Πρόσωπα

Νίκος Πλουμπίδης 

getimage-do

Το άρθρο του  Βαγγέλη Καργούδη για τον Νίκο Πλουμπίδη μπορείτε να το δείτε στην καλύβα (σύνδεσμος στο τέλος). Στο παρόν υπάρχει μια παρουσίαση των δικών μου σχολίων σ’ εκείνη την ανάρτηση και πρόσθετο υλικό. 

Ενδιαφέρουσα, σχετικά με την αποκήρυξη του Πλουμπίδη από το ΚΚΕ, είναι η ερμηνεία που άκουσα να αναπτύσσει ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Κατ΄ αυτόν, ο Πλουμπίδης εξέφραζε μια άποψη για συνεργασία της αριστεράς με το κέντρο, την οποία δεν αποδεχόταν η ζαχαριαδική ηγεσία. Εξ ου και η αποκήρυξη. Continue reading «Νίκος Πλουμπίδης «

Advertisements
Αναπαραγωγές, ΔΣΕ, ΚΚΕ, Πρόσωπα

Βαφειάδης – Ζαχαριάδης: συντροφικά μαχαιρώματα, 1948

2d9c7-image0000686a

Είναι πολύ κουραστικό για τον αναγνώστη του διαδικτύου (αλλά και τον παραδοσιακό) να διαβάζει αυτά τα μακροσκελή και στρυφνά κείμενα. Κι αν το κάνει, θα πρέπει να είναι σε θέση να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, μεταφράζοντας την ξύλινη κομματική τους γλώσσα – η οποία είναι προφανώς μια άγνωστη γλώσσα, για τους περισσότερους. Επιπλέον, πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του το χρόνο που γράφτηκαν τα κείμενα – και τη θέση των προσώπων στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Με λίγα λόγια… τράτζικ. Αν υποθέσουμε όμως ότι τα προηγούμενα ξεπερνιούνται, τα κείμενα αυτά είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα για την κατανόηση μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Τουλάχιστον για να καταλάβουμε τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν τις ιστορικές εξελίξεις εν τω γενάσθαι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους. 

Γράμμα

του Μάρκου Βαφειάδη

Προς το ΠΓ της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

Απ’ το κόμμα μας λείπουν, σχεδόν από παράδοση, η εσωκομματική δημοκρατία και οι εκάστοτε καθοδηγήσεις δεν έκαναν ποτές σοβαρή αυτοκριτική των λαθών τους. Κάθε αντίθετη απόπειρα που γίνεται, πνίγεται με τρόπο αντικομματικό. Οι καθοδηγήσεις του Κόμματος αντί να σου ανοίγουν το δρόμο για θαρρετή σκέψη, σου σκοτώνουν τη σκέψη. Έτσι, τα στελέχη μας δεν εκφράζουν καθαρά τη γνώμη τους. Δεν τολμούν να μιλήσουν για βασικά ζητήματα, αντίθετα απ’ ό,τι βάζει η καθοδήγηση. Αυτό το καθεστώς δημιουργεί ένα είδος εκφυλισμού των στελεχών και της κομματικής νοοτροπίας. Ανώτερα στελέχη μας εξαρτούν την ανάδειξη τους απ’ την ανοχή και τη σιωπή. Δημιουργείται το καθεστώς της κολακείας, ποιος περισσότερο θα λιβανίσει αυτό που λέει η καθοδήγηση, και το Κόμμα οδηγιέται σε σοβαρά λάθη. Χαραχτηριστική είναι η περίπτωση της 3ης και της 4ης Ολομέλειας που συνήλθαν το 1947 και 1948. Από το 7ο Συνέδριο και εδώ είχαν μεσολαβήσει σοβαρά γεγονότα. Η πολιτική του κόμματος μας είχε περάσει από εξαιρετικές δοκιμασίες. Δικαιολογημένα περίμεναν τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος, οι εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί του Κόμματος, μια σαφή απάντηση στα γεγονότα αυτά. Μα αυτό δεν έγινε. Ούτε στην 3η ούτε στην 4η Ολομέλεια η καθοδήγηση δεν έθιξε τα λάθη της, μα ούτε έριξε μια ματιά να δει αν υπάρχουν τέτια ή όχι. Continue reading «Βαφειάδης – Ζαχαριάδης: συντροφικά μαχαιρώματα, 1948»