ανάμεσα στις μεγαλόστομες υποσχέσεις των κομμάτων 

Στη συμβολή των οδών Φώκαιας και Βρυούλων, στην είσοδο της Καισαριανής, ένα σύμπλεγμα τριώροφων κατοικιών του Μεσοπολέμου υπενθυμίζει τη μεγάλη περιπέτεια της προσφυγικής εγκατάστασης. Προορισμένα για λίγους τυχερούς ανάμεσα στους χιλιάδες που εποίκισαν την περιοχή, τα τριώροφα κτίσματα πρότειναν τη μοντερνιστική ομοιομορφία ως αντίβαρο στο χάος της άναρχης εγκατάστασης που μεταμόρφωνε τους αναδυόμενους συνοικισμούς πέριξ του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Η περίπτωση της Καισαριανής είναι ενδεικτική της ραγδαίας αλλαγής: τις παραμονές της Μικρασιατικής Καταστροφής οι κάτοικοί της δεν ξεπερνούσαν τις μερικές δεκάδες· το 1928 περισσότεροι από δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν σε αυτοσχέδια παραπήγματα που με τη σειρά τους συγκροτούσαν ένα δαιδαλώδες οικιστικό πλέγμα. Στο εσωτερικό του, τα ομοιόμορφα διώροφα και τριώροφα κτίσματα της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων αποτελούσαν νησίδες διεξόδου από την ασφυκτική καθημερινότητα της παραγκούπολης. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, τα κτίσματα αυτά παραμένουν νησίδες μέσα σε ένα διαφορετικό οικιστικό αρχιπέλαγος. Αποτελούν, πλέον, σπάνια τεκμήρια του προσφυγικού παρελθόντος της πόλης μέσα στη σύγχρονη εικόνα των εργατικών και λαϊκών συνοικισμών. Continue reading «Aπό θύματα, πρωταγωνιστές: οι πρόσφυγες ανάμεσα στις μεγαλόστομες υποσχέσεις των κομμάτων «

Advertisements
Τοπόσημα

Τα χωριά – φαντάσματα του Εμφυλίου

ghost_village

Το ποστ αυτό είναι γραμμένο αποκλειστικά από τους σχολιαστές της καλύβας – εγώ έκανα μόνο την επιλογή των παραγράφων.

https://panosz.wordpress.com/2007/09/28/giorgas/

*

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της περιοχής είναι τα χωριά φαντάσματα. Βλέπεις ταμπέλες που σου λέν από εδώ είναι τα α,β,γ,δ χωριά από εκεί τα χ, ψ, ζ. Μια άλλη ταμπέλα πιο πάνω σου λέει εδώ είναι το α χωριό, περιμένεις να δεις κάποια παλιόσπιτα αλλά τίποτα. Αν προσέξεις καλύτερα, θα διακρίνεις μικρούς σωρούς από πέτρες. Continue reading «Τα χωριά – φαντάσματα του Εμφυλίου»

Τοπόσημα

Χάρος 

Ο Αχιλλέας Παπαϊωάννου στο βιβλίο του «η παρέλαση των γιγάντων» αναφέρει ότι οι τρεις τελευταίοι υπερασπιστές του «Χάρου», μαχητές του ΔΣΕ, όταν εξοντώθηκε η διμοιρία τους και εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά τους, βούτηξαν αγκαλιασμένοι στο κενό. Ήταν οι Γιάννης Δούρος, Νίκος Χατζηβασιλείου και Θάνος Δημητρίου. Μου έλεγαν ότι η μαχήτρια Κωνσταντινιά (η οποία ήταν παρούσα στο προχθεσινό συνέδριο της ΕΔΙΑ στο Νεστόριο (https://panosz.wordpress.com/2010/07/01/civil_war-59/) ήταν η μοναδική από τη διμοιρία που σώθηκε γιατί τραυματίστηκε και συνελήφθη από τον τακτικό στρατό. Όμως, από μια έρευνα στο δίκτυο προκύπτει ότι μάλλον διέφυγε προς τους δικούς της και τους ακολούθησε στην εξορία, μετά την ήττα. Την αναφέρω γιατί περιγράφει (βλ. στη συνέχεια) τη μάχη στο Χάρο, στο τέλος της οποίας   τοποθετείται το περιστατικό της ομαδικής αυτοκτονίας των τριών. Continue reading «Χάρος «

Τοπόσημα

Κούκος μόνος 

Το πρώτο μέρος της ιστορίας, από τον Άνεμο:http://naftilos.blogspot.com/2008/09/blog-post_15.html

Αγαπητοί φίλοι και φίλες σήμερα η εκπομπή μας «Κυριακή στο Χωριό» θα σας ταξιδέψει στο φιλόξενο Κούκο Πιερίας. Ο Κούκος είναι χτισμένος στα 220 μέτρα, βρίσκεται περίπου είκοσι χιλιόμετρα βόρεια της Κατερίνης και σήμερα έχει 530 μόνιμους κατοίκους.
Οι κάτοικοι του Κούκου είναι θρησκευόμενοι και φιλόξενοι και εγκαταστάθηκαν στο χωριό ως πρόσφυγες, από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Υπάρχουν επίσης και αρκετοί Τουρκόφωνοι. Τηρούν όλες τις ποντιακές παραδόσεις και δραστηριοποιούνται με εκδηλώσεις πλούσιες σε ποντιακούς χορούς και τραγούδια. Continue reading «Κούκος μόνος «

Σύγχρονη διαχείριση, Τοπόσημα

Μνημείο αντάξιο της προσφοράς και της θυσίας των μαχητών του ΔΣΕ;

Το ερωτηματικό του τίτλου δεν υπάρχει στο δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη». Θα έπρεπε, όμως… 

526131

«Ο λάκκος, το χωράφι που δεν οργώθηκε ποτέ και που μέσα του είναι θαμμένοι οι μαχητές του ΔΣΕ, απέκτησε ένα ξεχωριστό μνημείο: Ενα συγκλονιστικών διαστάσεων μνημείο, το οποίο παραπέμπει στις μορφές των μαχητών που νίκησαν το θάνατο».
Με τη φράση αυτή η Επιτροπή Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, μέσα από μια πολυσέλιδη έκδοση, αναγγέλλει το γεγονός πλέον της κατασκευής του μνημείου για τους νεκρούς της μάχης της Φλώρινας (11 – 14 Φλεβάρη 1949). Continue reading «Μνημείο αντάξιο της προσφοράς και της θυσίας των μαχητών του ΔΣΕ;»

Τοπόσημα

Το Μουσείο Αμπελακίων Περιόδου 1940-1949

getImage.do

O Θανάσης Χαμαϊδής ήταν τότε νέος, λίγο πριν από τα τριάντα. Από δεξιά ευκατάστατη οικογένεια, είχε οργανωθεί στο ΕΑΜ. Επειδή έπασχε από εχινοκόκκους, επρόκειτο να κατεβεί την Αθήνα, στους γιατρούς. Του έδωσαν λοιπόν μια σύσταση, μια σύνδεση, που την έκρυψε στο παπούτσι του. Πήγε στον Ευαγγελισμό, οι γιατροί του είπαν φύγε στο χωριό σου, αν κάνεις εγχείρηση θα πεθάνεις, διότι δεν υπήρχαν τα μέσα, κατοχή τότες. Στο μεταξύ βρήκε το σύνδεσμο του ΕΑΜ, Αμπελακιώτης ήταν κι αυτός.

Του λένε τότε, εσύ φύγε και πήγαινε στη δουλειά σου. Κι εμείς αν καταφέρουμε και βρούμε αυτά που ζητάς, θα κανονίσουμε να πάνε στα Αμπελάκια.

Ο Θανάσης πήγε στο σταθμό Λαρίσης, να πάρει το τραίνο. Τον χτυπάει ένας από πίσω στην πλάτη και του λέει μη γυρίσεις να δεις ποιος είμαι και άκουσε καλά. Αυτά που ζήτησες είναι στο τελευταίο βαγόνι, σε δυο δέματα έτσι κι έτσι. Κανόνισε. Ο Χαμαϊδής μπήκε στο πρώτο βαγόνι, τα δέματα πίσω, στο τελευταίο. Continue reading «Το Μουσείο Αμπελακίων Περιόδου 1940-1949»