1821

Το ακατανόητο 1821

 

2-asdraxas

Όσοι απορούν πως είναι δυνατόν να μη μπορεί να καταστρώσει κάποιος μια κοινά αποδεκτή αφήγηση για τον Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, σχεδόν 70 χρόνια από τη λήξη του, ας το ξανασκεφτεί: κοντεύουν 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και γι’ αυτήν εξακολουθεί να γίνεται κομφούζιο! Continue reading «Το ακατανόητο 1821»

Advertisements
1821, Από την καλύβα

H Λύρα της Γενεύης, οι Ωδές των Παρισίων 

kalvos-001

Στη Γενεύη

Από την πρώτη στιγμή της εξορίας του, ο Κάλβος προσπαθεί, καταθέτοντας σχετική αίτηση, να επιστρέψει στη Φλωρεντία, διακηρύσσοντας πως δεν έχει καμιά σχέση με την καρβοναρία, αλλά το οικείον αστυνομικό τμήμα,  της Santa Maria Novella, είναι ξεκάθαρο: Continue reading «H Λύρα της Γενεύης, οι Ωδές των Παρισίων «

1821, Από την καλύβα

Νόστιμον ήμαρ 

kalvos

Ανδρέας Λουριώτης

Ο Ανδρέας Λουριώτης γεννήθηκε στα 1789, ήταν δηλαδή τρία χρόνια μεγαλύτερος από τον Ανδρέα Κάλβο. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο Λιβόρνο, στα 1808 – όταν ήταν 19 και 16 ετών αντίστοιχα. Continue reading «Νόστιμον ήμαρ «

Ενδιαφέροντα

Αντρέι Πόπα, ο Ρουμάνος παπάς – εκατόνταρχος του Υψηλάντη στο Δραγατσάνι

Ο φίλος Ανίκητος ανάρτησε το τραγούδι των Phoenix στο φέισμπουκ, με τα εξής συνοδευτικά:

Ο Αντρέι Πόπα ( Παπά-Ανδρέας), ρουμανος παπάς, κλέφτης και αρματωλος στην περιοχη Μπακάου, ηταν ο νουμερο ενα καταζητουμενος στην περιοχη της Μολδοβλαχιας, εμεινε ασυλληπτος για 7 χρονια, και το 1821 ενταχθηκε στο στρατο του Υψηλαντη και σκοτωθηκε πολεμωντας τους τουρκους στη μαχη του Δραγασανιου ( Dragasani) στη Βλαχία. Μεσα απο το ομωνυμο τραγουδι των Phoenix εγινε γνωστος στη συγχρονη Ρουμανια, κι οχι μονο.

Continue reading «Αντρέι Πόπα, ο Ρουμάνος παπάς – εκατόνταρχος του Υψηλάντη στο Δραγατσάνι»

1821

Ο Παπουλάκος 

Από το βιβλίο του Φωτάκου: Κάντε κλικ σε κάθε εικόνα και μάθετε την καταπληκτική ιστορία του Αγίου Πατέρα ή Παπουλάκου. Το απόσπασμα είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό για την πραγματικότητα εκείνης της εποχής!

Σημαντικά συμπεράσματα προκύπτουν, επίσης, για τη συγκρότηση του Κολοκοτρώνη, μέσα από τις επιστολές που έστειλε με θέμα τον «παπουλάκο» στον Ζαΐμη.

Προσοχή: να μη γίνει σύγχυση ανάμεσα στον «παπουλάκο» της Επανάστασης και τον άλλον, τον πιο διάσημο, που «ήκμασε» επί Όθωνος. Πρόκειται για δύο διαφορετικά πρόσωπα.

Continue reading «Ο Παπουλάκος «

1821

Δεν ήταν αγνές ψυχές ήταν μεγάλες. Κι οι μεγάλες ψυχές είναι πάντα επικίνδυνες

Η φράση του τίτλου είναι του Νίκου Καζαντζάκη, από την Αναφορά στον Γκρέκο. Τη χρησιμοποιεί όταν μιλάει για τους ανθρώπους που θεμελίωσαν τη νεότερη Ελλάδα, με αφορμή την πασίγνωστη αποστροφή του Καραϊσκάκη με τις τρουμπέτες και τα τουμπερλέκια. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση όταν την πρωτοείδα στην Αναφορά,μαθητής ακόμα στο Γυμνάσιο. Και δεν την ξέχασα ποτέ.

Θα αναρωτηθείτε γιατί σας τα λέω αυτά, σαββατιάτικα. Χθες βράδυ τελείωσα το βιβλίο της Βάσως Ψιμούλη Σούλι και Σουλιώτες («γκουμούτσα» κατά τον Νίκο Σαραντάκο) και πέρασα το πρωινό περιδιαβαίνοντας στο διαδίκτυο: μάχη του Σέλτσου (μου διέφευγαν οι λεπτομέρειες), Καραμπελιάς, συνωστισμένες στο Ζάλογγο, εθνολαϊκισμός και εθνομηδενισμός κλπ.

Μην ανησυχείτε, δεν ακολουθεί κείμενο 4.000 λέξεων. Απλά κάνω μια ενδεικτική καταγραφή στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο για το Σάββατο 27 Απριλίου, σωτηρίου έτους 2013. Continue reading «Δεν ήταν αγνές ψυχές ήταν μεγάλες. Κι οι μεγάλες ψυχές είναι πάντα επικίνδυνες»

1821

Φίλε, ο καιρός παρέρχεται, και δεν προσμένει την εδικήν μου και εδικήν σου αργοπορίαν

papaflessa2

Αδελφέ Θυμήδη (Ξάνθε),

Δεν ηξεύρω δια τι περιωρίσθης εις τον ορίζοντά σου, και άλλο δεν ηξεύρεις πλέον να συμβουλεύεις τον Δικαίον να μην ορμά κατά τη συνήθειάν του και άλλα κουραφέξαλα. Ο Δικαίος, φίλε, έκαμεν ως επροστάχθη’ τα δανείσματα (γράμματα) έγειναν προς τα σύννεφα (τους Φιλικούς) από μέρους της βροχής (της Αρχής της Φιλικής). Αυτά βιαζόμενα επολλαπλασιάσθησαν’ τι θέλεις η ευγενεία σου; Να μην ακουσθή μικρός καν δούπος; Οι φρόνιμοι πρότερον σκέπτονται ταύτα, και ύστερον αποφασίζουν, και εις τας αποφάσεις μένουν σταθεροί. Θαυμάζω πόθεν η βραδύτης του σεβαστού Καλού (Αλέξανδρου Υψηλάντη) και δεν εφάνη μέχρι τούδε εις το Ν.2 (την Πελοπόννησο). Περιμενόμενος από πολλού καθώς υπεσχέθη και διέταξεν εις το Ν.104 (Ισμαήλι), εγώ εξετέλεσα τας διαταγάς αυτού και τα πρακτικά μου οπωσούν και προ ολίγων ημερών, και τώρα εν εκτάσει γενικώς προς τους κυρίους (τους αρχηγούς της Φιλικής). Το παν της πραγματείας μας επληρώθη. Οι πρόθυμοι (οι Ρωμιοί) ενταύθα και εις Ν.20 (τα Γιάννενα) και Ν.26 (Ρούμελη), ίστανται κεχηνότες, ως και οι δυστυχείς (αρχιερείς)  και οι εκδικητικοί (οι προεστοί του Μωριά) μας διέταξαν βριαρέως (στρατηγούς). Εφρόντισαν και ικανά υποδήματα (χρήματα), εδάνεισαν (έγραψαν) και προς ους έδει, ως προέγραψαστείλαντες τζιράκια (αποστόλους) εις ευταξίαν των πραγμάτων, και συντόμως ειπείν, έχουν τα ώτα αναπεπταμένα προς την ηχώ αυτού. Αλλά τι δυστυχία εις τους αθλίους προθύμους! Εν ω ελπίζομεν να ίδωμεν ενταύθα τον Καλόν (Αλέξανδρο Υψηλάντη), όσον τάχιστα, και εβιαζόμεθα, μανθάνομεν ότι έτι χρονοτριβεί εις το νούμερόν του (την κάθοδό του).  Continue reading «Φίλε, ο καιρός παρέρχεται, και δεν προσμένει την εδικήν μου και εδικήν σου αργοπορίαν»